Να αδράξεις το σκοτάδι – «Εις Πεδίον Άλφα Κένταυρου»

Posted: 08/07/2013 in ποίηση, βιβλιοπαρουσίαση, music, you tube

Ένα νέο τραγούδι που θα περιέχεται στην πρώτη, επερχόμενη δισκογραφική δουλειά του Νίκου… Σαπουντζάκη , ερμηνεύει ο ίδιος παρέα με τον Αργύρη Λούλατζη. Οι δύο τραγουδοποιοί συμπράττουν στα πλαίσια των κοινών παραστάσεων που θα πραγματοποιήσουν το καλοκαίρι του 2013. Το τραγούδι, σε στίχους και μουσική του Αργύρη Λούλατζη είναι εμπνευσμένο από το ποίημα «12 εις την 13» από την ποιητική συλλογή «Εις Πεδίον Άλφα Κένταυρου» του Μακάριου Σιγάλα και έχει τίτλο «Να αδράξεις το σκοτάδι». Ο Αργύρης Λούλατζης ξεκίνησε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας και έπειτα της Αθήνας. Το Δεκέμβριο του 2012 κυκλοφόρησε το τραγούδι «Ονειρομάγια» σε μορφή digital single, που ερμήνευσε παρέα με το Χρήστο Θηβαίο και αποτέλεσε προπομπό του νέου του δίσκου, ο οποίος κυκλοφόρησε το Μάιο του 2013 με τον ίδιο τίτλο, από την Final Touch/Cobalt. Ο «Αμέθυστος» είναι το δεύτερο single του δίσκου, σε μουσική & στίχους του Αργύρη Λούλατζη, το οποίο ο τραγουδοποιός ερμηνεύει με το Μίλτο Πασχαλίδη. Ο Νίκος Σαπουντζάκης γεννήθηκε πριν από 25 χρόνια στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε κοινωνικός λειτουργός στο Ηράκλειο και η πρώτη του επαφή με τη μουσική έγινε στο δεύτερο έτος των σπουδών του. Το 2011 έκανε την πρώτη του φιλική συμμετοχή στο άλμπουμ «Δέκα χρόνια ταξίδι» όπου συμμετέχουν ο Παντελής Θαλασσινός, ο Ψαραντώνης και άλλοι καταξιωμένοι καλλιτέχνες, με το τραγούδι του «Πρώτη Αυγούστου». Έχει συνεργαστεί επί σκηνής με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τους Μπλε, το Βασίλη Καζούλη κ.α. Το 2013 κυκλοφορεί ο δίσκος του Νότη Σφακιανάκη με τίτλο «16 αυτοτελείς ιστορίες», όπου υπάρχει το κομμάτι «Δεν μου αρκεί» σε στίχους και μουσική του Νίκου Σαπουντζάκη.

Στίχοι/Μουσική : Αργύρης Λούλατζης
Εμπνευσμένο από το ποίημα »12 εις την 13» από την ποιητική συλλογή »Εις Πεδίον Άλφα Κένταυρου» του Μακάριου Σιγάλα .

Υπνωτισμένα ριγούν τα κύματα και ξενυχτάν χαράματα
κι οι ανεμώνες φυτρώνουν ήσυχα στις σκέψεις τα χαλάσματα
Να αδράξεις το σκοτάδι

Τώρα σαν τότε , γυμνός και άδηλος στη λογική της τρέλας σου νηφάλιος
Δεν σου ταιριάξαν τα δήθεν των πολλών , οι αγάπες των περαστικών
Να αδράξεις το σκοτάδι

Θα γιάνουνε οι χαρακιές , σου το ‘ χαν πει πολλές φορές
είναι οι πληγές μας σαν συνήθειες
Το γνώρισες και συ καλά πως κι οι αγγέλοι με φτερά δεν τις αντέχουν τις αλήθειες
Να αδράξεις το σκοτάδι

Τώρα όπως τότε στην παραζάλη σου , στα μισοσκόταδα του νου της πάλης σου
Σεληνιασμένος μεσ’ την ελπίδα σου , αρχαίος πόθος η ζωή , η αχτίδα σου
Να αδράξεις το σκοτάδι

Πηγή: www.ogdoo.gr

 

Το ποίημα παρουσιάζεται παρακάτω:

12 εις την 13 

Διάφανα σύννεφα νοτισμένα με όνειρα,

τα χρόνια της αθωότητας,

 φιλεύουν ραπίσματα οδύνης

στο διάβα του ζευγολάτη χρόνου του τιμωρού,

που κυβερνά και ορίζει

τα ευχολόγια ζευγαρωμένων προσευχών

και τις κοφτές γραμμές

από της παραδουλεύτρας μοίρας την παλάμη.

Αυτές τις δόλιες ξέπλυνε με οξύ καυτό,

από του μύρου τις οσμές τις φιλντισένιες

και  απ’ τις φωνές του Νότου,

ο Θερμαστής της Αργούς,

 της χρυσομαλλούσας .

Γυμνός  και άδηλος να στέκεις

στο χείλος της λογικής ,

για μια στιγμή μονάχα,

με το λυγμό του βιολιστή

να μαρτυράει  τα αφανέρωτα,

του ήχου αλήθειες,

του έρωτα πνιχτές αναπνοές,

το δεντρολίβανο από την Πανήγυρι

του Αη  Γιωργιού, του Ξεχρεωτή,

πως αλλιώς,

αφού ξεπεζέψαμε τον Κεραυνό.

Τώρα σαν τότε που έπρεπε,

τα νερωμένα λόγια οι φταίχτες

μήτε τα νεκρωμένα μάτια τα θολά,

από τ’ αγκάθι του αχινού,

αυτό το βράδυ του μαύρου Ιούλη,

που βούτηξες  μες το Φεγγάρι

να βρεις μαργαριτάρια και τρυπήθηκες.

Σου ήρθε ο κόσμος και σου φανερώθηκε,

εκεί στα κρύα τσιμεντένια σκαλοπάτια

και έφυγε από τα σκαλοπάτια πάλι,

με το κεφάλι γερτό,

μα γυρισμένο στο μέρος της καρδιάς

που απαρνήθηκε τρείς φορές,

προτού σκλαβωθεί

στους τρεις χτύπους του βλεφάρου,

που σφράγισε  με αλάτι χοντρό,

για προστασία.

Πότε το δριμύ θα με ευλογήσει με τα αμόλυντα,

μονολογείς,

πότε θα αράξει ο Ναυτίλος

στης παραζάλης τις ξερολιθιές

και ο μεθοκόπος Θάνατος

θα αναστενάξει φωτιά,

γιατί θέλεις,

θέλεις να βιώσεις τα ύστερα,

έστω ξενυχτισμένος ,

έστω ρακένδυτος,

έστω διάτρητος και ξεσκισμένος

απ’ τα γαμψά νύχια των Στυμφαλίδων.

Υπνωτισμένα κύματα

ριγούν της σκέψης τα χαλάσματα

κι όμως φυτρώνουν ανεμώνες

στα κακοτράχαλα ακόμα,

για μια ντουζίνα αιώνες φύτρωναν,

ως που να συγκατατεθεί

ο γραίος και ο γαρμπής,

ο λεβάντες και ο πουνέντες.

Ποτέ  δεν σε κατάλαβε ,

ποτέ  δεν θα σε νιώσει

και το χεις κρίμα,

 γιατί δεν πίστεψε

πως δεν σου ταίριαξαν

τα δήθεν των πολλών,

τα κίβδηλα και τα μαρμαρωμένα.

Προχώρα γοργά,

 τι τα θές τα στολίδια

αφού μαραίνονται τα κρίνα και ξεψυχούν,

προχώρα και μην κοιτάς

να αναστήσεις τα πεθαμένα,

γλυκόπικρα θα δίνεις τα φιλιά,

προχώρα και έχεις συμπαραστάτη  άξιο,

καημένε,

τον λόγο του καταραμένου,

που καθρεπτίζει στην ψυχή σου,

μια στο άσπρο

και μια στο πράσινο των ματιών.

Θα γιάνουν οι χαρακιές,

το ξέρεις,

δεν αντέχουν οι άνθρωποι αλήθειες,

το γνώρισες καλά

και πότισες στο σώμα σου

το στίγμα των αγγέλων,

μια ψαλμωδία αρχέγονη

που μουρμουράει στα Ινδικά,

πως γίνεται ο Άπειρος

να αδράξει το σκοτάδι

και πως ο μαύρος γίνεται

 Ένα μέσα στο φως,

τις ώρες που ερωτεύεται,

τις ώρες που αδειάζουνε

τα ηφαίστεια του νου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s