Κριτική εἰς τόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ

Posted: 27/02/2013 in σοφά λόγια, Αποκαλύψεις, Ελλάδα, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Ορθοδοξία, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

Ὁ Ὑδροχοϊσμός τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ

(Δίδου  σοφῷ ἀφορμήν καί σοφώτερος ἔσται)

 Συνταχθεῖσα ὑπό Δαμασκηνοῦ μοναχοῦ Ἁγιορείτου – 16/1/2013

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Πρόλογος – Γενικές παρατηρήσεις  εἰς τά γραφόμενα τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ

ΜΕΡΟΣ  Α´

Γενικές  παρατηρήσεις  εἰς τόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ

ΜΕΡΟΣ  Β´

Σύντομη κριτική σέ κάποια χαρακτηριστικά  ἀποσπάσματα τῶν κειμένων τοῦ τρίτομου βιβλίου τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο «Ὑδροχόος»

ΜΕΡΟΣ  Γ´

Κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ  μέ τίτλο »Ὁ Πάπας τῆς Ρώμης»

ΜΕΡΟΣ Δ´

Ἡ ἀπολογία τοῦ π. Γρηγορίου  Πετρώφ

Πρόλογος – Γενικές παρατηρήσεις
εἰς τά γραφόμενα τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ

1. Ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ ἐμφανίζεται στό Διαδίκτυο ὡς:

α) Συγγραφέας πολυγραφώτατος βιβλίων καί ἄρθρων μέ θέματα ὅπως Ἑλληνική Πολιτική, Διεθνής Πολιτική, Ἐθνικά θέματα, Οἰκονομία, Ἀμερικανοί, Τρομοκρατία, Ἑβραῖοι, ΜΜΕ, Κοινωνικά θέματα, Παιδεία, Ἀθλητισμός, Ἐκκλησία, Ἀποκρυφισμός, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Ἱστορικά θέματα, κλπ.,

β) Δημιουργός μιᾶς νέας ἰδεολογίας καί κοσμοθεωρίας, ἐκείνης τοῦ «Ὑδροχοϊσμοῦ», ἡ ὁποία διατείνεται ὅτι εἶναι ἡ «Ἑλληνική ἰδεολογία ἀπάντηση στόν ἀπάνθρωπο καπιταλισμό τῶν σημερινῶν »πλανηταρχῶν»»,

γ) Ἑρμηνευτής ἐκκλησιαστικῶν καί ἀρχαίων κειμένων,

δ) Ἱδρυτής τοῦ κόμματος ΕΑΜ Β´.

2. Ἕνας ἄνθρωπος πού παράγει ἕνα τόσο μεγάλο συγγραφικό ἔργο καί καταπιάνεται μέ τόσο πολλά καί διαφορετικά θέματα σάν τόν Παναγιώτη Τραϊανοῦ, θά πῆ κανείς, ὅτι πρέπει νά εἶναι ἕνας χαρισματικός ἄνθρωπος. Στά δημοσιευμένα ἄρθρα του, διατυπώνει ἐνίοτε εὔστοχα ἑρμηνευτικά σενάρια περί ἱστορικῶν θεμάτων καί ἐθνικῶν ἤ διεθνῶν συγκυριῶν, ἤ περί κοινωνικῶν, οἰκονομικῶν καί πολιτικῶν φαινομένων, ἐθνικῶν καί διεθνῶν, τόσο, ὥστε θαυμάζει κανείς τό εὗρος τῆς ἐνασχολήσεως, ἀντιλήψεως, ἐνημερώσεως καί τῶν γνώσεων αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ ἔχει δέσει μεταξύ τους καί ἑρμηνεύσει κάποιες διεθνεῖς, ἀλλά καί ἐθνικές, κοινωνικές, οἰκονομικές καί πολιτικές καταστάσεις, συγκυρίες καί φαινόμενα, πού εἶναι δύσκολο στόν μέσο ἄνθρωπο νά συνθέση καί ἑρμηνεύση, μέσα ἀπό δικά του σενάρια καί μοντέλα. Σέ γενικές γραμμές, νομίζω, ὅτι ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ ἀποτυπώνει τήν πραγματικότητα, σέ ἐθνικό καί διεθνές ἐπίπεδο, μέσα ἀπό τά ἑρμηνευτικά του σενάρια στά ὁποῖα ἀρέσκεται νά κάνη.

Κάποιες φορές, ὅμως, στά γραφόμενά του ὑπερβάλλει. Καί τοῦτο, ἐπειδή κάνει, συχνά, αὐθαίρετες λογικές ὑποθέσεις καί ἐνίοτε σφάλλει, ὁπότε προσβάλλεται ἡ ἀξιοπιστία τοῦ σεναρίου τό ὁποῖο διατυπώνει καθώς καί ἐκείνη τοῦ προσώπου του.

Στά ἄρθρα που δημοσιεύει, δέν κατοχυρώνει τά λεγόμενά του μέ στοιχεῖα (βιβλιογραφία, παραπομπές), κάτι βέβαια τό ὁποῖο δέν ὑποχρεοῦται νά κάνη, ἐφ᾽ ὅσον δέν συγγράφη κάποια διατριβή ἀλλά προβαίνη σέ μία ἁπλῆ κατάθεση ἀπόψεων.

Στό Γ´ Μέρος τῆς παρούσης ἐργασίας, ἔχομε περιλάβει ἕνα ἐνδιαφέρον καί ἐπίκαιρο κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ σάν δεῖγμα τῆς γραφῆς του. Τό τελευταῖο του ἄρθρο πού ἀναρτήθηκε στήν ἱστοσελίδα του στό Διαδίκτυο, ἔχει ὡς τίτλο »BAYERN durch Alles» (http://eamb-ydrohoos.blogspot.gr/2013/01/bayern-durch-alles.html) καί εἶναι χαρακτηριστικό τῆς ἱκανότητος τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ νά διεισδύη σέ κρυμμένες ἀπό τούς πολλούς καταστάσεις καί νά ἀποκαλύπτη τίς κρυφές πτυχές τους.

Ἕνα μόνιμο μεθοδολογικό μειονέκτημά του, ὅμως, εἶναι τό ὅτι δέν δέχεται κριτική στά λεγόμενά του καί δέν κάνει διάλογο μέ τούς ἀναγνῶστες του. Καί νά σκεφθῆ κανείς, ὅτι εἶναι καί ἡγέτης πολιτικοῦ κόμματος… Δικά μου (ἀλλά καί ἄλλων, ὅπως ἐδιάβασα στό Διαδίκτυο) κριτικά σχόλια σέ δημοσιευμένα ἄρθρα του ποτέ δέν ἀνήρτησαν στήν ἱστοσελίδα του οἱ συνεργάτες του, παρά τό ὅτι ἦταν »ἐντός θέματος» καί κόσμια. Ἴσως, ἐπειδή τοῦ ἐπεσήμανα κάποια λάθη του. Ἴσως, ἐπειδή γράφω στό πολυτονικό, ἄρα εἶμαι ὀπισθοδρομικός. Ἴσως, ἐπειδή, γι᾽ αὐτόν, δέν εἶμαι τίποτε ἄλλο παρά ἕνας θρησκόληπτος ρασοφόρος…. Ὁ ὑπερόπτης ἄνθρωπος δέν ἐπιδέχεται κριτική, βελτίωση, ἤ ἀναγνώριση τῶν λαθῶν του. Ὁ ταπεινός, ἀκούει καί ἕνα μυρμήγκι.

Ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, ἐνῶ θέλη νά καταθέτη ἀπόψεις πού ὁπωσδήποτε θά δεχθοῦν σκληρή κριτική καί γι᾽ αὐτό πρέπει νά δεχθῆ δημόσια νά διαλεχθῆ, παραμένει κρυμμένος, γιά λόγους πού ἐκεῖνος ἐπέλεξε, πού δέν τούς γνωρίζομε καί γι᾽ αὐτό δέν τόν κρίνομε γι᾽ αὐτό. Ἀπό τήν ἄλλη, ἐνῶ δείχνει ὅτι θέλει πράγματι νά βοηθήση τόν κόσμο, τό κάνει ἀπό ἀπόσταση καί χωρίς νά γεφυρώνη κάποια ἐπικοινωνία μέ τούς ἀναγνῶστες του, κι ἄς λέη στήν ἱστοσελίδα του: «Ἐπιθυμία μας εἶναι νά συνεργασθοῦμε μέ σᾶς….». Ἴσως ἔτσι αὐτοπροστατεύεται, συγκεντρώνεται καί δέν διασπᾶται, ὥστε νά παράγη ἔργο. Πῶς, ὅμως, ἐξασφαλίζει τήν ἀξιοπιστία του καί τήν ἀποδοχή του λόγου του; Μήπως δέν τόν ἐνδιαφέρει; Μήπως ἁπλᾶ λέει κι αὐτός «ὁ ἔχων ὧτα ἀκούειν, ἀκουέτω»; Καί, πῶς εἶναι σίγουρος ὅτι ὅσα λέει εἶναι σωστά; Καταθέτει, ἆρα γε, σέ ἐπαΐοντες πρός ἔλεγχο, τά γραφόμενά του πρίν τά παρουσιάση, ὥστε νά μήν ἐκτεθῆ; Ἤ, οὔτε αὐτό τόν ἐνδιαφέρει; Ἤ, τοὐλάχιστον, δέχεται καλοπροαίρετη κριτική ἐκ τῶν ὑστέρων; Τό δεύτερο, σίγουρα ὄχι. Ἀλλά, ἄν δέν τόν ἐνδιαφέρουν οἱ ἀπόψεις τῶν ἀνθρώπων γιά τά γραφόμενά του – ὄχι τόσο τῶν ἀπόψεων πού καταθέτει στά ἄρθρα του, ἀλλά τῶν σεναρίων πού προβάλλει -, τοὐλάχιστον, δέν τόν ἐνδιαφέρει μήπως προσβάλη τήν ἀλήθεια; Ἄνθρωπος πού δέν ἀποδέχεται κριτική, πῶς εἶναι σίγουρος, ὅτι εἶναι ἀλάθητος σ᾽ αὐτά πού λέει;

3. Σάν συγγραφέας ἤ ἀρθρογράφος, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ μπορεῖ νά γράφη ὅ,τι θέλει, ὅπως ἕνας δημοσιογράφος, καί νά καταθέτη τήν ἄποψή του γιά ἕνα συγκεκριμένο θέμα, εἴτε σάν ἀποτέλεσμα προσωπικῆς ἤ ἐπαγγελματικῆς ἔρευνας, εἴτε σάν ἀποτέλεσμα προσωπικῆς γνώμης, χωρίς νά εἶναι ὑποχρεωμένος νά καταθέτη ἤ νά ἀποκαλύπτη τήν προσωπική του κοσμοθεωρία, ἰδεολογία, φιλοσοφία, ἤ θρησκευτική πίστη, ἤ τήν ἄποψη ἤ θέση του γιά ἄλλα θέματα. Ἔτσι, νομίζω, κινεῖται ἕνας δημοσιογράφος πού ἀρθρογραφεῖ συστηματικά. Σέ αὐτήν τήν περίπτωση, τό ἐνδιαφέρον τοῦ ἀναγνωστικοῦ κοινοῦ ἑστιάζεται ἀποκλειστικά στό ἀναπτυσσόμενο θέμα καί στίς ἀπόψεις τοῦ γράφοντος γιά τό θέμα αὐτό καί δέν ἀσχολεῖται συνήθως μέ τό ποιές εἶναι οἱ ἀπόψεις του γιά ἄλλα θέματα, ἤ ποιά εἶναι ἡ γενικώτερη κοσμοθεωρία του, ἤ ἡ ἰδεολογία του.

Ὅταν, ὅμως, ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος καταπιάνεται καί ἀσχολεῖται, πέρα ἀπό τό συγγραφικό του ἔργο, καί μέ τήν παρουσίαση μιᾶς νέας διδασκαλίας, κοσμοθεωρίας, ἰδεολογίας, ἤ θεολογικῆς ἑρμηνείας, τήν ὁποία ἀσπάζεται καί προβάλλει μέ σκοπό νά ὑποστηρίξη καί θεωρητικά τά γραφόμενά του, τίς ἀπόψεις του, τότε τό πρᾶγμα ἀλλάζει. Τότε, τό ἀναγνωστικό κοινό θά λάβη, ἤ ὀφείλει νά λάβη, ὑπ᾽ ὄψιν του καί τίς θεωρητικές του αὐτές θέσεις, τοποθετήσεις καί κοσμοθεωρία, ὅταν ἀσχολῆται μέ τά γραφόμενά του, ὥστε ἔχη ὑπ᾽ ὄψιν του τό πνεῦμα του καί νά κατανοήση καλύτερα ἕνα ἀναπτυσσόμενο ἀπό αὐτόν θέμα. Διότι, ἡ κοσμοθεωρία, φιλοσοφία, ἰδεολογία, κλπ. τοῦ γράφοντος, ἐάν εἶναι γνωστή στόν ἀναγνώστη, τόν βοηθᾶ νά κατανοήση τίς βασικές προϋποθέσεις πού ἔχει ὁ γράφων στήν προσέγγιση τῆς ἀληθείας, καθώς καί τά πλαίσια καί τήν δομή τῆς σκέψεως τοῦ γράφοντος. Κάτι τέτοιο, ὅμως, μπορεῖ νά σημάνη, εἴτε αὔξηση, εἴτε ἐλάττωση τῆς ἀξιοπιστίας τοῦ γράφοντος, ἀνάλογα μέ τό κατά πόσον ὁ γράφων, μέ τήν κατάθεση καί τῆς κοσμοθεωρίας του, συνεισφέρει στήν ἀλήθεια περί τῶν πραγμάτων ἤ ὄχι, κατά τήν γνώμη βέβαια τοῦ συγκεκριμένου ἀναγνώστου.

Ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, λοιπόν, πέρα ἀπό τήν ἐνασχόλησή του μέ ἱστορικο-κοινωνικο-πολιτικο-θρησκευτικά θέματα, καταπιάσθηκε, γιά κάποιο λόγο πού ἀγνοῶ, μέ τήν δημιουργία καί μία νέας ἰδεολογίας, μᾶλλον κοσμοθεωρίας, ἐκείνης τοῦ «Ὑδροχοϊσμοῦ», γιά τήν ὁποία θά μιλήσωμε στήν συνέχεια. Αὐτήν τήν ἰδεολογία ἤ κοσμοθεωρία, θέλησε, στήν συνέχεια, νά τήν βάλη σέ ἐφαρμογή, μέσῳ ἑνός πολιτικοῦ κόμματος τό ὁποῖο ἵδρυσε, τό ΕΑΜ Β´, ἄν τύχαινε τῆς ὑποστηρίξεως τοῦ κόσμου. Γιατί, ὅμως, ἀναφύεται τό ἐρώτημα, νά ἀσχοληθῆ κάποιος μέ τόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ; Νομίζω, στόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ καταφεύγει κάποιος ἀναγνώστης τῶν κειμένων του, μεταξύ ἄλλων,

α) εἴτε ἐπειδή πληροφορεῖται γιά τό λανσάρισμα μιᾶς νέας κοσμοθεωρίας καί ἀποφασίζει νά ἀσχοληθῆ μέ αὐτήν, ἐπειδή εἶναι διανοούμενος καί ἀρέσκεται νά ἐντρυφᾶ σέ ἰδεολογίες ἤ κοσμοθεωρίες,

β) εἴτε ἐπειδή πληροφορήθηκε ὅτι ὁ συγκεκριμένος συγγραφέας ἄρθρων δημιούργησε καί κάποια ἰδική του κοσμοθεωρία καί, γιά νά ὁλοκληρώση τήν εἰκόνα του γι᾽ αὐτόν, κάθησε καί διάβασε καί τήν κοσμοθεωρία του αὐτή (αὐτή εἶναι ἡ ἰδική μου περίπτωσις),

γ) εἴτε ἐπειδή εἶναι πολιτικοποιημένος ἤ ἀσχολεῖται μέ τήν πολιτική, ὁπότε, μαθαίνοντας ὅτι ἕνα νέο κόμμα, ὅπως τό ΕΑΜ Β´, προσφέρει μία ἰδική του κοσμοθεωρία, ἀποφασίζει νά ἀσχοληθῆ μέ αὐτήν,

δ) εἴτε ἐπειδή τοῦ ἀρέσει νά ἐντρυφᾶ σέ ἱστορικά, κοινωνικά καί θρησκειολογικά θέματα, καί ὁ Ὑδροχοϊσμός εἶναι μία πρόκλησις γι᾽ αὐτόν,

ε) εἴτε ἐπειδή ἀρέσκεται νά ἐρευνᾶ τά φαινόμενα τῆς Νέας Ἐποχῆς καί ὁ τίτλος τῆς κοσμοθεωρίας τόν προκαλεῖ νά ἀσχοληθῆ μέ αὐτήν (θα ἐξηγήσωμε παρακάτω ποῦ βασίζομε αὐτό πού λέμε),

στ) εἴτε ἐπειδή »ψάχνεται» καί τόν πληροφοροῦν ὅτι μέσα στόν Ὑδροχοϊσμό θά βρῆ μία διαφορετική ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν καθώς καί ἕνα νεοεποχήτικο θρησκειολογικό μοντέλο,

ζ) εἴτε ἐπειδή, ὄντας ὁ ἴδιος ἀρχαιολάτρης καί ἑλληνολάτρης, τόν πληροφοροῦν ὅτι μέσα στόν Ὑδροχοϊσμό θά »μνησθῆ ἡμερῶν ἀρχαίων» καί θά ἀναβιώση μέσα του τό ἀρχαῖο ἑλληνικό πνεῦμα,

η) εἴτε ἐπειδή ἀρέσκεται νά ἀσχολῆται μέ ἀρχαίους πολιτισμούς (Βαβυλωνίωνuc2γ, Αἰγυπτίων, κλπ.) ἤ μέ ἀριθμολογία καί ἀριθμοσοφία καί τόν πληροφοροῦν ὅτι μέσα στόν Ὑδροχοϊσμό θά βρῆ ἀρκετά ἀπό αὐτά,

θ) εἴτε ἐπειδή ἀρέσκεται νά ἀσχολῆται μέ θρησκευτικά καί ἐσχατολογικά θέματα καί τόν πληροφοροῦν ὅτι μέσα στόν Ὑδροχοϊσμό θά βρῆ ἀρκετό σχετικό ὑλικό,

ι) εἴτε ἐπειδή μισεῖ τήν Ἐκκλησία καί τούς παπᾶδες καί τόν πληροφοροῦν ὅτι ὁ Ὑδροχοϊσμός πρεσβεύει τήν κατάργησή τους ἀπό προσώπου τῆς γῆς, κλπ.

ια) εἴτε ἐπειδή πληροφορήθηκε ὅτι ὁ Ὑδροχοϊσμός εἶναι μία νέα φιλόδοξη πολιτικο-κοινωνικο-οικονομική ἰδεολογία πού ἀποβλέπει στήν ἀνατροπή τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων, κλπ.

Ἐπειδή, λοιπόν, ἐμπίπτω κι ἐγώ μέσα σέ μία ἀπό τίς παραπάνω περιπτώσεις, τελευταῖα, διαβάζοντας, σέ ἕνα φόρουμ, τίς διάφορες ἀπόψεις γιά τό πρόσωπο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ, εἶπα νά ρίξω μία ματιά καί στήν κοσμοθεωρία του, τόν Ὑδροχοϊσμό, γιά νά ἀποκτήσω καθαρώτερη εἰκόνα περί τοῦ ἀνθρώπου.  Κατέβασα, λοιπόν, ἀπό τό Διαδίκτυο, τό βιβλίο του μέ τίτλο »Ὑδροχοϊσμός» καί ἄρχισα νά τό ξεφυλλίζω. Καί, τότε, ἄρχισα νά μή πιστεύω στά μάτια μου… Διεπίστωσα, ὅτι ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, ἄλλος εἶναι στά ἄρθρα του, καί ἄλλος παρουσιάζεται στό βιβλίο του αὐτό. Διεπίστωσα, δηλ., ὅτι ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ δείχνει δύο πρόσωπα. Ἄλλο πρόσωπο δείχνει στά ἄρθρα του καί στίς διεισδυτικές ἀναλύσεις πού κάνει, ἐκεῖνο τοῦ ἐπαΐοντα ἀναλυτῆ πού δείχνει ὅτι ξέρει τί λέει, καί ἄλλο πρόσωπο ἐμφανίζει στήν περιγραφή τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ του. Αὐτό τό δεύτερό του πρόσωπο εἶναι τό κρυμμένο ἀπό τούς πολλούς πρόσωπο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ. Αὐτό τό κρυμμένο του πρόσωπο αὐτόματα ἀναδύεται μέσα ἀπό τήν κριτική πού κάνομε στόν Ὑδροχοϊσμό του. Αὐτά τά δύο του πρόσωπα δείχνουν τίς δύο ὄψεις τοῦ χαρακτῆρα του. Τήν συνέχεια θά τήν παρακολουθήσετε, ἄν διαβάσετε τήν σύντομη (σχετικά μέ τόν ὄγκο τῶν γραφομένων του) κριτική μας στό βιβλίο του αὐτό ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ.

4. Συνέβη, ὅμως, καί κάτι ἄλλο. Τήν ἡμέρα ἀκριβῶς πού ἐτελείωσα τήν παροῦσα κριτική, συνέβη ἕνας φίλος νά μοῦ φέρη ἕνα βιβλιαράκι πού περιεῖχε τήν Ἀπολογία τοῦ π. Γρηγορίου Πετρώφ, πού ἀφοροῦσε στίς ἐνστάσεις του γιά τήν στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ἀπέναντι στά ἔντονα κοινωνικά προβλήματα τῆς ἐποχῆς καί πού κατετέθηκε στήν Ἱεραρχία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνα.

Διαβάζοντάς την, ἀπεφάσισα νά τήν συμπεριλάβω, σάν παράρτημα, στήν παροῦσα κριτική. Καί τοῦτο, ἐπειδή μέ κατάπληξη διεπίστωσα, ὅτι αὐτή ἡ Ἀπολογία περιέχει κάποιες διαπιστώσεις στίς ὁποῖες καί ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ καταλήγει σχετικά μέ τήν ἐσφαλμένη στάση τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας ἀπέναντι στά κοινωνικά θέματα καί μέ τήν κατάχρηση πού κάνει τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας πού ἔχει. Ἐπίσης, περιέχει καί κάποιες ἐκφράσεις, ταυτόσημες μέ ἐκεῖνες πού καί ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ χρησιμοποιεῖ στήν κοσμοθεωρία του προκειμένου νά πλήξη τήν Ἐκκλησία. Λές καί ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ εἶχε ἐπηρεασθῆ ἀπό τήν Ἀπολογία τοῦ Πετρώφ στήν πολεμική του κατά τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπάρχει, ὅμως, μία σημαντική διαφορά στό ἦθος, τά πιστεύω, τήν στάση καί τήν προσωπικότητα μεταξύ τῶν δύο ἀνδρῶν:

Ὁ π. Γρηγόριος Πετρώφ εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία, εἶναι ἕνας ἱερωμένος, εἶναι ἕνας ἁπλός ἀγωνιζόμενος παπᾶς, ὁ ὁποῖος μάχεται ἔντιμα καί νόμιμα γιά τήν κάθαρσή τῆς Ἐκκλησίας, ἐκ τῶν ἔσω, μέ πραγματικό ἐνδιαφέρον, πόνο καί ἀγάπη, ὥστε ἡ Ἐκκλησία νά συνέλθη καί νά σταθῆ στό ὕψος τῆς ἀποστολῆς Της, ἀπό τό ὁποῖο ἔχει ξεφύγει συγχρωτιζόμενη καί συμπορευομένη μέ τά συμφέροντα τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καί ἐναντίον τῶν συμφερόντων τοῦ λαοῦ. Γιά τόν ἀγῶνα του αὐτόν, καταδικάζεται καί καθαιρεῖται ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, μαρτυρεῖ δηλ. γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ διωγμός του εἶναι καί ἡ δικαίωσίς του ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας, κι ἄς ἔχη χριστιανικό ὄνομα, μισεῖ τήν Ἐκκλησία, δέν γνωρίζει τί εἶναι Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ, οὔτε πῶς ἱδρύθηκε καί γιά ποιόν λόγο ἱδρύθηκε καί ὑπάρχει. Τήν βλέπει, ἀφ᾽ ἑνός σάν φορέα κοσμικῆς ἐξουσίας πού κάνει κατάχρηση τῆς ἐξουσίας αὐτῆς, καί, ἀφ᾽ ἑτέρου, σάν φορέα πνευματικῆς ἐξουσίας πού »θάβει» τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ. Ἰσχυρίζεται ὁ Τραϊανοῦ ὅτι δέν τόν προβάλλει καί δέν τόν ἐφαρμόζει στήν πράξη. Ὁ Τραϊανοῦ βλέπει τήν Ἐκκλησία περισσότερο σάν ἕναν ὀργανισμό μέ κοσμική ὀργάνωση καί δομή, σάν φορέα ἐξουσίας. Αὐτό εἶναι τό λάθος ὅσων ἀγνοοῦν τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Αὐτή ὅμως εἶναι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία, ὄχι ἡ Ἐκκλησία σάν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Σ᾽ αὐτήν τήν πραγματική Ἐκκλησία, πού εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, μετέχουν ὅλοι οἱ κεκοιμημένοι καί ζῶντες Ἅγιοι, καθώς καί ὅσοι, μέσα στήν Ἐκκλησία, ἔχουν ἑλκύσει ἐπάνω τους τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐπί πλέον, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, δέν ἀγαπᾶ, δέν πονᾶ τήν Ἐκκλησία, δέν ἐνδιαφέρεται γιά τήν κάθαρσή Της ἀπό τό κοσμικό πνεῦμα, οὔτε γιά τόν ἐπαναπροσανατολισμό Της στόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο ἱδρύθηκε ἀπό τόν ἴδιο τόν Χριστό. Ἀντιθέτως, ἐπιθυμεῖ καί ἐπιδιώκει τήν κατάργησή Της τήν στιγμή μάλιστα πού γνωρίζει ὅτι «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16, 18). Ὁ Ὑδροχοϊσμός του, μεταξύ ἄλλων, εἶναι καί ἕνα ἰδεολογικό ὅπλο, τό ὁποῖο κατασκευάσθηκε γι᾽ αὐτόν ἀκριβῶς τόν σκοπό. Γιά νά πολεμήση τήν Ἐκκλησία. Τήν Ἐκκλησία σάν κοσμικό καθίδρυμα, καί τήν Ἐκκλησία σάν Σῶμα Χριστοῦ. Ἀμφιβάλλετε; Διαβάστε τήν συνέχεια καί θά βεβαιωθῆτε.

 

ΜΕΡΟΣ Α´

Γενικές παρατηρήσεις εἰς τόν

Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ

1. Εἶναι ἀπό χρόνια γνωστό ὅτι ἡ Νέα Τάξις Πραγμάτων ὑποστηρίζει ὅτι μέ τήν νέα χιλιετία εἰσήλθαμε στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου, ὑπαινισσομένη ὅτι ἡ ἐποχή αὐτή θά εἶναι μία περίοδος κατά τήν ὁποία θά ἐπιδιωχθῆ νά καταλυθῆ ἡ παραδοσιακή πίστις στόν ἀληθινό Θεό καί νά ἐπικρατήση σταδιακά στόν κόσμο τό πνεῦμα τοῦ Ἀντιχρίστου, δηλ. τῆς πανθρησκείας. Ἡ Νέα Τάξις Πραγμάτων, καθ᾽ ἑαυτή, μέσα ἀπό μία ὁλιστική θεώρηση τῆς θρησκείας καί διά τῆς Θεωρίας τῶν Κλάδων, ἔχει ὡς σκοπό νά ἐπιχειρήση νά καταλύση τήν Χριστιανική πίστη σάν τήν μόνη ἀληθινή καί ἀποκεκαλυμμένη ἀλήθεια περί Θεοῦ.

Εἶναι ἐπίσης γνωστό, ὅτι « ο Υδροχοϊσμός είναι το κίνημα της «Νέας Εποχής», το οποίο κατά τους εμπνευστές του θα φέρει την «Εποχή του Υδροχόου» η οποία θα διαδεχθεί αυτή των Ιχθύων (που συμβολίζει τον Ιησού Χριστό). Κατά μία έννοια, η Εποχή του Υδροχόου θα είναι η περίοδος της επικράτησης του πνεύματος του «Αντιχρίστου», όπου επικρατούσες θρησκείες θα είναι οι Ανατολικές (βουδισμός-ινδουϊσμός) με μεταλλαγμένο «χριστιανισμό» και πολλή επιστήμη πασπαλισμένη με Δαρβινισμό. Η Υδροχοϊκή εποχή ξεκίνησε (ή μάλλον επιχειρήθηκε να ξεκινήσει) από τη δεκαετία του ’60 με τη ροκ όπερα «Hair», με ύμνο της το «Aquarius» (=Υδροχόος) των 5th Dimension».

Κατ᾽ ἄλλους, « ο Υδροχοισμός είναι μία νεοεποχίτικη θεωρία, η οποία λέει ότι τέλειωσε η εποχή του «Ιχθύ» του Χριστιανισμού, και τώρα έρχεται η εποχή του «Υδροχόου» (κάθε δύο χιλιετίες αλλάζει «εποχή»). Και λένε ότι τώρα ο πλανήτης θα αλλάξει «αποβάλοντας κάθε τι το παραδοσιακό-αναχρονιστικό του παρελθόντος» (και τις Θρησκείες) και οι άνθρωποι θα περάσουν σε ένα «ανώτερο επίπεδο». Αυτό είναι το χαρακτηριστικό της «Νέας Εποχής» του «Υδροχόου»… ».

2. Ὁ Ὑδροχοϊσμός, ὅμως, τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ φαίνεται νά εἶναι κάτι τό διαφορετικό. Ὁ Ὑδροχοϊσμός τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ «είναι μια ιδεολογία-κοσμοθεωρία άγνωστη στο ευρύ κοινό».

Κατ᾽ ἀρχήν, τήν »Νέα Ἐποχή» ἤ τήν ἐποχή τῆς »Νέας Τάξεως Πραγμάτων», ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ τήν ἀντιλαμβάνεται μόνο ὡς μία ἐποχή σχέση ἔχουσα μέ τήν ἐξουσία. Στό βιβλίο του μέ τίτλο «Νέα Τάξη Πραγμάτων – Ο θνήσκων Αυτοκράτωρ», ἀναφέρει, σχετικά, τά ἑξῆς:

«Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ή αλλιώς «Pax Americana» αποτελεί την «κορωνίδα» του βαρβαρισμού. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας ένα βαρβαρικό σύστημα δεν είχε τη φιλοδοξία να επιβληθεί με τόσο απόλυτο τρόπο πάνω στο σύνολο των πολιτισμών όσο το σημερινό. Υπό την εξουσία ενός αδίστακτου διευθυντηρίου, που συντίθεται από Αγγλοσάξονες κι Εβραίους, δείχνει καθημερινά ότι δεν πρόκειται να σταματήσει μπροστά σε κανένα έγκλημα, προκειμένου να επιβάλλει τη θέλησή του και την κυριαρχία του.
…….. Άνθρωποι στην κυριολεξία ανίκανοι έχουν αναλάβει να επιχειρήσουν το μεγαλύτερο τόλμημα στην ιστορία του συστήματος εξουσίας. Έχουν αναλάβει να δημιουργήσουν πραγματικές συνθήκες κοσμοκρατορίας. Επιθυμία τους είναι να εγκαθιδρύσουν μια παγκόσμια τυραννία, η οποία θα εξουσιάζει το σύνολο του πλανήτη και όχι απλά μερικές «γωνιές» του, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα με κάποιες ανάλογες περιπτώσεις.
 Αυτό που δεν τόλμησαν να επιχειρήσουν οι αυτοκράτορες της Ρώμης στο απόγειο της δύναμής τους, το επιχειρούν οι νεόκοποι της εξουσίας Αμερικανοί».

Ἐπίσης, στό βιβλίο του μέ τίτλο «Υδροχοϊσμός VS Νέας Τάξης Πραγμάτων», ἀναφέρει τά ἑξῆς:

«……. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο δυτικός καπιταλισμός, που αντιπροσωπεύει το κατεστημένο του παγκοσμίου κεφαλαίου, το οποίο εδώ και αιώνες ασκεί ιμπεριαλισμό εις βάρος της παγκόσμιας κοινωνίας. Ένα κατεστημένο που βρίσκεται πίσω από όλα τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ένα κατεστημένο που πίσω από το ψευδοπροσωπείο, είτε της θρησκείας είτε της ιδεολογίας, υπηρετεί τα συμφέροντά του με έναν συγκεκριμένο κι απάνθρωπο τρόπο. Σήμερα το ίδιο αυτό κατεστημένο, και έχοντας πάλι ως στόχο να υπηρετήσει τα συμφέροντά του, προσπαθεί να διασκορπίσει την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, με στόχο να επιβάλει την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Όπως θα δούμε στο βιβλίο αυτό, η σημερινή «Παγκοσμιοποίηση» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η αιχμή του «δόρατος» του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού και το καλύτερο «εμπόρευμα» που διέθεταν ποτέ οι Εβραίοι. Οι «συνήθεις ύποπτοι» δηλαδή. Αυτοί που εδώ και αιώνες αντιπροσωπεύουν τα «μεγάλα συμφέροντα» του κεφαλαίου εις βάρος των λαών……..».

3.   Ἡ σχέσις, τώρα, τῆς ἰδεολογίας-κοσμοθεωρίας τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τήν Νέα Τάξη Πραγμάτων, ὅπως ἐκεῖνος τήν ἐννοεῖ, φαίνεται χαρακτηριστικά σέ τρία κείμενά του, ἀποσπάσματα τῶν ὁποίων ἀκολουθοῦν. Σ᾽ αὐτά, φαίνεται καθαρά, ὅτι, γιά τόν ἴδιο, ὁ Ὑδροχοϊσμός του, πέρα ἀπό κοσμοθεωρία, εἶναι κυρίως ἕνα φιλόδοξο πολιτικο-κοινωνικο-οικονομικό ἰδεολογικό ἐργαλεῖο ἱκανό γιά τήν ἀνατροπή τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων σέ βάθος χρόνου.

Στό ἕνα του κείμενο, πού εἶναι τό κείμενο τοῦ ὀπισθοφύλλου τοῦ βιβλίου του μέ τίτλο «Υδροχοϊσμός VS Νέας Τάξης Πραγμάτων», ἀναφέρονται τά ἑξῆς:

«Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες μιας πρωτοφανούς προπαγάνδας, η οποία προσπαθεί να μας πείσει ότι η Νέα Τάξη Πραγμάτων είναι η μόνη εγγύηση για το μέλλον της ανθρωπότητας. Κάποιοι προσπαθούν με πάθος να μας πείσουν ότι ο πλανήτης ολόκληρος είναι ένα παγκόσμιο «χωριό» και ότι όλοι εμείς είμαστε ισότιμοι πολίτες του. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν έχει πλέον νόημα η εθνική μας ταυτότητα και ότι ο εθνικισμός πρέπει πάση θυσία να εξαλειφθεί, εφόσον αυτός είναι η «μήτρα» όλων των δεινών που πλήττουν την ανθρωπότητα.

Όλα αυτά θα ήταν καλά κι απόλυτα σωστά, αν δεν υπήρχε ένα ύποπτο όσο και «σκοτεινό» σημείο. Όλοι αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι μας συμφέρει να πετάξουμε στα «σκουπίδια» την εθνική μας ταυτότητα ανήκουν σε συγκεκριμένες εθνότητες. Όλοι αυτοί που προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι ολέθριο να προστατεύουμε τα συμφέροντα μας με βάση τις εθνικές «πλατφόρμες», είναι οι ίδιοι που προστατεύουν τα δικά τους συμφέροντα με βάση αυτού του είδους την «πλατφόρμα». Αγγλοσάξονες βοηθούν Αγγλοσάξονες να κατακτήσουν, να κλέψουν, να ελέγξουν τα πάντα πάνω στον πλανήτη αυτόν. Εβραίοι βοηθούν Εβραίους να κάνουν τα ίδια. Όταν κάποιος προσπαθεί ν’ αμυνθεί συλλογικά απέναντι σ’ αυτήν τη συλλογική και βίαιη επίθεση εις βάρος των ιδιωτικών και συλλογικών συμφερόντων του, κατηγορείται για εθνικιστής.

Όλοι αυτοί επιθυμούν να επιτίθενται μαζικά ως επικυρίαρχα έθνη απέναντι στα υπόλοιπα έθνη, χωρίς να βρίσκουν αντίσταση. Για τον λόγο αυτόν καλλιεργούν παντού τα αντεθνικά πρότυπα. Επιθυμούν να επιτίθενται σε μεμονωμένους ανθρώπους του παγκόσμιου «χωριού», οι οποίοι, φοβούμενοι μήπως χαρακτηριστούν «εθνικιστές», αδυνατούν να συγκροτήσουν οργανωμένη άμυνα απέναντι σε οργανωμένη επίθεση. Φοβούνται να συσπειρωθούν γύρω από τα εθνικά τους συμφέροντα, άσχετα αν αυτοί που τα απειλούν λειτουργούν ως εθνικές αγέλες λύκων.

Μέσα στο βιβλίο αυτό περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο Αγγλοσάξονες κι Εβραίοι προσπαθούν να λεηλατήσουν τα πάντα, μετατρέποντας το παγκόσμιο «χωριό» σε ένα «χωριό» αγγλοσαξονικής ιδιοκτησίας υπό εβραϊκή διαχείριση. Περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο εκπαιδεύουν τους ίδιους τους λαούς τους να τους υπηρετούν. Υπάρχει δηλαδή συγκεκριμένη εκπαίδευση, που δημιουργεί τους επιθυμητούς ανθρωπότυπους. Ανθρωπότυποι, που έχουν εκείνα τα χαρακτηριστικά που συνήθως εντοπίζουν οι ρατσιστές, προκειμένου να αποδείξουν τις ψευδοθεωρίες τους.

Οι ναζιστές, για παράδειγμα, αυτά τα χαρακτηριστικά του Εβραίου ανθρωπότυπου εκμεταλλεύτηκαν για την προπαγάνδα τους. Ό,τι ισχυρίστηκαν τότε για αυτούς ήταν περίπου σωστό. Το λάθος τους ήταν ότι απέδωσαν αυτά τα χαρακτηριστικά σε λάθος λόγους. Οι Εβραίοι ήταν αυτοί που ήταν, όχι επειδή γεννιόνταν κατώτεροι, αλλά επειδή εκπαιδεύονταν από τις ηγεσίες τους να λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Έναν τρόπο, που επέτρεπε στους ισχυρούς Εβραίους να γίνονται πλούσιοι εις βάρος της κοινωνίας που τους φιλοξενούσε και βέβαια εις βάρος των αδύναμων Εβραίων, που τους χρησιμοποιούσαν ως «ασπίδα» απέναντι στην οργή των θυμάτων τους.

Ο Αγγλοσάξονας δηλαδή και ο Εβραίος πρέπει να μελετηθούν με βάση τον ρόλο τους στη Νέα Τάξη Πραγμάτων και όχι με βάση την ανθρώπινη υπόστασή τους. Με βάση αυτούς τους ρόλους ο Αγγλοσάξονας και ο Εβραίος είναι ανθρωπότυποι που εκπαιδεύονται για να λειτουργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Ανθρωπότυποι, που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ανάπηροι» άνθρωποι με τεχνητές «αναπηρίες», τις οποίες τις προκαλεί το ίδιο το σύστημα.

Οι αποικιοκράτες Αγγλοσάξονες επί αιώνες προκαλούσαν «αναπηρίες» στον λαό τους, προκειμένου να δημιουργήσουν τον ιδανικό «ανάπηρο» λαό, που θα λειτουργούσε άψογα ως «λοχίας» και επιστάτης στις κτήσεις τους. Έναν λαό, που, μη γνωρίζοντας να κάνει τίποτε άλλο, θα σκόρπιζε το αίμα του και τις σάρκες του σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, υπηρετώντας τα συμφέροντα των «λόρδων» του. Σήμερα απλά αυτοί οι «λόρδοι» ξεθάρρεψαν παραπάνω από το φυσιολογικό κι ανάμεσα στους ιθαγενείς της Νέας Τάξης Πραγμάτων έχουν εντάξει και λαούς όπως τους Έλληνες, τους Γάλλους, τους Γερμανούς κλπ.. Κάτι ανάλογο κάνουν και οι Εβραίοι, που προσπαθούν να δημιουργήσουν τον «ανάπηρο» λαό, ο οποίος θα λειτουργούσε άψογα ως «έμπορος» και ως «δικηγόρος» των κλεφτών συμπατριωτών του. Οι δύο μαζί, ως συνδυασμός, λειτουργούν ως ο κλέφτης και δικηγόρος του. Ένα ληστρικό δίδυμο, που έχει διαφορές με όλους τους λαούς του πλανήτη.

Υπάρχει άραγε άμυνα απέναντι σ’ αυτήν την πρωτοφανή επίθεση των Αγγλοσαξόνων και των Εβραίων εναντίον όλων των λαών του πλανήτη; Υπάρχει και αυτό είναι το ελπιδοφόρο μήνυμα που μεταφέρει το βιβλίο αυτό. Η άμυνα ακούει στο όνομα «Υδροχοϊσμός».

Ο Υδροχοϊσμός είναι η ιδεολογία της νέας χιλιετίας, που βασίζεται στην κλασική ελληνική φιλοσοφία. Στη φιλοσοφία που γέννησε την έννοια της δημοκρατίας και ανέδειξε τον άνθρωπο σε πρωταγωνιστή της ζωής. Ο Υδροχοϊσμός είναι η μόνη ιδεολογία που μπορεί να καταστρέψει τους επικυρίαρχους λαούς, εφόσον μπορεί και τους «χτυπά» στα πλέον αδύνατα σημεία τους. Μπορεί και τους χτυπά στις «αναπηρίες» τους, τις οποίες εσκεμμένα προκαλούν οι ηγεσίες τους. Είναι η ιδεολογία που υπόσχεται στους λαούς πραγματικό όραμα για έναν λαμπρό, ειρηνικό και προπαντώς πλούσιο νέο κόσμο. Έναν κόσμο μέσα στον οποίο πρωταγωνιστής και κυρίαρχος θα είναι ο άνθρωπος και όχι τα «ανάπηρα» ανθρώπινα σύνολα, που παριστάνουν τα επικυρίαρχα έθνη και βυθίζουν την παγκόσμια κοινωνία στο σκοτάδι.

…….. Ο θρασύτατος κι απάνθρωπος Δυτικός Καπιταλισμός, που αρέσκεται να αυτοπαρουσιάζεται σαν ο νικητής των νικητών μεταξύ των συστημάτων, σύντομα θα γίνει «κομμάτια» και θα περάσει στην ιστορία. Θα «κατακρεουργηθεί» στην εθνικιστική «στενωπό» και μαζί του θα τελειώσει και η Νέα Τάξη Πραγμάτων πριν καν αυτή ξεκινήσει. Η «στενωπός», όπου θα πραγματοποιηθεί η σύγκρουση αυτή, έχει επιλεγεί να είναι το ελληνικό κράτος. Εκεί θα τους περιμένει ο Υδροχοϊσμός και τότε θα δούμε όλοι ποιος είναι ο πραγματικά ισχυρός σ’ αυτόν τον κόσμο…….».

Στό κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο «’Εβραῖοι», στήν σελ. 78, ὁ συγγραφέας γράφει, σχετικά μέ τήν φύση τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, τά ἑξῆς:

«Ο υδροχοϊσμός —που πρεσβεύει ο γράφων— είναι μια ιδεολογία, που «χτυπάει» εκεί όπου πονάει το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα……….. Ο υδροχοϊσμός, ακόμα κι αν δεν στραφεί άμεσα εναντίον των Αμερικανών ή των Εβραίων, είναι θέμα χρόνου να τους νικήσει και τους δύο με την απλή εφαρμογή του. Δεν χρειάζεται ν’ ασχοληθεί ειδικά μ’ αυτούς για να τους νικήσει. Γιατί; Γιατί δεν αναγνωρίζει την τεχνογνωσία ως μορφή κεφαλαίου. Σήμερα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός βασανίζει τους λαούς, γιατί οι ΗΠΑ ελέγχουν το συντριπτικό μέρος του κεφαλαίου του είδους αυτού. Αν ο υδροχοϊσμός αμφισβητήσει τα πνευματικά δικαιώματα πάνω στην τεχνογνωσία, δεν καταστρέφει μεν τη γνώση ως γνώση, αλλά την καταστρέφει ως κεφάλαιο. Αν καταστραφεί το κεφάλαιο αυτό, καταστρέφονται και οι κυρίαρχοι αυτού του τύπου του κεφαλαίου. Καταστρέφονται οι Αγγλοσάξονες των ΗΠΑ, εφόσον μένουν με άδεια «χέρια». Αν όμως δεν έχουν κεφάλαιο, μαζί μ’ αυτούς καταστρέφεται και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Δεν χρειάζεται δηλαδή να εξοντώσεις τους Αγγλοσάξονες, για να νικήσεις τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Αλλάζεις τις συνθήκες και παύει αυτός να υφίσταται. Καταστρέφεις το κεφάλαιό τους και παύουν να έχουν πλέον την ισχύ να επηρεάζουν την παγκόσμια κοινωνία με τους «ανάπηρους» που εκπαιδεύουν για να το συντηρούν και να το επεκτείνουν. Κάποτε έπρεπε να πολεμήσεις με τα όπλα τους ιμπεριαλιστές, για να τους αφαιρέσεις το κεφάλαιο που συντηρεί τη δύναμή τους. Σήμερα με μια απλή αντιγραφή της τεχνογνωσίας των προϊόντων τους μπορείς να κάνεις το ίδιο.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τους Εβραίους. Ο υδροχοϊσμός, από τη στιγμή που θα εφαρμοστεί, καταστρέφει τον εβραϊσμό. Αν καταστραφούν τ’ «αφεντικά» τους καταστρέφονται και οι ίδιοι ως «διαχειριστές» τους. Επιπλέον, δεν μπορούν να συνεχίσουν ανεξάρτητα την πορεία τους —όπως έκαναν επί αιώνες—, γιατί δεν μπορούν να επιβιώσουν ως έμποροι. Χωρίς πνευματικά δικαιώματα η παραγωγή είναι θέμα χρόνου να προσαρμοστεί απόλυτα στις ανάγκες της αγοράς. Αν συμβεί όμως αυτό, παύουν να υπάρχουν τα δεδομένα που συντηρούν το εμπόριο. Το εμπόριο βγάζει τα κέρδη του από την αδυναμία της παραγωγής να καλύψει τη ζήτηση. Οι τιμές ανεβαίνουν, όταν πλούσιοι καταναλωτές δέχονται να πληρώσουν εικονικές αξίες προϊόντων, που θέλουν οπωσδήποτε ν’ απολαύσουν. Για τους εμπόρους, δηλαδή, είναι καθοριστικό να περιορίζουν την παραγωγή στο σημείο που να μπορούν να αισχροκερδούν εις βάρος των καταναλωτών. Αν η παραγωγή καλύπτει πλήρως τη ζήτηση, δεν μπορεί να επιβιώσει ο έμπορος. Αν δηλαδή συμβεί αυτό, καταστρέφεται ο εβραϊσμός, γιατί καταστρέφονται οι συνθήκες που τον συντηρούν».

Τέλος, στό κείμενὀ του πού ἔχει τίτλο »Ὑδροχοϊσμός καί Νέα Τάξη Πραγμάτων», ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ θεωρεῖ τόν Ὑδροχοϊσμό ὡς μία φιλόδοξη παγκόσμια πολιτικο-κοινωνικο-οικονομική ἰδεολογία πού εἶναι ἱκανή νά ὑποκαταστήση πλήρως τίς ἤδη ὑπάρχουσες, καί ὡς ἕνα ἱκανό ἰδεολογικό πολιτικό ἐργαλεῖο, πού ἔχει ὡς στόχο τήν ἀνατροπή τῆς Νέας Τάξεως τῶν Πραγμάτων. Στήν σελ. 40 λέει τά ἑξῆς:

……… «…………. Τι είναι ο Υδροχοϊσμός; Μια νέα ιδεολογία. Μια νέα πρόταση κοινωνικής διαχείρισης. Είναι πιο ισχυρός από την έννοια της «παράταξης», εφόσον μπορεί να «καταπιεί» τις υπάρχουσες παρατάξεις. Μπορεί να πετύχει την απόλυτη ταύτιση με τον νόμιμο συνταγματικό «χώρο» και να επεκταθεί και στα εξωσυνταγματικά «άκρα». Έχει χαρακτηριστικά που του επιτρέπουν να λειτουργεί όπως ο σοσιαλισμός, εφόσον μπορεί να διεκδικήσει τα άκρα. Είναι μια κεφαλαιοκρατική ιδεολογία, η οποία δεν αδικεί τον εργάτη, εφόσον τον θεωρεί ως το βασικό «κύτταρο» του κεφαλαίου. Είναι μια φιλεργατική ιδεολογία, που δεν αδικεί τον κεφαλαιοκράτη.

……….. Δεν υπάρχει ιδεολογία που να μην «καλύπτεται» στις βασικές και θεμελιώδεις απαιτήσεις της από τον Υδροχοϊσμό. Δεν υπάρχει ιδεολογία που να μπορεί να σταθεί απέναντί του ως σοβαρός αντίπαλος. Όλες έχουν «γενετικά» μειονεκτήματα, που τις κάνουν ευάλωτες.

……….. Ο Υδροχοϊσμός απλά ξεκινάει από την Ελλάδα και στόχο έχει τον κόσμο. Προετοιμάζεται για τη μεγάλη μάχη της παγκόσμιας επικράτησης. Μια μάχη, η οποία θα αφορά το σύνολο των κρατών και το σύνολο των κοινωνιών, όπως συμβαίνει με όλες τις ιδεολογίες. Αντίπαλός του είναι η παγκόσμια Νέα Τάξη και όχι τα εθνικά κομματικά «καφενεία». Γι’ αυτήν τη μάχη προετοιμάζεται και σ’ αυτήν έχει στραμμένη την προσοχή του. Αυτούς τους αντίπαλους παρακολουθεί και αυτών τα λάθη προσπαθεί να εκμεταλλευτεί.

Γι’ αυτόν τον λόγο οι προτε­ραιότητές του δεν έχουν σχέση με τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα. Από σύμπτωση ξεκινάει από την Ελλάδα, εφόσον θα μπορούσε να ξεκινήσει απ’ οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο. Μέσα σ’ αυτό το τεράστιο και εχθρικό περιβάλλον θα «κινηθεί» και γι’ αυτό προετοιμάζεται. Έχει τις δυνατότητες όχι απλά να επιβιώσει ως ιδεολογία, αλλά να νικήσει όλες τις υπόλοιπες. Γιατί; Γιατί έχει το μεγαλύτερο θεωρητικό υπόβαθρο από την οποιαδήποτε άλλη ιδεολογία υπάρχει αυτήν τη στιγμή στον κόσμο. Είτε μιλάμε για την αφηρημένη ιδεολογία του καπιταλισμού είτε μιλάμε για τις σοσιαλιστικές ή κομμουνιστικές ιδεολογίες. Μπορεί σε όγκο γνώσης να συγκριθεί ακόμα και με τις κυρίαρχες θρησκείες.

Ως εκ τούτου τα συμβαίνοντα στην Ελλάδα δεν είναι η άμεση προτεραιότητά του. Πώς θα μπορούσε να είναι άλλωστε. Η ελληνική «θάλασσα», που μέσα της χάνονται και βυθίζονται τα παραταξιακά «πλοία» και οι κομματικές «βάρκες», για τον Υδροχοϊσμό είναι ό,τι είναι μια μικρή λίμνη για ένα τάνκερ. Μια λίμνη, που μοιάζει περισσότερο με τη δεξαμενή που έχουν τα ναυπη­γεία. Μέσα σ’ αυτήν τη δεξαμενή «κατασκευάζεται» με μεγάλη προσοχή και μεγάλη προσπάθεια ο Υδροχοϊσμός. Το νέο μεγάλο ποντοπόρο «πλοίο» του ελληνισμού, που περιμένει την «παλίρροια» της Νέας Τάξης για ν’ αρχίσει το «ταξίδι» του. Ένας Υδροχοϊσμός, που, συνδεόμενος άμεσα με την αρχαία ελληνική γνώση, έχει εξασφαλίσει την απροβλημάτιστη «πλευστότητά» του.

Αυτήν τη στιγμή περιμένει απλά να πλημμυρίσουν την Νέα Τάξη τα άλυτα προβλήματά της, ώστε ν’ αρχίσει να «κινείται» στο πραγματικό του μέγεθος. Ν’ αναλάβει δράση με τους δικούς του όρους και όχι με τους όρους των άλλων. Αυτό μπορεί να γίνει μόνον όταν αυτοί οι «άλλοι» φτάσουν σε πλήρες αδιέξοδο. Όταν δεν θα μπορούν να διαπραγματευτούν ούτε καν την προσω­πική τους διάσωση. Όσο πολλαπλασιάζονται οι «μορφωμένοι» άνεργοι στη δυτική Ευρώπη τόσο θα μεγαλώνει η «θάλασσα» γύρω από τον Υδροχοϊσμό. Σύντομα τα εκατομμύρια των ανέργων θα δημιουργήσουν τον «ωκεανό» που έχει ανάγκη το «ποντοπόρο» ελληνικό «πλοίο» για να βγει από τη ναυπηγική «δεξαμενή» του και να κινηθεί σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Έναν «ωκεανό», που, όσο διογκώνονται τα οικονομικά προβλήματα της Νέας Τάξης, τόσο πιο «τρικυμιώδης» θα γίνεται και τόσο πιο επικίνδυνος για τα ιδεολογικά «σκάφη» που τον διαπλέουν. Όταν λοιπόν αυτοί οι άνεργοι δεν θα μπορούν να επιβιώσουν μέσα σ’ αυτήν την Νέα Τάξη με τα γνωστά ιδεολογικά «σκάφη», θ’ αρχίσουν να «επανδρώνουν» το νέο ελληνικό «πλοίο». Σήμερα ο Υδροχοϊσμός ξεκι­νάει με ελληνικό «πλήρωμα» και σύντομα αυτό το πλήρωμα θα γίνει διεθνές. Είναι θέμα χρόνου να συμβεί αυτό, γιατί τα προβλήματα διαρκώς επιβαρύνουν την κατάσταση.

Βγαίνουν οι πολιτικοί και σε μια «έκρηξη» ειλικρίνειας και πολιτικού ορθολογισμού λένε στον κόσμο ότι δεν έχουν μαγικά «ραβδιά» για να λύσουν τα προβλήματα της κοινωνίας. Δεν μπορούν ως δια μαγείας να λύσουν για παράδειγμα το πρόβλημα της ανεργίας, που είναι η πηγή όλων των κακών. Αυτά τα προβλήματα για τον Υδροχοϊσμό είναι παιχνιδάκια. Γιατί; Γιατί έχει τη γνώση να τα επιλύσει. Δεν χρειάζεται «μαγεία» για την επίλυσή τους. Χρειάζεται γνώση και αυτήν ο Υδρο­χοϊ­σμός τη διαθέτει. Τέτοιου είδους προβλήματα είναι γι’ αυτόν ό,τι είναι η προπαίδεια για κάποιον που γνωρίζει ανώτερα μαθηματικά. Μέσα σε λίγες ημέρες μπορεί να δημιουργήσει εκατομ­μύρια θέσεων εργασίας. Όλα αυτά όμως απαιτούν έναν νέο σχεδιασμό, ο οποίος θα «γκρεμίσει» την αστική τάξη από τον «θρόνο» της. Έναν νέο σχεδιασμό που θα βγάλει την αστική τάξη από το «παιχνίδι» της εξουσίας και θα εξανεμίσει τα προνόμιά της.

…………. Η αστική τάξη δεν θα επιβιώσει στη Νέα Εποχή. Δεν θα επιβιώσει στην εποχή που «θεμε­λίωσε» η ίδια. Ως τάξη εργαζομένων θα ενσωματωθεί στην εργατική τάξη και εκεί θα παραμείνει για πάντα. Με την αποκέντρωση θα διασπαστεί η πληθυσμιακή της μάζα και θα εξουδετερωθεί. Από εκεί και πέρα θα «τσακιστεί» η δομή της, για να μην μπορεί να επανέλθει ποτέ στο κοινωνικό προσκήνιο σαν ξεχωριστή κοινωνική τάξη. Θ’ απομονωθεί από το δημόσιο κεφάλαιο, για να μην το θεωρεί ταξική της περιουσία, που της αποφέρει κέρδη».

4. Ἡ ἀπήχησις, μέχρι τώρα, τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, ὡς κοσμοθεωρίας καί πολιτικῆς ἰδεολογίας, καί ἡ θέσις του ὡς τέτοιας στό σημερινό ἑλληνικό πολιτικό καί κοινωνικό γίγνεσθαι θά πρέπη ἐπίσης νά μᾶς ἀπασχολήση, ἀφοῦ ἐδῶ σκιαγραφοῦμε τόν Ὑδροχοϊσμό, στό σύνολό του. Αὐτές διαφαίνονται στό κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο »Ὑδροχοϊσμός καί Νέα Τάξη Πραγμάτων». Ἐκεῖ, ἀναφέρονται τά ἑξῆς:

«……….. Ο Υδροχοϊσμός είναι μόνιμα συνδεδεμένος με το Σύνταγμα. Ο Υδροχοϊσμός «ναυπηγήθηκε» εντός της νομιμό­τητας του Συντάγματος. Αυτοί οι οποίοι τον πολεμούν σήμερα με όλα τα «μέσα» είναι οι παράνομοι και όχι το αντίθετο. Αυτοί το κάνουν εις βάρος του Συντάγματος και από την πλευρά της «σκιάς» του. Ο «ανατρεπτικός» Υδροχοϊσμός είναι στο «φωτεινό» του μέρος και όχι το αντίθετο. Ο Υδροχοϊσμός δεν θέλει να καταλύσει το Σύνταγμα. Ο Υδροχοϊσμός έρχεται να συμπληρώσει το Σύνταγμα το οποίο δεν το σέβονται αυτοί οι οποίοι έχουν ορκιστεί να το προστατεύουν.

Το Σύνταγμα αυτήν τη στιγμή δεν λειτουργεί και γι’ αυτόν τον λόγο υπάρχουν τα μείζονα κοινωνικά προβλήματα. Αν λειτουργούσε, θα συνέφερε την κοινωνία και θα συνέφερε και τον Υδροχοϊσμό. Τη δυσλειτουργία του Συντάγματος δηλαδή την «πληρώνει» και ο Υδροχοϊσμός στο επίπεδο που τον αφορά και είναι αυτό της δημοσιότητας. Το «κακό» αυτό για τον Υδροχοϊσμό είναι ταυτόχρονα και παράνομο. Συνταγματικά παράνομο και αυτό είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικό γι’ αυτούς που το πραγματοποιούν. Γιατί; Γιατί το νομοθετικό πλαίσιο μέσα στο οποίο υποχρεούνται να λειτουργούν τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ είναι πολύ συγκεκριμένο. Είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΑ τα ΜΜΕ να παρουσιάζουν ως είδηση οτιδήποτε άπτεται του δημοσίου συμφέροντος, άσχετα αν συμφωνούν ή όχι. Ακόμα κι αν η είδηση απειλεί τα στενά ιδιωτικά τους συμφέροντα, είναι υποχρεωμένα να παρουσιάζουν την είδηση.

Εμείς ισχυριζόμαστε ότι είναι παράνομος και αντισυνταγματικός ο αποκλεισμός του Υδρο­χοϊσμού από τη δημοσιότητα, η οποία προκύπτει από την ενημέρωση. Εξαιτίας της παρανομίας των ΜΜΕ αυτήν τη στιγμή η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν γνωρίζει γι’ αυτόν. Ο Υδροχοϊσμός δηλαδή από τη φύση του διαθέτει «διαβατήριο» προς της δημοσιότητα. Αυτήν την ιδιομορφία την έχει, γιατί διαθέτει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Ποιο είναι αυτό; Μέσα στον όγκο της γνώσης του περιέχει κάποια στοιχεία, τα οποία από μόνα τους αποτελούν είδηση στο αντικειμενικό επίπεδο. Αν δηλαδή υποθέσουμε ότι οι πολιτικές του «απόψεις» ανήκουν στη σφαίρα του υποκειμενικού —και άρα είναι στα πλαίσια των δυνατοτήτων των ΜΜΕ να τις κρίνουν και να τις απορρίψουν— υπάρχουν στοιχεία της γνώσης του που ανήκουν στη σφαίρα του αντικειμενικού σ’ ό,τι αφορά την είδηση. Στοιχεία που καθιστούν παράνομους αυτούς οι οποίοι εμποδίζουν τη δημοσιοποίησή τους.

Τέτοια στοιχεία είναι η «θεωρία των αριθμών» η οποία αποκαλύπτει —με έναν εύκολα αποδείξιμο τρόπο— το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είναι μια «κλειδωμένη» μορφή λόγου και αυτό είναι κάτι που αφορά το σύνολο των κειμένων που περιγράφουν την ελληνική μυθολογία και κείμενα όπως τα Ομηρικά Έπη ή η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Αποτελεί είδηση πρώτης γραμμής για τον ελληνικό λαό να μάθει τις ιδιότητες της γλώσσας που χρησιμοποιεί. Αποτελεί είδηση μείζονος εθνικής σημασίας για τον ελληνικό λαό να μάθει την αξία της κληρονομιάς του. Υπάρχει πολιτικό, οικονομικό και ηθικό κέρδος για το σύνολο του ελληνικού λαού εξαιτίας αυτής της ανακάλυψης.

Η αθλιότητα μάλιστα των ΜΜΕ φαίνεται στο γεγονός ότι έχουν παρουσιάσει σαν είδηση τις αποτυχημένες προσπάθειες των Αμερικανών να «αποκωδικοποιήσουν» την ελληνική γλώσσα και αγνοούν έναν Έλληνα ο οποίος ισχυρίζεται ότι το έχει καταφέρει και αυτό είναι κάτι που εύκολα μπορεί να κριθεί για την ορθότητά του. Αναφερόμαστε σ’ αυτού του είδους τη γνώση, γιατί θεωρητικά αυτή θα έπρεπε να είναι το «διαβατήριο» του Υδροχοϊσμού για την εύκολη και απρο­βλημάτιστη δημοσιότητα. Μια δημοσιότητα, η οποία θα ήταν στη δική του βούληση το πώς θα τη χρησιμοποιούσε στο επίπεδο της ιδεολογίας του και άρα στη σφαίρα του υποκειμενικού.

Πολύ δηλαδή πριν αναγκαστεί ως ιδεολογία να «κινηθεί» παράνομα και βίαια, για ν’ απο­σπάσει τη δημοσιότητα που έχει ανάγκη ως τέτοια, θα έπρεπε να την έχει εξασφαλίσει με τον πλέον νόμιμο και ειρηνικό τρόπο. Αντί αυτού έχουμε συναντήσει την απόλυτη «άρνηση». Έχουμε βρει κλειστές «πόρτες» εκεί όπου το Σύνταγμα επιβάλει αυτές να είναι ορθάνοικτες. Έχουμε ακούσει τα πιο απίθανα πράγματα από τους πιο απίθανους ανθρώπους. «Δεν θέλουμε να σας προβάλουμε, γιατί δεν συμφωνούμε μαζί σας»… μας έχουν πει. «Δεν θέλουμε να σας προβάλουμε, γιατί δεν μας συμφέρει αυτό το οποίο πρεσβεύετε». «Έτσι μας αρέσει και έτσι λειτουργούμε. Αν δεν σας αρέσει κάντε μας μήνυση»… είναι η τελική τους απάντησή, όταν επιμένουμε να πάρουμε αυτά τα οποία δικαιούμαστε. Αυτά τα οποία προβλέπει ο νόμος μέσα στα πλαίσια της ισονομίας και της ισοπολιτείας να πάρουμε.

………….. Ο Υδροχοϊσμός είναι ιδεολογία. Δεν ανταγωνίζεται κανέναν και δεν αγωνίζεται για ψήφους. «Πολεμάει» και είτε «σκοτώνει» είτε «σκοτώνεται». «Νικάει και τιμωρεί, ηττάται και τιμωρείται». Απλά είναι τα πράγματα. Όπου συγκρούστηκαν ιδεολογίες, υπήρχε κόστος για τους ηττημένους. Οι ηττημένοι ναζιστές εκτελέστηκαν. Όπου επιβλήθηκε ο καπιταλισμός, το κόστος το πλήρωσαν οι κομμουνιστές, που πήραν τα «όπλα» εναντίον του. Όπου επιβλήθηκε ο κομμουνισμός, έγινε το ανάλογο. Ο Ζαχαριά­δης πέθανε στη Σιβηρία, επειδή έλαβε μέρος σε πόλεμο μεταξύ ιδεολογιών. Οι φουκαράδες που σκόρπισαν τις ζωές τους στα «παραπετάσματα», έπαθαν το ίδιο για τους ίδιους λόγους. Ηττήθηκαν και πλήρωσαν. Αν νικούσαν, αλίμονο στους ηττημένους. Όλοι αυτοί πλήρωσαν ακριβά τις επι­λο­γές τους, γιατί ενεπλάκησαν σε «πόλεμο». Ήταν τυχεροί που έσωσαν τις ζωές τους, εγκατα­λείποντας την Ελλάδα. Αυτό είναι ο «πόλεμος». Δεν διαφωνείς απλά μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας. Πολεμάς και ρισκάρεις. Αν χάσεις χάθηκες.

Δυστυχώς ο Υδροχοϊσμός είναι υποχρεωμένος να κινείται σ’ αυτό το επίπεδο. Όταν κάποιος του βαστά τους «κάβους» και δεν τον αφήνει ν’ «αποπλεύσει» για να κάνει το «ταξίδι» του, είναι εχθρός του. Όταν κάποιος τον «καθυστερεί», τον πολεμά. Του δημιουργεί προβλήματα και ταυτό­χρονα δημιουργεί προβλήματα και σ’ αυτούς που ελπίζουν σ’ αυτόν. Για ένα πλοίο που βρίσκεται σε πολεμικό «συναγερμό» είναι ακριβώς το ίδιο, είτε προσπαθείς να το «τορπιλίσεις» είτε να το «ακινητοποιήσεις», χωρίς να χρησιμοποιείς καθόλου όπλα. Θα σε σκοτώσει το «πλήρωμά» του, αν σε αντιληφθεί.

Αυτό συμβαίνει σήμερα με τον Υδροχοϊσμό. Βρίσκεται σε κατάσταση «πολέμου» μέχρι να φτάσει εκεί όπου θέλει. Ό,τι «χτυπάει» θέλει να το «σκοτώσει». Οι ιδεολογίες, όταν «πολεμάνε», είναι άγριες. Δέχονται θανατηφόρα για την επιβίωσή τους «χτυπήματα» και προσπαθούν να πετύχουν τέτοια. Το κακό είναι ότι στις μάχες αυτές εμπλέκουν και τον απλό κόσμο, ενώ αυτό δεν είναι δίκαιο. Δεν είναι δίκαιο να σκοτώνεις πραγματικά αυτόν που υποτίθεται θέλεις να «σώσεις». Εξαιτίας αυτών των ατυχών επιλογών των ηγεσιών των ιδεολογιών οι πόλεμοι μεταξύ των ιδεο­λογιών μετατρέπονται σε πραγματικούς πόλεμους, οι οποίοι έχουν κοστίσει αδίκως άπειρες ανθρώπινες ζωές. Εξαιτίας των πολέμων αυτών έχουν εκδηλωθεί τα διάφορα πογκρόμ και έχουν «εφευρεθεί» τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ο Υδροχοϊσμός κινείται υποχρεωτικά σ’ αυτό το περιβάλλον με το «άγριο» παρελθόν. Διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ιδεολογίες μόνον σ’ ό,τι αφορά τα «παράπλευρα» θύματα. Δεν θέλει απλά εξαιτίας του να την «πληρώσουν» άσχετοι άνθρωποι. Δεν θέλει να σκοτώσει «προκατα­βολικά» μερικούς από αυτούς που υποτίθεται θέλει να βοηθήσει μελλοντικά. Οι εχθροί του όμως ανήκουν σε άλλη κατηγορία, όταν ενεργούν εις βάρος του. Δεν θα κυνηγήσει κανέναν πολίτη, αλλά δεν θ’ αφήσει ατιμώρητο κανέναν «Ζαχαριάδη» της Νέας Τάξης. Όταν ένα ελεεινό ανθρω­πάκι, εκμεταλλευόμενο τη θέση του, αρνείται να του προσφέρει αυτά τα οποία δικαιούται με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους, στην πραγματικότητα του επιφέρει πολεμικό «χτύπημα». Προσπαθεί να τον «σκοτώσει» κι απλά δεν μπορεί να το καταφέρει. Η πρόθεση μετράει και όχι το αποτέλεσμα. Από την πρόθεση της πράξης σου κρίνεσαι και όχι από το αποτέλεσμά της. Το αποτέλεσμα μπορεί να μην έρθει εξαιτίας της ισχύος του αντιπάλου, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε απολύτως όταν έχεις κινηθεί εναντίον του.

Αντιλαμβανόμαστε ότι η ιδιομορφία του Υδροχοϊσμού, εξαιτίας των επιλογών του, δεν αλλάζει τη φύση του «πολέμου», αλλά αλλάζει τη «μεθοδολογία» του. Το σύνηθες δηλαδή είναι να «πολε­μούν» οι μονομάχοι σώμα με σώμα όπως μπορούν. Να «χτυπούν» τον αντίπαλό τους όπου βρουν με όποιον τρόπο μπορούν. Να εμπλέκουν στις μάχες τους και άσχετους ανθρώπους οι οποίοι δεν φταίνε σε τίποτε. Αυτό το σύνηθες είναι το μόνο που αλλάζει στην περίπτωση του Υδροχοϊσμού. Ο Υδροχοϊσμός έχει επιλέξει να «μονομαχήσει» με τον τρόπο που μονομαχούσαν οι παλιοί αριστο­κράτες. Πώς; Με το ν’ απομονώσει τους εχθρούς του και να μονομαχήσει μόνον μ’ αυτούς. Με το να σταθεί στο πεδίο της μάχης, δεχόμενος να «πυροβοληθεί» και να περιμένει τη σειρά του να «πυροβολήσει».

Στη μεθοδολογία του δηλαδή δεν υπάρχει κάτι το μυστήριο. Εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο, «προκάλεσε» τους εχθρούς του, ρίχνοντας το «γάντι» του και περιμένει την αντίδρασή τους. Τα πάντα δηλαδή έγιναν μέσα σε ένα πνεύμα ηθικής και συνταγματικής νομιμότητας. Τι θα πει νόμιμη «πρόκληση»; Ο Υδροχοϊσμός, παρ’ όλο που αντιπροσωπεύει ολόκληρη ιδεολογία, έχει κινηθεί με τον τρόπο που προβλέπει το Σύνταγμα να «κινούνται» οι απλοί πολίτες. Έχοντας κοινά συμφέροντα με τα συμφέροντα των πολιτών, έχει «δηλώσει» τις θέσεις του με τον πιο επίσημο κι απόλυτο τρόπο. Έχει ενημερώσει το σύνολο της «πυραμίδας» της ηγεσίας για τις συνταγματικές παρανομίες που καθημερινά διαπράττονται από τους «λειτουρ­γούς» της. Έχει ενημερώσει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι κατά τη γνώμη του δεν κάνει το καθήκον του. Δεν ελέγχει την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία όπως επιβάλει το Σύνταγμα. Δεν προστατεύει το πολίτευμα. Έχει επιτρέψει στους κυβερνητικούς να μετατρέψουν το ελληνικό κράτος σε αμερικανική αποικία και έχει επιτρέψει στους βουλευτές να ψηφίσουν νόμους που αλλοιώνουν το πολίτευμα.

Τα ανάλογα έχουν γίνει καί με τις τρεις κυρίαρχες εξουσίες. Έχει ενημερωθεί η εκτελεστική εξουσία ότι τα στελέχη της παρανομούν κατάφορα, όταν ως απλοί διαχειριστές της δημόσιας περιουσίας την «ξεπουλάνε». Όλοι αυτοί έχουν ενημερωθεί ότι απειλούν την εθνική μας ανεξαρ­τησία, όταν βάζουν τους Αμερικανούς μέσα στα «σπλάχνα» της κρατικής μηχανής. Μαζί μ’ αυτήν έχει ενημερωθεί και η νομοθετική εξουσία για τα δικά της συνταγματικά εγκλήματα. Έχει ενημε­ρω­θεί ότι με την ψήφιση του νόμου περί ασυμβιβάστου της βουλευτικής ιδιότητας και της επαγγελ­ματικής δραστηριοποίησης αλλοιώνεται το πολίτευμα της χώρας. Έχει ενημερωθεί ότι με την επιμονή της στη μη άρση της βουλευτικής ασυλίας απειλείται το Σύνταγμα. Έχει ενημερωθεί ότι η χρηματοδότηση των κομμάτων είναι παράνομη κι αποτελεί λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

Τέλος έχει ενημερωθεί και η δικαστική εξουσία ότι δεν εκτελεί το καθήκον της, όταν δεν ελέγχει τους υπόλοιπους. Έχει ενημερωθεί ότι καθήκον της είναι να μην αντιλαμβάνεται με πολιτικό τρόπο τα συμβαίνοντα. Καθήκον της είναι να κρίνει τα πάντα με το αντικειμενικό «μέτρο» του Συντάγματος και όχι με το υποκειμενικό «μέτρο» της πολιτικής. Δεν είναι πολιτικό ζήτημα ούτε η διαφθορά στον δημόσιο τομέα ούτε το έγκλημα στο χρηματιστήριο ούτε η αλλοίωση του πολιτεύματος ούτε το ξεπούλημα του δημοσίου κεφαλαίου ούτε οι διάφοροι «τρομονόμοι». Δεν είναι πολιτικά ζητήματα όλα αυτά, εφόσον παραβιάζουν το πνεύμα του Συντάγματος το οποίο είναι το «αφεντικό» της συγκεκριμένης εξουσίας.

Δική της δουλειά ήταν να σταματήσει τη διαφθορά. Δική της δουλειά ήταν να τιμωρηθούν οι εγκληματίες του χρηματιστηρίου. Δική της δουλειά ήταν να σταματήσει τους βουλευτές όταν «άλλαζαν» το πολίτευμα. Δική της δουλειά ήταν να σταματήσει αυτούς που ξεπουλούσαν το δημόσιο κεφάλαιο. Τέλος ήταν δική της δουλειά να ακυρώσει τον αντισυνταγματικό «τρομονόμο» και ν’ αρνηθεί να δικάσει με τον τρόπο που της επέβαλαν οι πολιτικοί τους κατηγορούμενους για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη. Δεν κάνει τη δουλειά της, γιατί παίρνει εντολές από τους πολιτικούς της προϊσταμένους και αυτό είναι επίσης παράνομο. Εκτός δηλαδή από το γεγονός ότι δεν κάνει αυτό που πρέπει σε σχέση με τους άλλους, δεν κάνει αυτά που πρέπει και σε σχέση με τον εαυτό της. Δεν αγωνίζεται να διασφαλίσει για τον εαυτό της την ανεξαρτησία της, όπως επιβάλει το Σύνταγμα.

Ο Υδροχοϊσμός με τον τρόπο αυτόν έριξε το «γάντι» σε όλους αυτούς και περίμενε την αντίδρασή τους. Ήταν υποχρεωμένοι από τον νόμο ν’ αντιδράσουν απέναντι στις ενστάσεις όχι μιας ολόκληρης ιδεολογίας, αλλά ακόμα και σ’ αυτές ενός απλού πολίτη. Ήταν υποχρεωμένοι να δώσουν εξηγήσεις. Αυτοί δεν έκαναν τίποτε απολύτως. Επειδή είναι αδύναμοι ν’ αντιδράσουν, επέλεξαν τη «σιωπή» και τον «βουβό» πόλεμο με όλα τα μέσα που διαθέτουν. Δεν προχώρησαν σε δημόσια συζήτηση γι’ αυτές τις καταγγελίες που έγιναν εις βάρος τους, όπως είναι καθήκον τους. Δεν απάντησαν καν στις θέσεις του Υδροχοϊσμού. «Κάντε ό,τι καταλαβαίνετε»… ήταν η έγγραφη απάντηση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Είναι απάντηση αυτή από τον κατά το Σύνταγμα πρώτο πολίτης τη χώρας και αρμόδιο προστάτη του πολιτεύματος; Όλοι οι «δεύτεροι» έκαναν κάτι ανάλογο με τον «πρώτο». Κρύφτηκαν πίσω από τα αξιώματά τους κι εκμεταλλεύτηκαν με παράνομο τρόπο τα μέσα που τους παρέχει ο λαός με την ψήφο του.

Αυτό όμως σημαίνει ότι ξεκίνησαν πόλεμο με τον Υδροχοϊσμό. Είτε δηλαδή κάποιος το κάνει αυτό από βλακεία είτε από ιδεολογική διαφωνία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Συγκαταλέγεται στους εχθρούς του. Υπάρχει «χτύπημα» κι αυτό σημαίνει ότι αυτός ο οποίος το πραγματοποιεί κατατάσσεται ανάμεσα στους εχθρούς του Υδροχοϊσμού. Το ότι αφήνουν χωρίς προβλήματα τους υδροχοϊστές να δραστηριοποιούνται δεν σημαίνει ότι είναι φιλικοί με την ιδεολογία τους ή ότι τους χρωστάμε επειδή μας αφήνουν. Ο νόμος δεν τους αφήνει να κάνουν κάτι άλλο, έχοντας τον ίδιο στόχο. Δυστυχώς γι’ αυτούς ο Υδροχοϊσμός δεν ξεφεύγει ποτέ από τα όρια της νομιμότητας και γι’ αυτό δεν μπορούν να κάνουν κάτι παραπάνω. Τα λίγα όμως που κάνουν είναι αρκετά για να κηρυχθεί ο πόλεμος.

Ο «κύβος» πλέον ερίφθει. Από εδώ και πέρα αυτοί, που είτε αρνούνται να συζητήσουν τις καταγγελίες του είτε τον αμφισβητούν, είναι καταδικασμένοι να τον συναντήσουν στο πεδίο της μονομαχίας. Στο πεδίο όπου είναι κυρίαρχοι οι νόμοι του παρελθόντος. Νόμοι οι οποίοι δίνουν το δικαίωμα στους σημερινούς κυρίαρχους να «πυροβολήσουν» πρώτοι. Αυτό το οποίο για τους αρι­στο­κράτες προέκυπτε μετά από κλήρωση, σ’ αυτήν την περίπτωση προκύπτει από την πραγματι­κότητα που ζούμε. Δικαιωματικά πρώτοι θα «πυροβολήσουν» αυτοί οι οποίοι έχουν την εξουσία σήμερα και μπορούν να «πυροβολήσουν». Ο Υδροχοϊσμός σήμερα δέχεται με μεγάλη υπομονή και στωικότητα τα καθημερινά τους χτυπήματα. Περιμένει τη σειρά του, η οποία απλά καθυστερεί λόγω των δεδομένων που αναφέραμε. Όταν όμως έρθει η σειρά του, θα «χτυπήσει» και τότε κάποιοι από αυτούς θα κλάψουν.

Γι’ αυτόν τον λόγο συνεχώς αναφερόμαστε στην έννοια της «άγνοιας». Στην εκνευριστική άγνοια κάποιων. Αν αλλάξουν τα πράγματα και ο Υδροχοϊσμός γίνει πλέον ορατός διεκδικητής της εξουσίας, δεν θα υπάρχουν περιθώρια για συγνώμες και δάκρυα. Ο Υδροχοϊσμός θα έχει την απαίτηση ν’ αντιμετωπίσουν το κόστος της επιλογής τους με τον ίδιο τρόπο που και ο ίδιος σήμερα αντιμετωπίζει το κόστος των επιλογών του. Με στωικότητα και αξιοπρέπεια. Έχει κόστος η σημερινή τους επιλογή κι αυτό το κόστος θα φανεί όταν θα κληθούν να το πληρώσουν. Δεν έχει σχέση με κάποια προσωπική εμπάθεια. Έτσι λειτουργούν τα πράγματα. Όταν αποφασίζεις να «πυροβολήσεις», επειδή έτυχε να κρατάς πιστόλι, δεν δικαιούσαι να κλαις, όταν ο απέναντί σου με τη σειρά του «απαντήσει». Το σύνολο των δικαιωμάτων σου εξαντλείται πριν σηκώσεις το «πιστόλι» και «πυροβολήσεις».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι αλίμονο για κάποιους αν ο Υδροχοϊσμός επιβληθεί ως η κυρίαρχη ιδεολογία. Το σύνολο των εχθρών του —οι οποίοι είναι πολύ συγκεκριμένοι— θα μετανιώσουν για τη σημερινή τους στάση. Θα μετανιώσουν για την κατάχρηση εξουσίας και μέσων. Θα μετανιώσουν για την κλοπή τους και τη διαφθορά τους. Θα πληρώσουν, επειδή αδίκησαν πολίτες και δεν σεβάστηκαν το Σύνταγμα. Αυτό είναι και το τραγικό γι’ αυτούς. Γιατί; Γιατί δεν κατάλαβαν εγκαίρως τι ακριβώς συμβαίνει με τον Υδροχοϊσμό. Νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με ομοίους τους, οι οποίοι απλά θέλουν να πάρουν «σειρά» στην κλοπή. Δεν έχουν ξαναβρεθεί αντιμέτωποι με ανθρώπους οι οποίοι έχουν στόχους αγαθούς και οι οποίοι γνωρίζουν στρατηγικές υψηλότερες από αυτές που διδάσκει το «κυνοτροφείο» του Χάρβαρντ. Ο Υδροχοϊσμός κατευθύνεται από μια ηγεσία η οποία διακρίνεται από την ανιδιοτέλεια και η οποία δεν πέφτει στις γνωστές «παγίδες». Ό,τι νομίζουν ασφαλές για τους εαυτούς τους δεν είναι τέτοιο. Αν νομίζουν ότι μπορούν εκ του ασφαλούς να πολεμούν τον Υδροχοϊσμό, κάνουν λάθος. Αν νομίζουν ότι δεν προκύπτει η έννοια της «τιμωρίας», επειδή δεν εμφανίζονται ως ορατοί πολέμιοι του Υδροχοϊσμού, κάνουν λάθος.

Ο Υδροχοϊσμός έχει στρατηγικά πλεονεκτήματα, τα οποία δεν είναι εύκολα ορατά για κάποιον ο οποίος δεν έχει γνώσεις. Έχει μηχανισμούς άμυνας, που τον κάνουν πρακτικά απρόσβλητο. «Περπατώντας» θα νικήσει. Γιατί; Γιατί έχει σχεδιαστεί με τέτοιον τρόπο, που του επιτρέπει από τη μία πλευρά να μπορεί ν’ αποφεύγει το κόστος του πολέμου των ιδεολογιών και από την άλλη πλευρά να μπορεί να τιμωρεί ως ιδεολογία. Μπορεί δηλαδή να πολεμάει χωρίς κόστος και ταυτόχρονα έχει εξασφαλίσει το δικαίωμα να διαχειριστεί τη νίκη του με τον τρόπο που κάνουν οι νικητές πολέμου.

Πώς λειτουργεί αυτό; Ο Υδροχοϊσμός έχει επιλέξει ως ιδεολογικό φορέα του τη σημερινή συνταγματική πλατφόρμα. Μοιράζεται δηλαδή με το Σύνταγμα το ίδιο νομικό «σασί». Αυτό κάνει αδύνατη την προσβολή του από τους εχθρούς του, όπως συμβαίνει συνήθως με τις ιδεολογίες οι οποίες, επιδιώκοντας την «ανατροπή» των υφισταμένων εξουσιών, αναγκάζονται ν’ αμφισβητούν το Σύνταγμα και άρα να κινδυνεύουν από αυτό. Η σημερινή εξουσία, για να του επιτεθεί, πρέπει να παραβιάσει το δικό της Σύνταγμα κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο γι’ αυτήν.

Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι ο Υδροχοϊσμός μπορεί να πολεμάει χωρίς κόστος, εφόσον δεν έρχεται αντιμέτωπος με το φοβερό και τρομερό συνταγματικό «άρμα». Πόλεμος και όπλα υπάρ­χουν μόνον στο εξωτερικό περιβάλλον, όπου διαδραματίζονται οι φοβερές ιδεολογικές μάχες. Στο άγριο περιβάλλον όπου κινείται το επικίνδυνο «άρμα», προστατεύοντας ακόμα και με τους πιο ακραίους τρόπους τα συμφέροντά του. Μέσα στο «άρμα» όμως δεν υπάρχουν όπλα, γιατί απαγορεύεται στο «πλήρωμά» του να οπλοφορεί. Η στρατηγική του Υδροχοϊσμού σ’ αυτό το σημείο μπορεί να γίνει κατανοητή. Είναι σαν να μπαίνει κάποιος στο «άρμα» σου και για να τον «πυροβολήσεις» θα πρέπει εσύ να βγεις από αυτό για να βρεις «όπλο». Το ακόμα χειρότερο όμως είναι ότι, ακόμα κι αν το επιχειρήσεις, διαπράττοντας παρανομία, θα βρίσκεσαι σε δυσμενή θέση, γιατί η ισχύς του «άρματος» πάντα υπηρετεί αυτόν που βρίσκεται μέσα σ’ αυτό. Το «άρμα» δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Είναι θέμα χρόνου δηλαδή ο νεοεμφανιζόμενος να σε «πυροβολήσει» με τα όπλα που κάποτε σου ανήκαν.

Όσο κι αν μας μισούν κάποιοι, δεν μπορούν ούτε καν να φανταστούν ότι θα μπορούσαν να μας απειλήσουν με τις πρακτικές του παρελθόντος. Οι φίλοι του Υδροχοϊσμού είναι απόλυτα ασφαλείς. Μπορούν να διαφημίζουν την ιδεολογία τους, γιατί επιτρέπεται να διαφημίζει κάποιος τις συνταγματικές διατάξεις. Δεν κινδυνεύουν να «χαρακτηριστούν», γιατί δεν διαφοροποιούνται από τη νόμιμη συνταγματική «ταυτότητα». Οι εχθροί τους δεν μπορούν να ονειρεύονται φυλα­κίσεις, εκτοπι­σμούς και άλλες πρακτικές, που επί αιώνες τρομοκρατούσαν τους οπαδούς των εκάστοτε νεο­εμφα­νι­ζό­μενων ιδεολογιών. Αν το επιχειρήσουν, θα «βγουν» από το συνταγματικό «άρμα» κι αυτό είναι εξόχως «ανθυγιεινό». Ενώ όμως οι εχθροί του είναι αδύναμοι να πολεμήσουν, ο Υδρο­χοϊσμός μπορεί να γίνει τρομερός γι’ αυτούς σε περίπτωση που νικήσει. Γιατί; Γιατί, μοιραζόμενος με το Σύνταγμα το ίδιο «σασί», μπορεί να λειτουργήσει όπως λειτουργούν δυο εταιρείες οι οποίες «συγχωνεύονται». Ό,τι «χρωστάει» κάποιος τρίτος σε μία από τις συγχωνευ­θείσες εταιρείες, μεταφέρεται ως υποχρέωσή του στη νέα εταιρεία.

Τι σημαίνει αυτό στην περίπτωσή μας; Ότι ο νικητής Υδροχοϊσμός θα μπορεί να τιμωρήσει τους εχθρούς τους για «χρέη» απέναντι στο σημερινό Σύνταγμα και όχι στον ίδιο. Θα χρησιμο­ποιήσει δηλαδή τα φοβερά όπλα του συνταγματικού «τανκ» για τους λόγους που έχουν δημιουρ­γηθεί. Οι εχθροί του Υδροχοϊσμού είναι αυτοί οι οποίοι εκτός των άλλων δεν σέβονται και το Σύνταγμα. Αυτοί οι οποίοι προσπάθησαν να το καταλύσουν στο όνομα της ιδεολογίας της Νέας Τάξης. Αυτοί οι οποίοι προσπάθησαν να «διευκολύνουν» τους Αμερικανούς, προκειμένου να ασκήσουν τον ιμπεριαλισμό τους. Οι «Ζαχαριάδηδες» της πολιτικής, της διαπλοκής, της δημοσιο­γραφίας κλπ.. Αυτοί οι οποίοι προσπάθησαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αμερικανική αποικία, προδίδοντας τον ελληνικό λαό. Αυτοί θα τιμωρηθούν, όχι γιατί πολέμησαν τον Υδροχοϊσμό —πράγμα που μπορούν να το αρνηθούν— αλλά γιατί δεν σεβάστηκαν το ελληνικό Σύνταγμα και υπηρέτησαν την Νέα Τάξη, η οποία είναι ο πραγματικός ιδεολογικός εχθρός του Υδροχοϊσμού. Αυτοί οι οποίοι πολέμησαν στο πλευρό του ηττημένου στο «μέτωπο» της Ελλάδας. Οι δικοί τους νόμοι θα τους καταδικάσουν, εφόσον αυτούς παραβίασαν».

5. Πρίν προχωρήσωμε νά ἀσκήσωμε κριτική στόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ, θά πρέπη νά ξεκαθαρίσωμε τί εἴδους κριτική θά κάνωμε στόν Ὑδροχοϊσμό του καί μέ τί εἴδους κριτήρια θά κάνωμε αὐτή μας τήν κριτική.

Ὅσον ἀφορᾶ στό εἶδος τῆς κριτικῆς μας, αὐτή θά εἶναι μόνο στό πνευματικό ἐπίπεδο. Οὔτε στό ἰδεολογικό, οὔτε στό πολιτικό, οὔτε στό κοινωνικό, οὔτε στό οἰκονομικό. Αὐτά, δέν μᾶς ἀφοροῦν. Ἡ κριτική μας αὐτή περιορίζεται καί ἑστιάζεται μόνο στό πνευματικό ἐπίπεδο γιά λόγους πού θά ἀναφερθοῦν στήν συνέχεια καί πού ἔχουν νά κάνουν μέ τήν φύση καί τούς στόχους τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, οἱ ὁποῖοι εἶναι πολλαπλοί. Ἐδῶ, ἐπιγραμματικά μόνο λέμε, ὅτι ὁ Ὑδροχοϊσμός, ἐκτός τῶν ἄλλων, εἶναι, ὅπως θά φανῆ καθαρά στήν συνέχεια, καί μία αἱρετική θρησκευτική διδασκαλία, ἕνα ἰδεολογικό θρησκευτικό ἐργαλεῖο, σχεδιασμένο νά ἀποπροσανατολίση τόν κόσμο ἀπό τήν ἀποκεκαλυμμένη Ἀλήθεια καί νά πλήξη τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Σάν τέτοιο, ἀσφαλῶς καί δέν μπορεῖ νά μᾶς ἀφήση ἀδιάφορους.

Ὅσον ἀφορᾶ στά κριτήρια τῆς ἀληθείας τῶν βασικῶν θέσεων μιᾶς ἰδεολογίας ἤ κοσμοθεωρίας, ἡ ἰδική μας θέσις εἶναι ὅτι, κατά κανόνα, μία σύγκρισις τῶν βασικῶν καί θεμελιωδῶν δογματικῶν ἤ ἀξιωματικῶν θέσεων μιᾶς ὁποιασδήποτε ἰδεολογίας ἤ θρησκευτικῆς διδασκαλίας, αἱρετικῆς ἤ ἀλλόθρησκης, μέ τίς ἀντίστοιχες δογματικές θέσεις τῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τίς θέσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων, πού εἶναι τό κριτήριο τῆς ἀληθείας (αὐτό τό κριτήριο τῆς ἀληθείας, βέβαια, ὅπως θά φανῆ στήν συνέχεια, τό ἀπορρίπτει πλήρως ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ), καταδεικνύει, σέ ὅσους ἔχουν αὐτό τό κριτήριο ἀληθείας, σέ κάθε περίπτωση, τό ἐάν, ἐκεῖνος πού ὑποστηρίζει καί πρεσβεύει τήν ἰδεολογία ἤ κοσμοθεωρία αὐτή, εἶναι μέ τό μέρος τῆς Ἀληθείας, ἤ ὄχι. Καταδεικνύει ἄν ὁ δημιουργός της εἶναι ἄθεος, ἀγνωστικιστής, πλανεμένος, αἱρετικός ἤ ἀλλόθρησκος. Καί, ὅταν λέμε «αἱρετικός» ἤ «ἀλλόθρησκος», ἐννοοῦμε, ὅτι ἔχει μερική ἤ καμμία σχέση μέ τόν ἀληθινό Θεό.

Τίς βασικές φιλοσοφικές καί θρησκευτικές δογματικές θέσεις, λοιπόν, τῆς κοσμοθεωρίας καί διδασκαλίας τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ, στίς ὁποῖες ὁ ἴδιος στηρίζει τό οἰκοδόμημά του μέ τό ὄνομα «Ὑδροχοϊσμός», θά ἐξετάσωμε στήν συνέχεια, θά τίς συγκρίνωμε μέ ἐκεῖνες τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καί ἀπό αὐτήν τήν σύγκριση θά φανῆ ἄν ἡ κοσμοθεωρία καί ἡ διδασκαλία του εἶναι μέ τό μέρος τῆς Ἀληθείας, ἤ ὄχι.

6. Ποιές εἶναι, τώρα, οἱ βασικές φιλοσοφικές καί θρησκευτικές θέσεις τῆς κοσμοθεωρίας τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ;

Σέ δημοσιευμένο σχόλιο στό Διαδίκτυο σχετικά μέ τήν φύση τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, ἀναφέρονται τά ἑξῆς: « Ο δημιουργός του Υδροχοϊσμού συστήνει τη θεωρία του ως, »την ελληνική ιδεολογία-απάντηση στον απάνθρωπο καπιταλισμό των σημερινών πλανηταρχών»……. Στην ανάπτυξη της θεωρίας αυτής…. ο συγγραφέας θεωρεί ως απαραίτητη προϋπόθεση να εξετάσουμε όλο το φάσμα της ανθρώπινης φύσης και των κοινωνικών θεμάτων, όχι μόνο του παρόντος, αλλά από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου και να δούμε πως αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Έτσι η θεωρία εξετάζει και συνδυάζει θέματα που φαινομενικά δείχνουν ασύνδετα μεταξύ τους όπως, ιστορία, θρησκεία, οικονομία, οικογενειακοί θεσμοί, τεχνολογία, αποκρυφισμός, μυστήρια κ.α. Η θεωρία είναι σε μερικά σημεία πολύ απλή και σε άλλα σημεία περίπλοκη και δυσνόητη……..» (Ἀπόσπασμα ἀπό ἕνα κείμενο σέ ἕνα φόρουμ τῆς ἱστοσελίδας esoterica.gr, κάποιου μέ το ψευδώνυμο Michael Design).

Σέ ἄλλο κείμενο, στό Μανιφέστο τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, ἀναφέρεται ὅτι « ο Υδροχοϊσμός είναι μια νέα ιδεολογία, βασισμένη καθαρά στα ελληνικά ιδεώδη……. Αναγνωρίζει την ιδιοκτησία του κεφαλαίου ανεξάρτητα από την ταυτότητα του ιδιοκτήτη. Αναγνωρίζει τόσο την ιδιωτική όσο και τη δημόσια περιουσία. Στο σημείο αυτό μοιάζει τόσο με τον καπιταλισμό όσο και με τον σοσιαλισμό…….. Ο Υδροχοϊσμός θεωρεί ότι η ανθρώπινη γνώση αποτελεί πανανθρώπινη κληρονομιά και ανήκει από κοινού σε όλους τους λαούς και σε όλους τους ανθρώπους. Ως ιδεολογία φιλοδοξεί να γίνει η αγαπημένη ιδεολογία των ανθρώπων. Θέλει να συγκρουστεί με τις ιδεολογίες των κοινωνικών «ειδών» και να απαλλάξει την κοινωνία από την παθογένειά τους».

Στό εἰσαγωγικό κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο «Ὑδροχοϊσμός» (http://www.ydrohoos.gr/eghydroh.htm), πού περιέχεται στήν κύρια ἱστοσελίδα του (http://www.ydrohoos.gr/proti.htm), ἀναφέρονται τά ἑξῆς:

. «Ο Υδροχοϊσμός, ως πρώτο και βασικό θεμέλιο της ιδεολογίας του, έχει την άποψη ότι όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας, φυλής ή έθνους, είναι απόλυτα ίσοι μεταξύ τους και συγκληρονόμοι της ίδιας πανανθρώπινης κληρονομιάς. Το δεύτερο θεμέλιο είναι η πίστη και βέβαια η αντίστοιχη γνώση που αποδεικνύει ότι ο κάθε άνθρωπος δικαιούται και μπορεί πλέον να ζήσει πλούσια, γιατί υπάρχουν τα δεδομένα που κάτι τέτοιο το επιτρέπουν.

……… Ο Υδροχοϊσμός επιδιώκει να κρατά αυστηρά ουδέτερη στάση απέναντι στη θρησκεία….. Η πίστη των ανθρώπων στον Θεό, δεν θεωρείται απαραίτητη για τον υδροχοϊσμό….. Ο Θεός, όπως τον πιστεύουμε, δεν είναι αδύναμος και ευάλωτος όπως είναι ο άνθρωπος. Ο Θεός, ως το Υπέρτατο Ον, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη από κανέναν και ειδικά από τον άνθρωπο. Δεν έχει για παράδειγμα ανάγκη από την πίστη του ανθρώπου. Δεν αποτελεί η πίστη του ανθρώπου κάτι το σημαντικό για την ύπαρξή Του. Αντίθετα, αυτός που έχει ανάγκες —και μάλιστα πολλές— είναι ο άνθρωπος. Έχει ανάγκες, που επηρεά­ζονται από την πίστη των συνανθρώπων του στην αξία της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτή η διαφορά εκ των δεδομένων μάς προσανατολίζει προς μία κατεύθυνση. Από τη στιγμή που θέτουμε προϋποθέσεις, πρέπει αναγκαστικά να τις προσδιορίσουμε με βάση την προστασία του αδυνάτου. Στην περίπτωση αυτήν αδύνατος είναι ο άνθρωπος και γι’ αυτό θεωρούμε ως βασική προϋπόθεση την πίστη του ανθρώπου στον άνθρωπο.

Αυτός είναι κι ο λόγος που, αναφερόμενοι στο Θεό, μιλήσαμε γι’ ανάγκες. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει ανάγκη από την πλευρά Του, η πίστη απέναντι σ’ Αυτόν δεν είναι απαραίτητη προϋπό­θεση για τον υδροχοϊσμό, ο οποίος αναφέρεται σε θέματα που αφορούν σχεδόν αποκλει­στικά τους ανθρώπους. Άλλωστε είναι ηλίου φαεινότερο ότι ό,τι και να κάνεις ή να πεις εις βάρος του Θεού, επιστρέφει πάνω σου. Είναι σαν να πετάς πέτρες προς τον ουρανό με σκοπό να Τον χτυπήσεις. Ποτέ δεν πρόκειται να Τον πληγώσεις και έχεις πολλές πιθανότητες να πληγωθείς εσύ ο ίδιος από τις ίδιες τις πέτρες που πέταξες. Τον Θεό, δηλαδή, δεν μπορείς με τη στάση σου και τα έργα σου, ούτε να Τον προσβάλεις ούτε να Τον μειώσεις κι ούτε να Τον αδικήσεις.

Αν πιστεύει κάποιος ότι υπάρχει Θεός και Τον βρίζει, αδικεί τον εαυτό του, γιατί εμφανίζεται ως παράλογος. Γιατί να βρίζει κάποιος άνθρωπος τον Θεό; Γιατί να βρίζεις τον Δημιουργό των πάντων; Βρίζεις αυτόν που σε δημιούργησε και ταυτόχρονα δημιούργησε και ό,τι αγαπάς κι απολαμβάνεις; Είναι λογικό, εξαιτίας κάποιων καθημερινών προβλημάτων, να βρίζεις Αυτόν που σ’ έκανε άνθρωπο; Είναι παράλογος αυτός που για τα ασήμαντα απειλεί τα σημαντικά. Όλα αυτά αν βέβαια πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού. Από την άλλη πλευρά, αν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός και ταυτόχρονα Τον βρίζεις, αδικείς και πάλι τον εαυτό σου, γιατί ο άνθρωπος, που βρίζει κάτι το οποίο δεν πιστεύει ότι υπάρχει, μάλλον βλάκας είναι.

Ο αναγνώστης μπορεί λοιπόν να καταλάβει και τον λόγο που κρίνουμε ως πιο σημαντικό στην περίπτωση του υδροχοϊσμού το να πιστεύεις στην ισότητα των ανθρώπων, παρά στην ύπαρξη του Θεού. Είναι πιο σημαντικό, γιατί απλούστατα ο άνθρωπος έχει την ανάγκη των συνανθρώπων του κι εξαρτάται άμεσα από τη συμπεριφορά τους. Όλα όσα είδαμε ότι δεν μπορείς —εξαιτίας της απιστίας σου— να κάνεις εις βάρος του Θεού, μπορείς να τα κάνεις εις βάρος του ανθρώπου και γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία για τον υδροχοϊσμό το τι πιστεύει ο άνθρωπος για τον συνάνθρωπό του. Όποιος πετάει «πέτρες» στους ανθρώπους, επειδή ακριβώς μπορεί να τους «πληγώσει», δεν μπορεί να είναι υδροχοϊστής.

Είναι καθοριστικό, δηλαδή, για τον κάθε άνθρωπο που θέλει να λέγεται υδροχοϊστής, να πιστεύει στην ισότητα των ανθρώπων. Δεν μπορεί κάποιος να είναι υδροχοϊστής, εάν πιστεύει ότι ο ίδιος ως άνθρωπος είναι «ανώτερος» από κάποιους άλλους και κατά συνέπεια ανήκει σ’ ένα «ανώτερο» σύνολο ανθρώπων. Δεν μπορεί —εκ των δεδομένων δηλαδή— να είναι υδρο­χοϊστής ένας θρησκόληπτος, ένας εθνικιστής ή ακόμα κι ένας μορφωμένος που έχει τη νοοτροπία των αστών και θεωρεί τους εργάτες κατώτερους εργαζομένους.

Από τη στιγμή που τα σέβεται όλα αυτά για τον άνθρωπο, είναι δικό του θέμα το τι πιστεύει ή δεν πιστεύει περί Θεού. Δεν έχει σημασία ποια είναι η άποψή του για τον Θεό. Δεν έχει σημασία αν πιστεύει στον Θεό και βάσει ποιας θρησκείας εκδηλώνει την πίστη του. Ακόμα και άθεος να είναι, αυτό δεν επηρεάζει σε τίποτε τα υδροχοϊκά του «πιστεύω». Είτε είναι χριστιανός και πιστεύει στον Χριστό είτε Μωαμεθανός και πιστεύει στον Αλλάχ είτε είναι απολύτως άθεος, για τον υδροχοϊσμό είναι το ίδιο και το αυτό. Στον υδροχοϊσμό κρίνεσαι μόνον για το τι πιστεύεις για τον άνθρωπο και την κοινωνία του.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ο Υδροχόος αντιπροσωπεύει τον αθεϊσμό. Ο Υδροχόος έχει δική του άποψη περί Θεού, αλλά αυτήν την άποψη δεν προσπαθεί να την επιβάλλει σ’ αυτούς που θα θελήσουν να υιοθετήσουν τη θεωρία του. Την εκθέτει στους πάντες για να την ελέγξουν κι αν το επιθυμούν να την υιοθετήσουν. Από εκεί και πέρα όμως δεν ενδιαφέρεται για τίποτε άλλο. Δεν επιθυμεί να επιβάλει μία νέου τύπου θρησκεία και να κρίνει τους πάντες με βάση την πίστη αυτήν. Δεν κρίνει κανέναν και δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους σε πιστούς ή άπιστους, σε «εκλεκτούς» ή μη. Η πίστη στον Θεό είναι προσωπική υπόθεση του καθενός από εμάς και κανένας δεν μπορεί να ελέγξει στον τομέα αυτόν κανέναν. Ο άνθρωπος, σ’ αυτά που πρέπει να κριθεί και αφορούν τον Θεό, κρίνεται μόνον από τον Ίδιο τον Θεό κι από κανέναν άλλο.

………… Ο Υδροχόος αντιπροσωπεύει μία οργανωμένη ιδεολογία, που ονομάζεται υδροχοϊσμός και —όπως συμβαίνει πάντα με τις ιδεολογίες— στόχος του είναι ο επανα­σχεδιασμός του παγκοσμίου συστήματος με βάση τις δικές του αρχές και τους δικούς του νόμους. Ο Υδροχοϊσμός, δηλαδή, άσχετα με το κράτος απ’ όπου θα ξεκινήσει ως εφαρμογή, αφορά τους πάντες εξίσου. Ως ιδεολογία είναι διεθνιστική και άρα φιλική προς την έννοια της παγκοσμιοποίησης. Η διαφορά της με τη σημερινή ψευδοπαγκοσμιοποίηση είναι ότι υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι τα οργανωμένα συμφέροντα των ισχυρών της Γης.

……. Είναι μία καθαρά καπιταλιστική ιδεολογία, που διαφοροποιείται από τις υπόλοιπες ιδεολογίες που γνωρίζουμε σήμερα κι έχουν βρει εφαρμογή. Διαφοροποιείται από την κλασική καπιταλιστική χριστιανική αντίληψη, διαφοροποιείται από τη σοσιαλιστική αντίληψη και τέλος διαφοροποιείται και από την κομμουνιστική αντίληψη».

Σχόλιο ἰδικό μας: Αὐτή πού διαβάσατε παραπάνω εἶναι μία ἀπό τίς πολλές ὄψεις τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ. Κρατῆστε πάντως στήν μνήμη σας τό λεχθέν, ὅτι ὁ Ὑδροχοϊσμός «δεν επιθυμεί να επιβάλει μία νέου τύπου θρησκεία»…….

. Στό ἴδιο κείμενό του μέ τίτλο «Ὑδροχοϊσμός», ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, στήν προσπάθειά του νά ἑρμηνεύση τό πῶς γεννήθηκε ἡ ἀστική τάξις καί νά καταγγείλη τήν κακή χρήση τῆς ἐξουσίας πού ἔκανε καί κάνει ὁ Παπισμός, καθώς καί τό πῶς φθάσαμε στήν σημερινή κατάσταση, κατά τήν ὁποία τά χριστιανικά ἔθνη, μέ τίς ἐθνικές τους ἐκκλησίες, συνεχίζουν, κατά τόν κ. Τραϊανοῦ, μέσῳ τῶν ἐθνικῶν ἐκκλησιῶν, τήν νομή τῆς ἐξουσίας, ἀναφέρει τά ἑξῆς:

«………. Τα πάντα ξεκινάνε από τα ιερατεία αυτού του κόσμου. Θα περιοριστούμε εντός του χριστιανικού κόσμου, εφόσον η αστική τάξη, με τη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, «γεννήθηκε» εντός αυτού του κόσμου και άρα ήταν επιλογή του χριστιανικού ιερατείου. Όταν τα περιθώρια της αποικιοκρατίας εξαντλήθηκαν μαζί με τα διαθέσιμα εδάφη του πλανήτη, άρχισαν οι χριστιανικοί λαοί να γίνονται «ανήσυχοι». Άρχισαν να ζητούν δικαιώματα, άρχισαν ν’ αμφισβητούν προνόμια. Αυτό δεν το έκαναν επειδή άλλαξαν ως άνθρωποι. Το έκαναν, γιατί ως χριστιανοί ανέχονταν τον «βασανισμό» τους από την εκκλησία, για όσο διάστημα έκριναν ότι η «αποζημίωσή» της ήταν ικανοποιητική.

Οι παντελώς αγράμματοι και θρησκόληπτοι χριστιανοί δέχονταν την «αποζημίωση» του παραδείσου. Οι πιο πονηροί όμως δεν δέχονταν την «αποζημίωση» αυτήν. Μέχρι τότε διατηρούνταν χριστιανοί, γιατί το χριστιανικό σύστημα, μέσω των αποικιοκρατικών του δραστηριοτήτων, τους υποσχόταν κεφάλαιο και άρα πλούτο. Όταν το σύστημα δεν είχε περιθώρια να τους «αποζημιώσει» για τον βασανισμό τους, αυτοί άρχισαν να το αμφισβητούν. Δεν υπήρχαν νέα εδάφη να τους υποσχεθεί, ώστε να κάνει τη χριστιανική «αναπηρία» τους κερδοφόρα. Από τη στιγμή που δεν υπήρχαν τα περιθώρια αυτά, άρχισε η ένταση να συσσωρεύεται και ν’ απειλεί με έκρηξη τη χριστιανική κοινωνία. Η έκρηξη έγινε και είχε τη μορφή ταξικής επανάστασης, που εκδηλώθηκε στη Γαλλία. Οι μορφωμένοι πίεσαν το σύστημα για δικαιώματα, ελευθερίες κι αυτό δεν άργησε να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις.

Γιατί; Γιατί η εκκλησία, που διαχειριζόταν την εξουσία του συστήματος, γνώριζε πώς να διαφθείρει μορφωμένους. Είχε ήδη το «know how» του πώς να μετατρέπει σε θηρία αυτούς που μεταφέρουν «σωτήρια» γνώση. Είχε τη γνώση του πώς να προκαλεί «αναπηρίες» σ’ αυτούς που θα «μόρφωνε». Αυτό ήταν κάτι που το είχε ήδη επιτύχει πάνω στα δικά της στελέχη. Βασάνιζε τους ανθρώπους, προκειμένου να τους κάνει πλούσιους ιερείς της. Από τη στιγμή που κατάφερνε να ελέγχει αυτούς που μεταφέρουν τον Λόγο του Θεού, ήταν εύκολο να καταφέρει να ελέγξει εκείνους που θα μετέφεραν την απλή ανθρώπινη γνώση και την προσωπική τους άποψη. Τότε ακριβώς γεννήθηκε η αστική τάξη. Σ’ όλους τους πονηρούς κι ανήσυχους ανθρώπους που θα την απειλούσαν έδωσε άυλο κεφάλαιο για να τους «ξεφορτωθεί». Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να τους δώσει φέουδα, επέλεξε να τους μετατρέψει σε κεφαλαιοκράτες της γνώσης. Δεν χρειαζόταν να τους εκπαιδεύει στους στρατώνες των αποικιοκρατικών στρατών. Τους έβαλε στα όμοια με στρατώνες σχολεία και απλά αντί για φέουδα μοίραζε πτυχία.

Με τον απλό αυτόν τρόπο τα «ανάπηρα» θηρία της χριστιανικής εκκλησίας γέννησαν το «ανάπηρο» θηρίο της αστικής τάξης. Τότε γεννήθηκε ο πιστός «σκύλος» του συστήματος. Οι αστοί δεν ήταν αιμοβόροι, όπως τα θηρία της εκκλησίας, αλλά δεν ήταν και υγιείς άνθρωποι. Ήταν πονηροί άνθρωποι με γνώσεις και η φτώχεια τούς έκανε αρπακτικούς. Υποτάχθηκαν πλήρως στην εκκλησία, γιατί μόνον αυτή μπορούσε να προστατεύσει τα προνόμια τους, εφόσον μόνον αυτή μπορεί να κεφαλαιοποιήσει τη γνώση. Και πάλι τα πράγματα πήραν την προκαθορισμένη οδό. Οι «ανάπηροι» και πάλι δημιούργησαν «ανάπηρες» κοινωνίες, για να μπορούν να τις εκμεταλλεύονται. Όπως τα θηρία της εκκλησίας δημιούργησαν τον θηριώδη χριστιανικό λαό, έτσι και οι «σκύλοι» της αστικής τάξης δημιούργησαν τα «σκυλόμορφα» έθνη.

Εξαιτίας των αστών, στη βασική και πρωτεύουσα χριστιανική «αναπηρία» προστέθηκε για το κάθε έθνος και μία ειδική εθνική «αναπηρία». Αν δηλαδή οι χριστιανοί μέχρι τότε ήταν οι «κουφοί» του πλανήτη, οι Άγγλοι ήταν οι «κουφοί» που δεν έβλεπαν, οι Γάλλοι οι «κουφοί» που δεν μύριζαν, οι Γερμανοί οι «κουφοί» που δεν είχαν γεύση κλπ.. Όλα τα ελεύθερα έθνη απέκτησαν μία συγκεκριμένη εθνική «αναπηρία», που τους ξεχώριζε μεταξύ τους, αλλά δεν τους διαφοροποιούσε στο βασικό χριστιανικό επίπεδο. Οι λαοί και πάλι παγιδεύτηκαν για λόγους συμφέροντος. Νόμιζαν ότι τους συνέφερε να παραμείνουν χριστιανοί «ανάπηροι», αλλά ταυτόχρονα πίστευαν ότι τα ειδικά εθνικά συμφέροντα τους υπηρετούνταν ακόμα καλύτερα από την ειδική εθνική τους «αναπηρία». Με τον αστείο αυτόν και ταυτόχρονα δραματικό τρόπο φτάσαμε στη σημερινή εποχή, όπου κάποιοι πονηροί στο όνομα της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν για λόγους συμφέροντος ν’ αλλάξουν τις εθνικές «αναπηρίες» των λαών και ταυτόχρονα προσπαθούν να προστατεύσουν τις αντίστοιχες δικές τους».

Σχόλιο ἰδικό μας: Ἐπάνω στά παραπάνω ἔχομε νά ποῦμε, ὅτι ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ ἀρέσκεται σέ ἀληθοφανῆ σενάρια. Ἕνα χαρακτηριστικό σενάριό του εἶναι καί αὐτό πού παρεθέσαμε παραπάνω. Ἄν αὐτό περιέχη κάποια ἀλήθεια, ὅσον ἀφορᾶ στά ὅσα ἰσχυρίζεται περί »ἐκκλησίας», αὐτή ἡ ὅποια ἀλήθεια ἀναφέρεται καί ἀφορᾶ στήν Παπική ἐκκλησία, ἡ ὁποία δέν εἶναι Ἐκκλησία, ἀλλά κοσμικό καθίδρυμα. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔχει καμμία σχέση μέ ὅσα ἀναφέρει παραπάνω ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ περί »ἐκκλησίας». Καί μόνο τό γεγονός ὅτι συγχέει τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, σέ ὅλα του τά κείμενα, μέ τόν Παπισμό, θεωρῶντας τον ἰσότιμο μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, δείχνει τό πόσο ἄγρια μεσάνυχτα ἔχει σέ θέματα ἐκκλησιολογίας καί ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας.

. Καί συνεχίζει ὁ συγγραφέας μέ τά ἑξῆς: «Ο Υδροχοϊσμός, όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε, βρίσκει σήμερα τον κόσμο σε πλήρη σύγχυση. Κανένας πλην των πονηρών δεν γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει. Εκτός από τους «ανάπηρους» αστούς και ιερείς, που για λόγους συμφέροντος ακολουθούν τους ισχυρούς αυτού του κόσμου —οι οποίοι τους υπόσχονται μεγαλύτερη ανταμοιβή—, την «πατάνε» κι αυτοί που πραγματικά θέλουν να βοηθήσουν την ανθρωπότητα. Άλλοι νομίζουν ότι, στηρίζοντας την παγκοσμιοποίηση, υπηρετούν την πανανθρώπινη κοινωνία και δεν καταλαβαίνουν ότι παίζουν και πάλι το παιχνίδι των πιο ισχυρών «ανάπηρων», που θέλουν να εκμεταλλευτούν την κοινωνία. Άλλοι καταλαβαίνουν το παιχνίδι αυτό και πολεμούν την έννοια της παγκοσμιοποίησης —η οποία είναι μονόδρομος για τη σωτηρία του κόσμου— και πέφτουν θύματα των εθνικιστών «ανάπηρων», που αποδεδειγμένα είναι καταστροφείς του κόσμου».

Σχόλιο ἰδικό μας: Ὁ Ὑδροχοϊσμός «βρίσκει σήμερα τόν κόσμο σέ πλήρη σύγχυση», ἰσχυρίζεται ὁ κ. Τραϊανοῦ. Ἄν αὐτό ἰσχύη, πού δέν ἰσχύει στόν βαθμό πού τό ἐπισημαίνει ὁ κ. Τραϊανοῦ, ὁ Ὑδροχοϊσμός, προβαλλόμενος, δημιουργεῖ, κατά τήν γνώμη μας, ἀκόμη μεγαλύτερη σύγχυση στόν κόσμο μέ αὐτά πού πρεσβεύει καί διακηρύσσει, ἐπειδή τό μυαλό ἐκείνου πού τόν δημιούργησε εἶναι γεμᾶτο σύγχυση. Ἄρα, αὐξάνει τήν σύγχυση τοῦ κόσμου, ἀντί νά τήν μειώνη.

. Καί συνεχίζει ὁ κ. Τραϊανοῦ: «Αναφερόμαστε σε όλα αυτά, για να καταλάβει ο αναγνώστης τον λόγο που η πιο άμεση προτεραιότητα του υδροχοϊσμού είναι να παρέμβει πρώτ’ απ’ όλα στον τομέα της παιδείας και της εκπαίδευσης. Καμία νέα ιδεολογία δεν μπορεί ν’ αποδώσει καρπούς, αν δεν εξαλειφθούν οι συνθήκες που δημιουργούν «αναπηρίες». Τίποτε δεν μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του ανθρώπου, για όσο διάστημα υπάρχουν στην κοινωνία του θηρία, που με τη δύναμη του πλούτου θα προσπαθήσουν να τον εξουσιάσουν και να τον διαφθείρουν. Πρέπει να εξαλειφθούν οι «ανάπηροι», γιατί ποτέ δεν θα πάψουν ν’ αναζητούν «αποζημίωση» για τον βασανισμό που τους οδήγησε στην «αναπηρία» τους. Για όσο διάστημα θα δίνεται έστω και η ελάχιστη «αποζημίωση», τίποτε δεν θα λειτουργεί σωστά και πάντα πάνω από την κοινωνία θα επικρέμεται η απειλή να επιστρέψει αυτή και πάλι στον Μεσαίωνα. Πρώτα φροντίζεις να γεννάει το σύστημά σου «υγιείς» ανθρώπους και μετά ακολουθούν όλα τα άλλα. Η οικονομία είναι σχετικά απλό πρόβλημα να επιλυθεί, για όσο διάστημα υπάρχουν «υγιείς» άνθρωποι, που μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους.

Αυτά όλα σημαίνουν το εξής απλό. Ο υδροχοϊσμός θα προτείνει ένα νέο μοντέλο εκπαίδευσης, που θα έχει ως άξονά του τις ανάγκες του ανθρώπου και της κοινωνίας και όχι του συστήματος εξουσίας. Ως μέσον για την εκπαίδευση αυτήν θα χρησιμοποιήσει τις τελειότερες των γνώσεων και δεν θα εφεύρει νέες δικές του. Δεν υπάρχει λόγος να εφεύρεις νέα γνώση, από τη στιγμή που οι άνθρωποι διαθέτουν ήδη τον Λόγο του Χριστού αλλά και ό,τι καλύτερο έχουν επινοήσει οι άνθρωποι. Η επιλογή του Λόγου του Χριστού δεν έρχεται σε αντίθεση με την αυστηρά ουδέτερη θέση του υδροχοϊσμού σε θέματα θρησκείας. Θα ερχόταν μόνον αν μεταφέραμε την πεποίθησή μας πάνω στην ιδιότητα του Χριστού. Στην περίπτωση αυτήν όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Επιλέγουμε τον Λόγο Του ως τον άριστο ανάμεσα στο σύνολο των γνώσεων.

Αυτό δεν είναι κάτι το παράδοξο, όπως και να το εξετάσει κάποιος. Ο Χριστός —αν μη τι άλλο— είναι ο ισχυρότερος άνθρωπος που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Το σύστημά Του κατέχει αυτήν την στιγμή την κοσμοκρατορία. Κατέκτησε τον κόσμο με τον Λόγο Του και όχι με όπλα. Δισεκατομμύρια άνθρωποι Τον λατρεύουν σαν Θεό, εξαιτίας αυτού του Λόγου. Γιατί λοιπόν εμείς να αγνοήσουμε τον Λόγο αυτόν; Όποιος λοιπόν έχει πρόβλημα με την επιλογή μας, ας πολεμήσει τον Λόγο του Χριστού, γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο να πολεμήσει. Ο υδροχοϊσμός δεν θέτει ως δεδομένο ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Θέτει ως δεδομένο ότι ο Λόγος τού Χριστού είναι ο τελειότερος στον κόσμο».

Σχόλιο ἰδικό μας: Προφανῶς, ὁ Ὑδροχοϊσμός θά ἤθελε νά ἀντικαταστήση τό καταπιεστικό, ἀνελεύθερο καί σχεδιασμένο νά παράγη δούλους, κατ᾽ αὐτόν, σημερινό σύστημα παιδείας μέ ἕνα ἄλλο πού θά παράγη »ὑγιεῖς» ἀνθρώπους. Τό πῶς ὁρίζει, ὅμως, τόν »ὑγιῆ» ἄνθρωπο, δέν μᾶς τό ξεκαθαρίζει ἐδῶ. Ἁπλᾶ, ὑπονοεῖ ὅτι μία κοινωνία »ὑγιῶν» ἀνθρώπων δέν θά ἐξυπηρετῆ τίς ἀνάγκες τοῦ συστήματος ἐξουσίας, ἀλλά τίς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου καί τῆς κοινωνίας.

Τό σύστημα παιδείας πού θά προτείνη ὁ Ὑδροχοϊσμός θά εἶναι θεμελιωμένο κυρίως στούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή ὁ Χριστός, κατά τόν Παναγιώτη Τραϊανοῦ, διετύπωσε, διαχρονικά, τόν ἄριστο λόγο πού διετύπωσε ποτέ ἄνθρωπος καί ἐπειδή δισεκατομμύρια ἄνθρωποι σήμερα Τόν λατρεύουν ὡς Θεό. Καί συμπληρώνει «τόν λατρεύουν σάν Θεό, ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ λόγου Του». Ἀλήθεια, ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου Του οἱ ἄνθρωποι λατρεύουν τόν Χριστό ὡς Θεό, ἤ ἐπειδή εἶναι ὁ Θεός που ἔγινε ἄνθρωπος, ἐπειδή εἶναι ὁ σαρκωμένος Λόγος, ὁ σαρκωμένος Υἱός τοῦ Θεοῦ, γιά ὅσους Τόν πιστεύουν; Ἀσφαλῶς γιά τό δεύτερο.

Ἐδῶ, παρατηροῦμε, ὅτι ὁ κ. Τραϊανοῦ δέν δίνει τόση σημασία στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὅση στόν λόγο Του. Γι᾽ αὐτόν, ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μετράει, ὄχι τόσο ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Πῶς τό συμπεραίνομε αὐτό; Ἐπειδή, ὁ ἴδιος ταυτόχρονα δηλώνει: «Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού». Καί, πιό κάτω: «Ο Υδροχοϊσμός δεν θέτει ως δεδομένο ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού». Ἀλλά, τί θέτει ὡς δεδομένο; «Ότι ο Λόγος τού Χριστού είναι ο τελειότερος στον κόσμο». Δηλ., τό θεμέλιό του δέν εἶναι τό ὅτι ὁ Χριστός εἶναι πράγματι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ (τό τί ἐννοεῖ ὁ συγγραφέας λέγοντας «ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ» εἶναι συζητήσιμο καί θά τό δοῦμε σέ ἄλλο σημεῖο), ἀλλά τό ὅτι ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ τελειότερος στόν κόσμο. Πού σημαίνει, ὅτι καί ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος νά ἦταν ὁ Χριστός (πού δέν ἦταν ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἀλλά ἦταν καί εἶναι ὁ μόνος Θεάνθρωπος), γιά τόν συγγραφέα ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ θά εἶχε τήν ἴδια βαρύτητα. Πού σημαίνει, μέ τήν σειρά του, ὅτι ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκεῖνος πού σώζει, κατά τόν Παναγιώτη Τραϊανοῦ, καί ὄχι ἡ πίστις στήν Θεότητά Του, οὔτε τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του. Μία καθαρά δηλ. προτεσταντική ἀντίληψις.

Ἀλλά, ἐδῶ κάνει καί ἕναν σοφιστικό ἑλιγμό. Διαχωρίζοντας τήν θέση του ἀπό τό κατά πόσον ὁ Χριστός εἶναι ἤ δέν εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, μή ἀσχολούμενος δηλ. μέ τό θέμα τῆς Θεότητος τοῦ Χριστοῦ, θεωρεῖ ὅτι ἀντιπαρέρχεται τό θέμα τῆς θρησκείας, ὥστε νά μπορῆ στήν συνέχεια νά ἰσχυρισθῆ ὅτι ἡ ἐπιλογή ἀπό τόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ, σάν θεμέλιο τοῦ προτεινομένου νέου συστήματος παιδείας, «δεν έρχεται σε αντίθεση με την αυστηρά ουδέτερη θέση του υδροχοϊσμού σε θέματα θρησκείας». Πῶς καί δέν ἔρχεται σέ ἀντίθεση; Ἔρχεται καί παραέρχεται. Ἄν ἕνας διαδίδη τόν λόγο τοῦ Μωάμεθ, ἔστω καί διαστρέφοντάς τον, μπορεῖ, ταυτόχρονα, νά ἰσχυρισθῆ ὅτι τηρεῖ αὐστηρά οὐδέτερη στάση σέ θέματα θρησκείας; Ἀσφαλῶς ὄχι. Στήν προσπάθειά του, ὁ Ὑδροχοϊσμός νά ὑπερβῆ τίς θρησκεῖες, καί μόνο τό ὅτι χρησιμοποιεῖ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, ἔστω καί διαστρέφοντάς τον, στήν οὐσία ἀποδεικνύεται ὅτι δέν εἰσάγει ἁπλᾶ μία νέα ἰδεολογία, ἀλλά μία χριστιανική αἵρεση, διότι, μέσῳ τῆς διαστροφῆς καί τῆς παρερμηνείας τῶν κειμένων τῆς Ἁγίας Γραφῆς, εἰσάγει καινοφανεῖς δογματικές θεολογικές θέσεις, ὅπως θά φανῆ καί σέ ἄλλα σημεῖα τῆς κριτικῆς αὐτῆς, διεκδικῶντας ἔτσι τόν τίτλο μιᾶς νέας χριστιανικῆς αἱρέσεως πού σκοπό ἔχει, μεταξύ ἄλλων, νά καταργήση τήν ὐπόσταση καί τόν ρόλο τῆς Ἐκκλησίας. Στήν οὐσία, δέν πρόκειται περί μίας νέας χριστιανικῆς αἱρέσεως, ἀλλά γιά μία ἀναβίωση παλαιῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων μέ νεοεποχήτικο μανδύα καί μορφή. Μάλιστα, ἀκόμη χειρότερα, δέν εἰσάγει ἁπλᾶ κάποια παλαιά χριστιανική αἵρεση μέ νέα μορφή, ἀλλά μία νέα θρησκεία, τήν στιγμή πού ἀνακατεύει Χριστιανισμό, Μωαμεθανισμό, Παγανισμό, Ἀρχαιοελληνική θρησκεία καί Ἀποκρυφισμό.

. Καί συνεχίζει ὁ συγγραφέας: «Όποιος ανατρέψει τον Λόγο αυτόν ή βρει από κάπου αλλού καλύτερη γνώση, μπορεί ελεύθερα να την προτείνει, ώστε να γίνει αυτή η κυρίαρχη εκπαιδευτική γνώση του υδροχοϊσμού. Όποιος λόγου χάρη έχει καλύτερη άποψη περί εξουσίας από αυτήν του Χριστού, ας την καταθέσει. Για όσο διάστημα δεν συμβαίνει αυτό, εμείς προτιμούμε το περίφημο (Λουκ. 22.25-22.27) «ο δε είπεν Αυτοίς, οι βασιλείς των εθνών κυριεύουσιν αυτών, και οι εξουσιάζοντες αυτών ευεργέται καλούνται. υμείς δε ουχ ούτως, αλλ’ ο μείζων εν υμίν γινέσθω ως ο νεώτερος, και ο ηγούμενος ως ο διακονών.» (Αυτός δέ τους είπε, «Οι βασιλείς τών εθνών γίνονται κύριοι αυτών καί εκείνοι πού τά εξουσιάζουν ονομάζονται ευεργέται. Σείς όμως μή κάνετε τό ίδιο, αλλ’ ο μεγαλύτερος μεταξύ σας άς φέρεται όπως ο νεώτερος καί ο αρχηγός σάν υπηρέτης.)

Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που αναζητάμε την καλύτερη άποψη περί συμπεριφοράς ανάμεσα στους ανθρώπους. ΌΌποιος έχει καλύτερη άποψη περί ανθρώπινης συμπεριφοράς από το επίσης περίφημο (Ματθ. 7.12) «Πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς. ούτος γαρ έστιν ο νόμος και οι προφήται.» (Όλα όσα θέλετε νά σάς κάνουν οι άνθρωποι, κάνετε καί σείς τά ίδια σ’ αυτούς. Αυτός είναι ο νόμος καί οι προφήται».), εμείς θα το υιοθετήσουμε.

Η βάση δηλαδή του συστήματος εκπαίδευσης του υδροχοϊσμού θα στηρίζεται στη γνώση που είναι ποιοτικώς κορυφαία στον κόσμο. Δεν στηρίζεται στις ιδιότητες αυτών που μας τις παρέδωσαν, αλλά στην ποιότητά τους. Μπορεί κάποιος ν’ αμφισβητήσει όσο θέλει την ιδιότητα του Χριστού. Δεν μπορεί όμως ν’ αμφισβητήσει την ποιότητα του Λόγου Του, γιατί αυτό είναι κάτι που θέλει απόδειξη. Μπορεί κάποιος χωρίς αποδείξεις ν’ αμφισβητεί την ιδιότητά Του ως Υιού του Θεού, γιατί κι αυτός που την υποστηρίζει το κάνει συνήθως χωρίς καμία απόδειξη επίσης. Τον Λόγο όμως, επειδή ακριβώς υπάρχει, δεν μπορείς να τον αμφισβητήσεις, χωρίς να επιχειρηματολογήσεις. Η μόνη ιδιομορφία στην περίπτωση αυτήν είναι ότι ο υδροχοϊσμός θα δώσει τις γνώσεις αυτές στην καθαρή κι ανόθευτη μορφή τους, χωρίς κανέναν όρο που να προϋποθέτει βασανισμό. Θα δώσει τις γνώσεις αυτές στην αυθεντική τους μορφή και όχι παραποιημένες από τους «ανάπηρους». Σήμερα η γνώση παραδίδεται παραποιημένη και υπό όρους και γι’ αυτό υπάρχουν τα προβλήματα με τις «αναπηρίες».

Αυτό πρακτικά σημαίνει το εξής: Η γνώση-«φορτίο», που θα προσφερθεί στον άνθρωπο για να πορευθεί στη ζωή του, θα είναι ο Λόγος του Χριστού, όπως αυτός παραδόθηκε στους ανθρώπους από τον Ίδιο τον Χριστό. Μέσα στη γνώση αυτήν θα περιλαμβάνονται και οι Δέκα Εντολές, εφόσον ο Ίδιος ο Χριστός τις έκρινε ως τέλειες. Δεν μας ενδιαφέρει αν τις απέδιδε ο Ίδιος στον Θεό. Μας ενδιαφέρει ότι τις έκρινε τέλειες. Απλά αυτή η γνώση θ’ απαλλαγεί από τη «σαβούρα» που μέσα στους αιώνες πρόσθεσαν οι τρομοκρατημένοι τρομοκράτες που παρίσταναν τους ιερείς Του. Αυτό σημαίνει ότι από τις Διαθήκες του Θεού ο άνθρωπος θα πάρει μόνον ό,τι αποδίδεται στον Χριστό. Από την Παλαιά Διαθήκη θα κρατήσουν οι άνθρωποι τις Δέκα Εντολές και όλα τα υπόλοιπα θα πεταχτούν στα «σκουπίδια». Από την Καινή Διαθήκη θα κρατήσουν τα Ευαγγέλια και όλα τα υπόλοιπα θα έχουν την ίδια τύχη με τους υπόλοιπους εβραϊκούς φιλοσοφικούς «καρπούς».  Αυτά σ’ ό,τι αφορά τη γνώση- «φορτίο» που θα παίρνει ο άνθρωπος».

Σχόλιο ἰδικό μας: Ἐδῶ, δέν ἀντιλαμβάνεται ὁ συγγραφέας, ὅτι τό νά λέη «μπορεί κάποιος ν’ αμφισβητήσει όσο θέλει την ιδιότητα του Χριστού, δεν μπορεί όμως ν’ αμφισβητήσει την ποιότητα του Λόγου Του» δέν στέκει; Διότι, ἄν κάποιος δέν ἀποδεχθῆ τόν Χριστό σάν Θεό, αὐτόματα μπορεῖ νά ἀμφισβητήση τήν ἀξιοπιστία τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ χωρίς νά εἶναι ὑποχρεωμένος αὐτό νά τό ἀποδείξη μέ ἐπιχειρήματα. Διότι, σ᾽ αὐτήν τήν περίπτωση, θά ἔχη νά κάνη μέ ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ὑπόκειται σέ λάθη, ἐπειδή ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ὑπόκεινται σέ λάθη. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μπορεῖ νά σφάλλουν σέ κάτι πού θά ποῦν, ὁ Θεός ὅμως ποτέ.

Ἐδῶ, τώρα, λέει καί κάτι πού θέλει πολλή προσοχή. Λέει ὅτι «ο Υδροχοϊσμός θα δώσει τις γνώσεις αυτές στην καθαρή κι ανόθευτη μορφή τους, χωρίς κανέναν όρο που να προϋποθέτει βασανισμό. Θα δώσει τις γνώσεις αυτές στην αυθεντική τους μορφή και όχι παραποιημένες από τους «ανάπηρους»». Ἐδῶ, λέγοντας «γνώσεις» ἐννοεῖ τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ὑδροχοϊσμός, λοιπόν, φιλοδοξεῖ νά δώση στόν κόσμο τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ στήν «καθαρή κι ἀνόθευτη μορφή τους» χωρίς, ὑποτίθεται, καμμία παραποίηση. Ἐπειδή, ὅμως, οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ, κατά τόν συγγραφέα, ὑπονοεῖται ὅτι εἶναι ἤδη παραποιημένοι ἀπό τό Ἱερατεῖο (τούς Ἀποστόλους, τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί τούς παπᾶδες), γι᾽ αὐτό χρειάζονται »κάθαρση», δηλ. ἐπανερμηνεία…..! Καί, αὐτήν τήν ἐπανερμηνεία τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ ἀνέλαβε, αὐθαίρετα καί αὐτοβούλως, νά τήν κάνη ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ! Μάλιστα! Ἀνέλαβε ἐκεῖνος νά μᾶς διαφωτίση τί ἐννοοῦσε ὁ Χριστός ὅταν ἔλεγε ἐκεῖνα πού ἔλεγε! Ἀνέλαβε νά τήν κάνη ὁ φωτισμένος περισσότερο ἀπό τούς Ἀποστόλους καί τούς Ἁγίους……! Ἐπειδή οἱ Ἀπόστολοι καί οἱ Πατέρες ἔπεσαν ἔξω στήν ἑρμηνεία τους! Εἶναι πρωτάκουστο κάτι τέτοιο μέσα στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας; Ὄχι. Ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπό παραδείγματα αἱρετικῶν πού προσεπάθησαν, διαχρονικά, κάτι ἀνάλογο. Σήμερα, προστέθηκε σ᾽ αὐτούς καί ὁ Παναγιώτης Τραιανοῦ. Τίποτε τό παράδοξο.

Στήν συνέχεια βλέπομε, ὅτι στήν παρακαταθήκη τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ περιλαμβάνει καί τίς Δέκα Ἐντολές τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐκτός ἀπό τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι κατατεθειμένοι στά Εὐαγγέλια καί τούς ὁποίους, ὅπως εἴπαμε, προσφέρει μέ δική του ἑρμηνεία. Δηλ., παίρνει καί κάτι καί ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, τίς Δέκα Ἐντολές, ἐπειδή αὐτές τίς ἐνέκρινε ὁ Χριστός σάν γνήσιες. Ὅλα τά ὑπόλοιπα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης θά πεταχθοῦν στά σκουπίδια! Μᾶλλον, ἐπειδή, κατά τόν συγγραφέα, εἶναι σκουπίδια. Παρομοίως, ἀπό τήν Καινή Διαθήκη θά κρατηθοῦν μόνο τά Εὐαγγέλια (καί ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννη – ἐδῶ ξέχασε νά τό πῆ) (πάλι καλά) καί ὅλα τά ὑπόλοιπα θά πεταχθοῦν ἐπίσης στά σκουπίδια…. Τά θεόπνευστα βιβλία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης χαρακτηρίζονται ὡς »ἑβραϊκοί φιλοσοφικοί »καρποί»»……..

6στ. Παρακάτω, ὁ συγγραφέας λέει: «Αρκεί όμως αυτό για τη διαπαιδαγώγησή του; Ο άνθρωπος διαπαιδαγωγείται με τη χρήση προτύπων, που θα τον προετοιμάζουν να εισαχθεί στην κοινωνία. Ο Χριστός δεν είναι καλό πρότυπο για τον άνθρωπο, γιατί απλούστατα επέλεξε για το έργο Του να μην φερθεί ως φυσιολογικός άνθρωπος. Φέρθηκε ως Θεός που θυσιάζεται για το έργο Του κι αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο ανθρώπων, που προετοιμάζονται για να ζήσουν απλά και όμορφα τη ζωή τους. Δεν λυπήθηκε τη ζωή Του και δεν δίστασε να τη θυσιάσει, προκειμένου να επιτύχει τον στόχο Του. Ακόμα κι αν είναι ο πραγματικός Θεός, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πρότυπο ανθρώπων. Ακόμα κι ένας Θεός, που θυσιάζεται για έναν στόχο —όσο αγαθές κι αν είναι οι προθέσεις Του—, δεν παύει να είναι ένα θηρίο λόγω ισχύος και νοοτροπίας. Άρα εκ των δεδομένων η ζωή και η συμπεριφορά του Χριστού δεν μπορεί ν’ αποτελέσει πρότυπο ζωής για τον μέσο άνθρωπο. Από τη στιγμή που εμείς θέλουμε ανθρώπους ζωντανούς, που να χαίρονται τη ζωή, αλλά ταυτόχρονα να είναι αρκετά μαχητικοί, για να προστατεύουν τον σχεδιασμό όταν αυτός απειλείται από θηρία, ευνόητο είναι ότι ψάχνουμε κάποιο παιδαγωγικό μέσο, που να μας προσφέρει τα αντίστοιχα πρότυπα.

Ιδανικότερο μέσον για μία τέτοια εκπαίδευση είναι τα Ομηρικά Έπη. Οι ήρωες των Επών μπορούν να γίνουν τα πρότυπα των ανθρώπων που εμείς επιθυμούμε να υπάρχουν. Οι ήρωες αυτοί γίνονται θηρία όταν πολεμούν για τους στόχους τους, αλλά ταυτόχρονα είναι άνθρωποι που αγαπούν τη ζωή. Αναζητούν τη δόξα, αλλά δεν την ανταλλάσσουν με τη ζωή τους. Έχουν όρια κι αυτό τους προστατεύει από το να μετατραπούν σε θηρία. Τα Έπη δεν σε οδηγούν στην αποκτήνωση, όπου οδηγούν οι Διαθήκες. Διά στόματος του πλέον δοξασμένου ήρωα των Επών, που είναι ο Αχιλλέας, μαθαίνει κάποιος ότι καμία δόξα δεν αξίζει όσο η ίδια η ζωή. Το ίδιο μας «συμβουλεύει» και ο τρομερός Οδυσσέας, εφόσον του δίνεται η δυνατότητα να γίνει αθάνατος Θεός κι αυτός προτιμά να επιστρέψει στο σπίτι του και να γεράσει μαζί με τη γυναίκα του και το παιδί του ως ένας κοινός θνητός. Τα Έπη είναι χρήσιμα ως παιδαγωγικό μέσο, γιατί τα πρότυπα τα οποία προβάλουν είναι καλά και υγιή ανθρώπινα πρότυπα. Είναι άνθρωποι που λατρεύουν του φίλους τους, αναζητούν τον έρωτα, εκτιμούν την αξία της φιλοξενίας, σέβονται το κεφάλαιο και την ιδιοκτησία και ως γονείς, εν αντίθεση προς τους Εβραίους πατέρες των Διαθηκών, δίνουν τα πάντα στα παιδιά τους και δεν ζητούν τα πάντα από αυτά.

Η αρχή της εκπαίδευσης του υδροχοϊσμού, δηλαδή, θα στηρίζεται σε δύο πολύ απλά πράγματα. Τα παιδιά θ’ αποκτούν τις βασικές ανθρώπινες αρχές μέσα από τα Έπη και το σύνολο της γνώσης τους θα είναι ο Λόγος του Χριστού. Θ’ αποκτούν δηλαδή χαρακτηριστικά υγιών ανθρώπων μέσα από τα Έπη και στη συνέχεια θα γίνονται τέλειοι άνθρωποι μέσω του Λόγου του Χριστού. Αυτές οι δύο γνώσεις είναι εντελώς ανεξάρτητες μεταξύ τους και λειτουργούν συμπληρωματικά. Ο Λόγος του Χριστού είναι το πιο όμορφο πνευματικό «ένδυμα» που μπορεί να φορέσει ο άνθρωπος. Όμως, το θέμα είναι να προσέξουμε το «σώμα» του ανθρώπου, γιατί αυτό το ένδυμα από μόνο του δεν είναι αρκετό. Αιώνες τώρα το «ένδυμα» αυτό το φορούσαν «ανάπηροι» ιερείς κι «ανάπηροι» πιστοί και είδαμε τ’ αποτελέσματα. Με αίμα και δάκρυα πότισαν τον πλανήτη αυτοί που μέχρι τώρα «φορούσαν» το πιο όμορφο «ένδυμα» του κόσμου. Τα Έπη είναι ιδανικά ως μέσο διαπαιδαγώγησης του ανθρώπου, γιατί κάνουν το ανθρώπινο πνευματικό «σώμα» όμορφο και δυνατό. Η διαφορά που έχουν τα Έπη με τον Λόγο του Χριστού είναι η διαφορά που έχει η πνευματική άσκηση με τη σωματική.

Τα δύο αυτά πνευματικά έργα υπηρετούν τον ίδιο στόχο —που είναι ο τέλειος άνθρωπος—, χωρίς όμως να συγκρούονται. Τα Έπη είναι απαραίτητα, γιατί «γυμνάζουν» την ανθρώπινη ψυχή. Κάνουν το πνευματικό «σώμα» απίστευτα δυνατό και όμορφο. Δίνουν στον άνθρωπο δύναμη θηρίου, χωρίς όμως να τον μετατρέπουν σε θηρίο. Μόνον αυτό το γυμνασμένο «σώμα» είναι τέλειο, για να φορέσει το τέλειο «ένδυμα». Από τη στιγμή που εξασφαλίσουμε την υγεία του «σώματος», τα πάντα είναι θέμα «ενδύματος». Το αν θα λειτουργεί κάποιος ως άνθρωπος ή ως θηρίο, εξαρτάται από την τελική άποψη που θα δημιουργήσει με βάση τη γνώση του. Αυτό είναι κάτι που δεν εξαρτάται στην περίπτωσή μας από τα Έπη, αλλά από τον Λόγο του Χριστού. Ο τέλειος Λόγος του Χριστού θ’ αποτελεί την τελική άποψη του μελλοντικού τέλειου ανθρώπου…………… Αυτές οι δύο γνώσεις θ’ αποτελούν τον πυρήνα της εκπαίδευσης που θα οδηγεί στη «γέννηση» υγιών ανθρώπων».

Σχόλιο ίδικό μας: Στό κομμάτι αὐτό ὁ συγγραφέας ἀπορρίπτει τόν Χριστό σάν πρότυπο ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἐπειδή ἀφέθηκε νά σταυρωθῆ, ἄρα δέν χάρηκε τήν ζωή Του, κι ἄς φωνάζη ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας «μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγώ Χριστοῦ». Ἀντί, λοιπόν, τοῦ Χριστοῦ, παρά τό ὅτι ἔχει, κατά τόν συγγραφέα, τόν ἄριστο λόγο μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ὁ συγγραφέας προτιμᾶ νά προβάλη σάν πρότυπα ζωῆς γιά τόν ἄνθρωπο……. τούς ἥρωες τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν. «Τα Έπη δεν σε οδηγούν στην αποκτήνωση, όπου οδηγούν οι Διαθήκες», λέει. Ὥστε ἡ Παλαιά καί Καινή Διαθήκη ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στήν ἀποκτήνωση…..! Βγάλτε συμπέρασμα……

Καί καταλήγει: «Η αρχή της εκπαίδευσης του Υδροχοϊσμού, δηλαδή, θα στηρίζεται σε δύο πολύ απλά πράγματα. Τα παιδιά θ’ αποκτούν τις βασικές ανθρώπινες αρχές μέσα από τα Έπη και το σύνολο της γνώσης τους θα είναι ο Λόγος του Χριστού. Θ’ αποκτούν δηλαδή χαρακτηριστικά υγιών ανθρώπων μέσα από τα Έπη και στη συνέχεια θα γίνονται τέλειοι άνθρωποι μέσω του Λόγου του Χριστού……….. Ο τέλειος Λόγος του Χριστού θ’ αποτελεί την τελική άποψη του μελλοντικού τέλειου ανθρώπου……….. Αυτές οι δύο γνώσεις θ’ αποτελούν τον πυρήνα της εκπαίδευσης που θα οδηγεί στη «γέννηση» υγιών ανθρώπων».

Ἐδῶ, παρατηροῦμε ὅτι ὁ συγγραφέας ἐπιθυμεῖ καί ἐπιδιώκει τήν ἀντικατάσταση τῆς κλασσικῆς παιδείας πού εἴχαμε παλαιότερα στά σχολεῖα μόνο μέ τά Ὁμηρικά Ἔπη καί τήν ἀντικατάσταση τῆς χριστιανικῆς παιδείας καί τῆς Ὀρθόδοξης πνευματικῆς ζωῆς πού ζεῖ ὁ Χριστιανός μέσα στήν Ἐκκλησία μέ τήν ἁπλῆ μελέτη τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ ἐκτός τῶν πλαισίων τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο, ἐπειδή μισεῖ τήν Ἐκκλησία καί δέν κατανοεῖ ὅτι οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ κατανοοῦνται καί βιώνονται στήν πραγματική τους διάσταση μόνο ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζῆ μέ μετάνοια, βιώνει τήν ἐνέργεια τῆς Χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τήν μετοχή του στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί εἶναι ἐνεργό μέλος τῆς Ἐκκλησίας.

. Καί καταλήγει στό εἰσαγωγικό του κείμενο μέ τά ἑξῆς: «…………. Ο Υδροχοϊσμός, δηλαδή, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το νέο όνομα ενός αρχαίου «πλοίου-συστήματος»· του θρυλικού ποντοπόρου κι αβύθιστου ελληνικού «πλοίου»· του «πλοίου» που κάποτε είδε και θαύμασε η ανθρωπότητα και το οποίο κατόπιν «χάθηκε» στον ωκεανό της γνώσης και στο βάθος των αιώνων της ανθρώπινης ιστορίας· του «πλοίου» που μετά από αιώνες θα ξαναεμφανιστεί πιο εντυπωσιακό και λαμπερό από ποτέ· του «πλοίου» που ναυπηγήθηκε από Έλληνες και που σήμερα με ελληνικό «πλήρωμα» είναι έτοιμο ν’ αναλάβει να ταξιδέψει την ανθρωπότητα στη νέα χιλιετία· του «πλοίου» που ανταγωνιστές του είναι οι βαρβαρικές «σχεδίες» τύπου: καπιταλισμός, σοσιαλισμός και κομμουνισμός. Καμία απ’ αυτές τις αστείες αλλά ταυτόχρονα φονικές «σχεδίες» δεν θα επιβιώσει στη νέα χιλιετία. Κανένας «σκυλοπνίχτης» δεν θα επιβιώσει μετά την εμφάνιση του τρομερού «πλοίου» των Ελλήνων».

Σχόλιο ἰδικό μας: Ἐδῶ, εἶναι καταφανές, ὅτι ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, διά τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ του, δέν ἐπιδιώκει τίποτε ἄλλο παρά ὁ Ὑδροχοϊσμός του νά ἐπαναφέρη τούς νέους στήν ἐντρύφηση στά Ὁμηρικά Ἔπη, σάν προπαιδεία, κάτι τό ὁποῖο δέν εἶναι ἀφ᾽ ἑαυτοῦ του μεμπτό, καί νά ἀντικαταστήση τήν Ἐκκλησία στό παιδαγωγικό, θεραπευτικό καί σωτηριολογικό Της ἔργο μέ μία ἁπλῆ ἐντρύφηση στούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, τήν ἑρμηνεία τῶν ὁποίων ὅμως προσφέρει τελείως διεστραμμένη, ὅπως κατά κανόνα κάνουν οἱ Προτεστάντες. Γι᾽ αὐτόν, ἡ Ἐκκλησία – καί ἐννοοῦμε τήν Ὀρθόδοξη – δέν εἶναι τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Μέ τέτοια, λοιπόν, χαρακτηριστικά, δηλ. τήν στιγμή πού ὁ Ὑδροχοϊσμός εἶναι μία θεωρία ψεύδους καί διαστροφῆς, εἶναι καταδικασμένος νά ἀποτύχη, ἀκριβῶς ἐπειδή δέν ὑπηρετεῖ τήν Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ Χριστός, κι ἄς κραυγάζη ὅτι στηρίζεται καί προβάλλει τούς λόγους Του. Ὁ Χριστός εἶπε «πᾶσα φυτεία μή οὖσα ἐκ τοῦ Πατρός μου, ἐκριζωθήσεται» ( Ματθ. 15, 13)……….

7. Μετά ἀπό τήν παραπάνω εἰσαγωγή στόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ, ἐγείρονται κάποια ἐρωτήματα σχετικά μέ τήν φύση τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ του.

Ἡ κοσμοθεωρία τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ παρουσιάσθηκε λίγο πρίν τό ἔτος 2000, τότε δηλ. πού ἡ ἀνθρωπότητα, κατά κάποιους, θά ἔμπαινε στήν ἐποχή τοῦ Ὑδροχόου – τυχαῖο; Ἐδῶ, ὅμως, ἐγείρεται ἕνα ἐρώτημα. Ἄν ὁ κ. Τραϊανοῦ ἐγνώριζε αὐτό τό πρᾶγμα, πού ἀσφαλῶς τό ἐγνώριζε, πῶς ὀνομάζει τήν ἰδεολογία του «Ὑδροχοϊσμό»; Ὑπονοεῖ, ἔτσι, ὅτι ἀντιτίθεται στήν παραδεδομένη Χριστιανική πίστη, παρά τό ὅτι, ὅπως διακηρύσσει, ὁ Ὑδροχοϊσμός του τηρεῖ «αὐστηρά οὐδέτερη στάση ἀπέναντι στήν θρησκεία»; Ἤ, μήπως ὑπονοεῖ ὅτι, ὁ Ὑδροχοϊσμός του, ὡς κοσμοθεωρία, συμπλέει ἤ δέν ἀντιστρατεύεται μέ τό πνεῦμα καί τούς δεδηλωμένους στόχους τῆς Νέας Ἐποχῆς; Ἄν, ὅμως, ὅπως ὁ ἴδιος ἰσχυρίζεται, ὁ «Ὑδροχοϊσμός» του ἔρχεται – ἤ, σχεδιάσθηκε γιά νά ἔρχεται – σέ ἀντίθεση καί ἀντιπαράθεση μέ τήν Νέα Τάξη Πραγμάτων, νοουμένη μόνο ὡς ἐξυπηρετοῦσα τά συμφέροντα τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, καί ἄν ὁ Ὑδροχοϊσμός του εἶναι, ταυτόχρονα, ὅπως ἀναγράφεται στήν ἱστοσελίδα του, μόνο ἡ «Ἑλληνική ἰδεολογία- ἀπάντηση στόν ἀπάνθρωπο καπιταλισμό τῶν σημερινῶν »πλανηταρχῶν»», τότε τό συμπέρασμα πού συνάγεται εἶναι ὅτι ὁ Ὑδροχοϊσμός τοῦ κ. Τραϊανοῦ δέν ἔχει νά κάνη μέ κάποια θρησκευτική πεποίθηση ἤ τοποθέτηση, ἀλλά μόνο μέ μία ἰδεολογία ἤ κοσμοθεωρία, ἡ ὁποία διατυπώθηκε γιά νά ἀπαντήση καί νά ἀντιπαρατεθῆ στήν ἰδεολογία καί στά συμφέροντα τοῦ καπιταλισμοῦ τῶν σημερινῶν πλανηταρχῶν καί μόνο. Μήπως, ὅμως, τά πράγματα δέν εἶναι ἔτσι; Ἄς τό ἐρευνήσωμε.

8. Πέρα ἀπό τίς βασικές θέσεις περί τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ, πού κατατίθενται στό εἰσαγωγικό κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο «Ὑδροχοϊσμός» καί οἱ ὁποῖες ἀνεφέρθησαν παραπάνω, ἡ ἰδεολογία ἤ ἡ κοσμοθεωρία τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ παρουσιάζεται στό βιβλίο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο «Ὑδροχόος».

Οἱ κύριοι τίτλοι τῶν Κεφαλαίων αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι οἱ ἑξῆς: Θεωρία τῶν Ἀριθμῶν, Λέξεις καί Ἀριθμοί, Καινή Διαθήκη, Μυστικό Σχέδιο, Πυραμίδες, Ἰωάννου Ἀποκάλυψις, Ὁμηρικά Ἔπη. Ἀπό αὐτούς τούς τίτλους τῶν κεφαλαίων τοῦ βιβλίου καί μόνο διαφαίνεται ὅτι στήν κοσμοθεωρία τοῦ συγγραφέα ὑπάρχει μία ἀντίφασις, μία ἰδιομορφία καί μία ἰδιαιτερότητα. Ρίχνοντας, τώρα, μιά σύντομη ματιά στίς σελίδες τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, παρετηρήσαμε, ὅτι ἡ κοσμοθεωρία τοῦ συγγραφέα δέν εἶναι ἁπλᾶ μία κοσμοθεωρία βασισμένη καθαρά στά ἑλληνικά ἰδεώδη, ὅπως ὁ συγγραφέας ὑποστηρίζει, ἀλλά, τοὐναντίον, ὅτι εἶναι μία κοσμοθεωρία, ἡ ὁποία διακατέχεται ἀπό ἕναν ἄκρατο αὐθαίρετο δογματισμό καί ἡ ὁποία εἶναι πλήρης ἀπό μία ἰδιάζουσα καί ἰδιόμορφη θρησκευτική διδασκαλία, τῆς ὁποίας τά πλαίσια ἐμπίπτουν μέσα στά πλαίσια τῶν ἀρχῶν, τῶν ἰδεῶν καί τοῦ πνεύματος τῆς Νέας Ἐποχῆς. Πρᾶγμα τό ὁποῖο σημαίνει, ὅτι ὁ δημιουργός καί οἱ ὑποστηρικτές αὐτῆς τῆς θεωρίας ἀκούσια συμπλέουν μέ τήν Νέα Ἐποχή καί τήν Νέα Τάξη Πραγμάτων, τήν ὁποία, ὑποτίθεται, θέλουν νά καταπολεμήσουν.

Πιό συγκεκριμένα, στό βιβλίο αὐτό, ὁ συγγραφέας παραδόξως ἀσχολεῖται συστηματικά μέ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, στά ὁποῖα ἐπιχειρεῖ νά προσδώση ἄλλο νόημα ἀπό τό μέχρι τώρα παραδεδομένο μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Συστηματικά ἐπιχειρεῖται ἀπό τόν συγγραφέα ἡ προβολή μίας αὐθαίρετης αἱρετικῆς ἑρμηνείας τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, δηλ. μίας ἑρμηνείας τελείως διαφορετικῆς ἀπό τήν διαφυλασσομένη καί παραδιδομένη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπό τούς Διδασκάλους καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Παράλληλα, εἶναι καταφανής μία συνεχής τάσις διαστροφῆς τῶν ἱερῶν κειμένων τῆς Καινῆς Διαθήκης, τά ὁποῖα ὁ συγγραφέας συστηματικά παρερμηνεύει. Καί μόνο τό ὅτι ἐπεχείρησε νά κάνη αὐθαίρετη ἐπανερμηνεία τῶν ἁγιογραφικῶν κειμένων, λές καί εἶναι ἕνας Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, τήν στιγμή μάλιστα πού εἶναι προφανές ὅτι ἀγνοεῖ τήν Ὀρθόδοξη Πατερική θεολογική μέθοδο, τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων καθώς καί τό τί εἶναι Ἐκκλησία (αὐτό φαίνεται ἀπό τά γραφόμενά του), ὅπως καί τό γεγονός ὅτι κάνει συστηματικά φιλοσοφία ἐπάνω στήν θεολογία, δείχνουν ὅτι ἀκολουθεῖ τά μονοπάτια ὅλων τῶν παλαιῶν αἱρετικῶν πού ἀνεφάνησαν μέσα στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία. Στήν οὐσία, αὐτό πού κάνει εἶναι ὅτι ἀναμασᾶ ὅλες τίς παλαιές αἱρέσεις καί τίποτε περισσότερο. Ἀλήθεια, πῶς ἀπορρίπτει τήν ἑρμηνεία τῶν Ἁγίων Πατέρων; Τήν ἀπέδειξε ἐσφαλμένη; Μέ ποιά κριτήρια; Καί, μέ ποιά κριτήρια ὀρθότητος προβάλλει τήν δική του ἑρμηνεία ὡς ὀρθή;

Ἐπί πλέον, στήν διδασκαλία του, εἶναι κραυγαλέα μία τάσις συνεχοῦς ἀναγωγῆς τοῦ λόγου του στήν ἀρχαία Ἑλληνική θρησκεία, τόν Μωαμεθανισμό καί τόν Ἀποκρυφισμό, πού θυμίζει ἀγνωστικισμό, ὁ δέ λόγος του χαρακτηρίζεται ἀπό μία τάση συχνῶν παρεμβολῶν ἀνοήτων στοιχείων ἀριθμοσοφίας. Στήν ἱστοσελίδα του (http://www.ydrohoos.gr/katigories.htm), ὅπου ἀναφέρονται οἱ κατηγορίες τῶν δημοσιευμένων ἄρθρων του, καί στήν ὑποκατηγορία »Ἀποκρυφισμός», ἀναφέρονται οἱ ἑξῆς ἑνότητες: Θεωρία τῶν Ἀριθμῶν, Μυστικό Σχέδιο, Πυραμίδες, Ἰωάννου Ἀποκάλυψις, Ὁμηρικά Ἔπη. Ἐδῶ παρατηροῦμε ὅτι τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, πού εἶναι ἕνα ἀπό τά βιβλία τοῦ Κανόνος τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ τήν ἔχει ἐντάξει στήν κατηγορία τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ! Βγάλτε συμπέρασμα….. Τί δουλειά ἔχει ὁ Ἀποκρυφισμός, πού εἶναι ἀποκάλυψις τοῦ Διαβόλου, μέ τήν Καινή Διαθήκη, πού εἶναι ἀποκάλυψις τοῦ Θεοῦ; Καί, αὐτό τό κάνει, γιατί, ὅπως θά φανῆ στήν συνέχεια, τήν ἑρμηνεύει σάν νά εἶναι ἕνα βιβλίο τοῦ ἀποκρυφιστικοῦ χώρου, δηλ. τήν παρερμηνεύει. Παρατηροῦμε, ὅμως, καί κάτι ἄλλο. Ὅτι ὅλες οἱ παραπάνω ἑνότητες περιέχονται στήν θεωρία τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ. Πού σημαίνει, ὅτι ὁ Ὑδροχοϊσμός ἔχει ἄμεση σχέση μέ τόν Ἀποκρυφισμό, δηλ. ὅτι εἶναι καί μία ἀποκρυφιστική κοσμοθεωρία.

Γενικά, ἡ μεθοδολογία καί ἡ νοοτροπία τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ εἶναι καθαρά νεοεποχήτικη, ἔντονα προτεσταντική, μοιάζει μέ ἐκείνη τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἱεχωβᾶ πού εἶναι »κολλημένη» μόνο στήν Βίβλο, τά κείμενα τῆς ὁποίας ὅπως εἴπαμε διαστρέφει καί παρερμηνεύει, εἰδικά τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, τούς ὁποίους μόνους ἀποδέχεται ὡς ἀληθεῖς, ἐνῶ καταφρονεῖ καί, στήν οὐσία, ἀπορρίπτει τούς λόγους τῶν Ἀποστόλων πλήν τοῦ Ἰωάννου, τούς ὁποίους ὅμως καί ἐκείνους διαστρέφει. Τά συμπεράσματά του ἀποδεικνύονται τελείως αὐθαίρετα καί ἀθεμελίωτα, ἀφοῦ βασίζονται σέ ἐσφαλμένες θέσεις, ἑρμηνεῖες ἤ πεπλανημένες ἰδέες. Τό ὅτι ἀνακατεύει, παράλληλα μέ τήν »θεολογία», τήν ἀριθμοσοφία, δείχνει, ἐκ προοιμίου, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι «μπερδεμένος», τό λιγώτερο….

9.  Εἰδικώτερα, σχετικά μέ τήν Θεωρία του τῶν Ἀριθμῶν, ὁ συγγραφέας ὑποστηρίζει, ὅπως φάνηκε καί στήν παράγραφο 4, ὅταν ἐκάναμε ἀναφορά στό κείμενο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ τίτλο »Ὑδροχοϊσμός καί Νέα Τάξη Πραγμάτων», ὅτι αὐτή ἡ θεωρία «αποκαλύπτει —με έναν εύκολα αποδείξιμο τρόπο— το γεγονός ότι η ελληνική γλώσσα είναι μια «κλειδωμένη» μορφή λόγου και αυτό είναι κάτι που αφορά το σύνολο των κειμένων που περιγράφουν την ελληνική μυθολογία και κείμενα όπως τα Ομηρικά Έπη ή η Αποκάλυψη του Ιωάννη». Αὐτό, κατά τόν συγγραφέα, «αποτελεί είδηση πρώτης γραμμής για τον ελληνικό λαό να μάθει τις ιδιότητες της γλώσσας που χρησιμοποιεί. Αποτελεί είδηση μείζονος εθνικής σημασίας για τον ελληνικό λαό να μάθει την αξία της κληρονομιάς του. Υπάρχει πολιτικό, οικονομικό και ηθικό κέρδος για το σύνολο του ελληνικού λαού εξαιτίας αυτής της ανακάλυψης».

Ἐδῶ, μιλάει γιά »ἀνακάλυψη» σέ πολιτισμικό ἐπίπεδο, τήν ὁποία »θάβουν» τά ἑλληνικά ΜΜΕ, κατά τόν συγγραφέα. Καί αὐτήν τήν χαρακτηρίζει ὡς »ἄθλια» συμπεριφορά ἐκ μέρους τους, προσθέτοντας ὅτι «η αθλιότητα μάλιστα των ΜΜΕ φαίνεται στο γεγονός ότι έχουν παρουσιάσει σαν είδηση τις αποτυχημένες προσπάθειες των Αμερικανών να «αποκωδικοποιήσουν» την ελληνική γλώσσα και αγνοούν έναν Έλληνα ο οποίος ισχυρίζεται ότι το έχει καταφέρει και αυτό είναι κάτι που εύκολα μπορεί να κριθεί για την ορθότητά του. Αναφερόμαστε σ’ αυτού του είδους τη γνώση, γιατί θεωρητικά αυτή θα έπρεπε να είναι το «διαβατήριο» του Υδροχοϊσμού για την εύκολη και απρο­βλημάτιστη δημοσιότητα. Μια δημοσιότητα, η οποία θα ήταν στη δική του βούληση το πώς θα τη χρησιμοποιούσε στο επίπεδο της ιδεολογίας του»……

Στό σημεῖο αὐτό, γιά νά μήν ἀδικήσωμε τον συγγραφέα στήν παρουσίαση τοῦ θέματος αὐτοῦ, θά ἀναφερθοῦμε σέ ἕνα ἄρθρο τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ, τοῦ ἔτους 2000, μέ τίτλο «Τα «κλειδιά» της ελληνικής γλώσσας …ελληνική κληρονομιά» (http://eamb-ydrohoos.blogspot.nl/2009/11/blog-post_9900.html). Στό ἄρθρο αὐτό, ἀναφέρονται, μεταξύ ἄλλων, τά ἑξῆς:

«Η ελληνική γλώσσα είναι το πολυτιμότερο υπό διεκδίκηση κεφάλαιο που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στον κόσμο………… Από τη στιγμή που το κεφάλαιο-γνώση είναι το παγκοσμίως κυρίαρχο, η Ελλάδα είναι εκ των δεδομένων μια από τις ισχυρότερες δυνάμεις αυτού του κόσμου. Η κληρονομιά της είναι ανεκτίμητη κι αποτελεί ένα από τα μεγάλα «φιλέτα» του παγκοσμίου κεφαλαίου. Το γιατί είναι ανεκτίμητη και κερδοφόρα το καταλαβαίνει κανείς αν σκεφτεί ότι η βάση της ανώτατης εκπαίδευσης παγκοσμίως στηρίζεται στα ελληνικά συγγράμματα………….

…………….. Το ελληνικό κράτος, έχοντας —καθαρά για λόγους εξουσίας— ανάγκη από την αναγνώριση της Δύσης, αυτοπεριορίστηκε. Για να μπορέσει ν’ ασκήσει την εθνικιστική του πολιτική, δέχθηκε το σύνολο των όρων της Δύσης. Δεν «μπλέχτηκε ποτέ στα «πόδια» της και δεν ασχολήθηκε ποτέ σοβαρά με την παιδεία του ελληνικού λαού. Παρέδωσε τον τομέα της παιδείας στο αγράμματο παπαδαριό και μπλόκαρε το σύνολο των εξελίξεων. Από την απελευθέρωση κι εντεύθεν διαπαιδαγωγούσε τους Έλληνες με τη χριστιανική παιδεία του ραγιά κι αρκούνταν στην τιμητική συμπεριφορά της Δύσης. Δεν επένδυσε ποτέ στην «παραγωγή» δασκάλων, που θα μπορούσε να τους «εξάγει», όπως δεν επένδυσε ποτέ στις εκδόσεις μελετών, που κι αυτές θα μπορούσαν να «εξαχθούν». Πολλά χρόνια πριν αρχίσει η ελληνική πολιτεία ν’ αναβαθμίζει και να αξιοποιεί τις ακρογιαλιές της έπρεπε να εκπαιδεύσει δάσκαλους και να χτίσει μεγάλα πανεπιστήμια. Αντί να «πουλάει» διακοπές, μουσακά και σουβλάκι, έπρεπε να πουλάει εκπαίδευση και βιβλία.

Σε κανονικές συνθήκες θα έπρεπε στην Ελλάδα, λόγω της γλώσσας, να υπάρχουν τα μεγαλύτερα και ισχυρότερα πανεπιστήμια του κόσμου στον κλάδο των θεωρητικών σπουδών. Δεν θα μπορούσε κανένας να την ανταγωνιστεί στον τομέα των ελληνικών σπουδών, των πολιτικών επιστημών και της φιλοσοφίας. Όλοι θα έσπευδαν να εκπαιδευτούν στην Ελλάδα, αποκομίζοντας ως επιπλέον κέρδος την πραγματική εκμάθηση της ελληνικής, λόγω της συναναστροφής τους με τους γηγενείς. Στην Ελλάδα έπρεπε να εκπαιδεύονται οι ηγέτες όλου του κόσμου, εφόσον έτσι κι αλλιώς με βάση την ελληνική γνώση εκπαιδεύονται.

……….. Η ελληνική γνώση είναι η μόνη πραγματική σταθερά σ’ έναν κόσμο που διαρκώς εξελίσσει τη γνώση και την πολλαπλασιάζει. Η Δύση πάντα γνώριζε αυτήν τη σταθερά και η ελληνική πολιτεία πάντα την αγνοούσε. Γι’ αυτόν τον λόγο και δεν αξιοποίησε ποτέ τη φυσική υπεροχή των ελληνόφωνων, για να κάνει κερδοφόρο το κεφάλαιο που υποτίθεται κληρονόμησε. Ο νόμιμος κληρονόμος της ελληνικής παιδείας —για λόγους εξουσίας— διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά του με την εβραϊκή παιδεία του αγράμματου Αβραάμ. Τα γνήσια παιδιά του Αβραάμ στο μεταξύ θησαύριζαν στη Δύση, παριστάνοντας τους δασκάλους των ελληνικών γραμμάτων. Εβραίοι διδάσκουν Θουκυδίδη στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Δοξάζονται με τη γνώση του Πλάτωνα και κλέβουν με τη γνώση του Μωυσή.

………….. Η ελληνική γλώσσα, γι’ αυτούς που γνωρίζουν τις εξελίξεις, τόσο στην τεχνολογία όσο και στη διαχείριση της παγκόσμιας εξουσίας, είναι τεράστιας σημασίας. Γιατί; Γιατί σ’ ό,τι αφορά το πρώτο, η ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που μπορεί να «υποστηρίξει» τα λειτουργικά των υπερυπολογιστών της νέας χιλιετίας. Είναι η μόνη γλώσσα που ενδείκνυται τεχνικά για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης των μηχανών του μέλλοντος. Σ’ ό,τι αφορά το δεύτερο, η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα που έχουν γραφεί τα κείμενα που στην πραγματικότητα στηρίζουν τον χριστιανικό πολιτισμό κι αυτά είναι η Αποκάλυψη και τα Ομηρικά Έπη. Όποιος αποκωδικοποιήσει τα κείμενα αυτά και άρα βρει τα «κλειδιά» της γλώσσας στην οποία είναι γραμμένα, θα μπορεί να ελέγχει για πάντα τον χριστιανικό κόσμο. Οι Αμερικανοί όλα αυτά τα γνωρίζουν κι αυτήν τη στιγμή επενδύουν στην ελληνική γλώσσα τεράστια ποσά, προσβλέποντας σε ακόμα πιο τεράστιες αποδόσεις.

……………. Οι Αμερικανοί αυτήν τη στιγμή επενδύουν τεράστια ποσά στην αποκωδικοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Φιλοδοξούν να καταφέρουν να αποκωδικοποιήσουν τα κείμενα-στυλοβάτες του χριστιανικού πολιτισμού, ώστε να καταφέρουν να ελέγξουν τις εξελίξεις στον τομέα της εξουσίας. Φιλοδοξούν να βρουν το «κλειδί» της ελληνικής γλώσσας και, αφού το αποκρύψουν από τους υπόλοιπους λαούς, να εκπαιδεύουν μόνον τα παιδιά τους με βάση την τρομερή γνώση των κειμένων αυτών. Το σύνολο της εξουσίας και βέβαια τρισεκατομμύρια δολάρια θα «παιχτούν» γύρω από αυτόν τον κώδικα, που θα τους επιτρέψει να μελετήσουν τα κείμενα και να εκπαιδεύσουν τους μελλοντικούς εξουσιαστές με βάση τη γνώση αυτήν. Αν η γνώση του Θουκυδίδη είναι σημαντική για ν’ αποτελεί εκπαιδευτικό μέσο για τους Αμερικανούς στρατηγούς και manager, αντιλαμβανόμαστε για τι γνώση μιλάμε όταν αναφερόμαστε στην Αποκάλυψη ή τα Ομηρικά Έπη στην κωδική τους γλώσσα και όχι στην περιγραφική.

………….. Δικαίωμά τους να ψάχνουν ό,τι θέλουν, αλλά το ίδιο δικαίωμα το έχουμε κι εμείς. Αυτή η αναζήτηση είναι ένας αγώνας και ο στίβος για όλους τους γνωρίζοντες την ελληνική γλώσσα κοινός. Δεν μπορούν να μας αποκλείσουν κι ούτε μπορούν να ακυρώσουν τα πλεονεκτήματά μας και άρα την υπεροχή μας. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να διατηρούν κρυφό τον στόχο τους, για να μην υπάρχουν εξελίξεις που δεν θα ελέγχουν. Δεν ανακοινώνουν σε κανέναν τι ακριβώς ψάχνουν και βέβαια δεν προκηρύσσουν διαγωνισμούς. Μόνον οι γνώστες της κατάστασης γνωρίζουν τι συμβαίνει και κάποιοι λίγοι, που, διαβάζοντας τον τύπο, απλά υποψιάζονται ότι κάτι ψάχνουν οι Αμερικανοί. Διαβάζουν, για παράδειγμα, ότι οι Αμερικανοί μελετούν την ελληνική γλώσσα με τη βοήθεια των υπολογιστών, αλλά δεν μπορούν να ξέρουν τι ακριβώς αναζητούν μέσα από αυτήν την μελέτη.

Το δυστύχημα για τους Αμερικανούς είναι ότι όσο και να προσπαθούν δεν πρόκειται να βρουν μόνοι τους τον κώδικα της ελληνικής γλώσσας. Δεν μπορείς να «κοσκινίσεις» τον ωκεανό. Η ελληνική γνώση και κληρονομιά είναι μεγαλύτερη και από έναν ωκεανό. Όλους τους υπερυπολογιστές να βάλεις να δουλεύουν πάνω στην ελληνική βιβλιογραφία, δεν πρόκειται να βρεις το «κλειδί» της ελληνικής γλώσσας. Ψάχνεις στην κυριολεξία ψύλλους στ’ άχυρα. Για να βρεις το «κλειδί» της, πρέπει να γνωρίζεις πού θα το ψάξεις κι αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Με λίγα λόγια αυτό το «κλειδί», είτε γνωρίζεις πού βρίσκεται και το αποκτάς είτε δεν πρόκειται να το βρεις ποτέ. Επί χιλιάδες χρόνια έμεινε απόρρητο και θα το βρουν οι νεόκοποι του πνεύματος Αμερικανοί;

Πού βρίσκεται όμως αυτό το «κλειδί»; Στο πιο προφανές σημείο και γι’ αυτό δεν το «βλέπει» κανένας. Ποιο είναι αυτό το σημείο με βάση τη λογική; Ποιος θα ήταν για τον μέσο χριστιανό ο μόνος που θα μπορούσε να κατέχει ένα τόσο πολύτιμο εργαλείο; Ο Θεάνθρωπος Ιησούς δεν είναι για τον κάθε χριστιανό ο κάτοχος της κάθε γνώσης; Άρα όταν θ’ αναζητήσουμε το «κλειδί» της ελληνικής γλώσσας, δεν θα το αναζητήσουμε στον ωκεανό των ελληνικών συγγραμμάτων, αλλά στον περιορισμένης έκτασης Λόγο Αυτού που θεωρούμε ότι τα γνωρίζει όλα και μας έχει υποσχεθεί ότι ο Λόγος Του μπορεί να μας καλύψει στο σύνολο των απαιτήσεών μας. Απλή λογική, που όμως επί αιώνες κανένας δεν σεβάστηκε. Όλοι αναγνωρίζουν τον Ιησού ως Θεάνθρωπο, αλλά κανένας δεν σέβεται την Αλήθειά Του και τις υποσχέσεις Του. Ο Ιησούς είπε …»ζητάτε και θα σας δοθεί, ερευνάτε και θα βρείτε, κτυπάτε και θα σας ανοιχθεί η πόρτα» (Ματθ. 7.7-7.8). Τι εννοούσε μ’ αυτά; Να βγούμε στα βουνά και στους λόγκους και να ψάχνουμε; Όχι βέβαια. Ο Ιησούς προφανώς εννοούσε να ψάχνουμε λύσεις στις απορίες μας μέσα σ’ αυτά που μας παρέδωσε και μας υποσχέθηκε ότι θα καλύψουν το σύνολο των αναγκών μας. Άρα μας προτρέπει εμμέσως πλην σαφώς να ψάξουμε στον Λόγο Του.

Πράγματι το «κλειδί» της ελληνικής γλώσσας κρύβεται μέσα στον Λόγο του Ιησού και έχει τη μορφή μιας καλά κρυμμένης εξίσωσης. Ποια είναι αυτή η εξίσωση; «Ουδείς αγαθός ει μη εις, ο Θεός » (Ματθ. 19.17). Σύμφωνα μ’ αυτήν την εξίσωση «Αγαθός» και «Θεός» πρέπει να ταυτίζονται. Αν κάποιος βρει την αντιστοιχία γραμμάτων και αριθμών, έχει βρει το «κλειδί» της ελληνικής γλώσσας και άρα και τoν κώδικα που επί αιώνες ήταν απόρρητος. Όποιος έχει αυτόν τον κώδικα, μπορεί να αποκωδικοποιήσει το σύνολο των κειμένων που έχουν γραφεί στα ελληνικά και που έχουν μέσα τους κρυπτογραφημένο μήνυμα. Για να ισχύει αυτή εξίσωση, η αντιστοιχία μεταξύ γραμμάτων και αριθμών είναι αυτή που φαίνεται στον παρακάτω πίνακα:

Αντιστοιχία μεταξύ γραμμάτων και αριθμών

Πράγματι,                Θ + ε + ό + ς = Α + γ + α + θ + ό + ς = 28

                               8 + 5 + 6 + 9 =  1 + 3 + 1 + 8 + 6 + 9  = 28

Ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται την αγωνία των Αμερικανών ν’ αποκτήσουν αυτό το «κλειδί». Εύκολα αντιλαμβάνεται γιατί επενδύουν τεράστια ποσά για την αποκωδικοποίηση της ελληνικής γλώσσας. Αυτός που θα κατέχει το «κλειδί», εύκολα μπορεί ν’ αποκτήσει υπεροχή έναντι των ανταγωνιστών του, γιατί απλούστατα θα γνωρίζει εκ των προτέρων τι θα συμβεί, αλλά και πώς θα συμβεί. Όταν έχεις το «κλειδί» να αποκωδικοποιήσεις μια προφητεία επιπέδου Αποκάλυψης, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος το κέρδος από μια τέτοια πράξη. Αυτός που θα το καταφέρει, εύκολα μπορεί να προετοιμαστεί κατάλληλα για να τον βρει η εξέλιξη της προφητείας στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Σ’ αυτό το σημείο παίζει ρόλο και είναι ανεκτίμητη η αξία της ελληνικής γλώσσας. Όποιος γνωρίζει το «κλειδί» της, γνωρίζει τις προφητείες και άρα γνωρίζει και τις καταστάσεις που θα προκύψουν στο άμεσο μέλλον. Γνωρίζει ακριβώς και τον ρόλο των προσώπων που θα πρωταγωνιστήσουν σ’ αυτές τις καταστάσεις. Θα γνωρίζει, για παράδειγμα, ποιος είναι το «θηρίον» της αποκάλυψης και γιατί το όνομά του έχει αριθμό. Με τη γνώση αυτού του «κλειδιού» και του κώδικα γνωρίζεις, για παράδειγμα, ότι: Εξακόσια εξήκοντα εξ = 77 = Άγγελος της Αβύσσου = Αποφώλιον βρέφος = Ο όφις ο αρχαίος. Γνωρίζεις ότι: Αντίχριστος = 61 = Νεκρός Θεός = Συναγωγή του Σατανά. Όπως τέλος γνωρίζεις ότι: Θηρίον = 42 = Σατανάς ζων = Κατήγορος = Άπιστος.

Το ποιος είναι συγκεκριμένα αυτός ο άνθρωπος και ποια είναι η αποστολή του δεν είναι του παρόντος. Αυτό που εδώ έχει σημασία είναι ότι, για να γνωρίζεις τι πρόκειται να γίνει και από ποιον και άρα να εξασφαλίσεις υπεροχή στο μέλλον, θα πρέπει να γνωρίζεις τον κώδικα των κειμένων που περιγράφουν το μέλλον. Οι Αμερικανοί γι’ αυτήν την υπεροχή αγωνίζονται κρυφά από τους λαούς. Για να την εξασφαλίσουν όμως, θα πρέπει πρώτα να βρουν το «κλειδί» και μετά να μελετήσουν τα προφητικά κείμενα. Το «κλειδί» είναι το σημαντικό κι αυτό είναι κάτι που «πατεντάρεται». Το τι θα προκύψει ως συμπέρασμα από τα κείμενα, είναι κάτι το διαφορετικό, που έχει σχέση με τις γνώσεις και την κρίση του μελετητή. Ό,τι βέβαια ισχύει για τον κάθε κάτοχο αυτού του «κλειδιού» ισχύει και για τον κάθε αναγνώστη αυτού του κειμένου. Όποιος θέλει να μελετήσει τα αρχαία προφητικά κείμενα ελεύθερα, μπορεί να το κάνει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Ο Υδροχόος, γνωρίζοντας τι συμβαίνει αυτήν τη στιγμή με την ελληνική γλώσσα και την προσπάθεια των Αμερικανών να την αποκρυπτογραφήσουν και να την «πατεντάρουν» για να την εκμεταλλευτούν εις βάρος όλων των λαών, προσπαθεί να τους προλάβει. Πριν επιχειρήσουν οτιδήποτε, ο Υδροχόος σπεύδει για να κάνει αυτό το «κλειδί» δωρεά. Το «κλειδί» αυτό αποτελεί κληρονομιά για όλη την ανθρωπότητα κι απλά, για λόγους τάξης, θα πρέπει να περάσει πρώτα ως κληρονομιά στον ελληνικό λαό. Οι Έλληνες πρέπει να διαφυλάξουν αυτήν την κληρονομιά, για να μην μπορούν οι ισχυροί να παίζουν παιχνίδια εις βάρος των λαών. Άλλωστε δεν αργεί ο χρόνος που θα γίνει η σύγκρουση των κόσμων και των πολιτισμών. Αυτή η σύγκρουση δεν είναι κάτι το μυστήριο που συνδέεται με κάποιες επιλογές κάποιων «σκοτεινών» κέντρων εξουσίας. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα, που προκύπτει από τον σημερινό παγκόσμιο σχεδιασμό.

Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης κι αυτό σημαίνει ότι τα πάντα κινούνται πάνω σε ένα κοινό επίπεδο. Μέσα στο παγκόσμιο «χωριό», όπου τα πάντα γίνονται γνωστά και κρίνονται από όλους τους ανθρώπους, θα επιβιώσει ο ισχυρότερος. Το ισχυρότερο πολιτισμικό μοντέλο, το ισχυρότερο κεφάλαιο κλπ.. Δεν υπάρχει περίπτωση να επιβιώσει κάποιο καθυστερημένο πολιτισμικό μοντέλο ή κάποιο ασθενές κεφάλαιο μόνο και μόνο επειδή μπορεί να κρύβεται στη «σκιά» των εξελίξεων. Δεν ζούμε στον προηγούμενο αιώνα, ώστε την ίδια στιγμή κάποιοι ν’ απολαμβάνουν τους καρπούς του διαφωτισμού και κάποιοι άλλοι να ζουν σε συνθήκες Μεσαίωνα, επειδή δεν είχαν ικανοποιητική ενημέρωση και επαφή με τις εξελίξεις. Η διάχυση της γνώσης έχει γκρεμίσει το σύνολο των τειχών (πολιτισμικά, εθνικά, θρησκευτικά κλπ.) που κάποτε απομόνωναν τους λαούς κι έδιναν τη δυνατότητα σε πρωτόγονα μοντέλα εξουσίας να επιβιώνουν. Σήμερα τα πάντα βρίσκονται σε κοινή θέα και κρίνονται από όλους.

Επιπλέον με την ανάπτυξη της τεχνολογίας των μέσων επικοινωνίας κι ενημέρωσης οι πολιτισμικές, οι θρησκευτικές, οι γεωγραφικές και όποιες άλλες αποστάσεις υπήρχαν κάποτε μεταξύ των λαών σήμερα έχουν εκμηδενιστεί κι αυτό είναι ένα δεδομένο που αλλάζει δραματικά την όλη κατάσταση. Η σύγκρουση σήμερα θα είναι αναπόφευκτη, γενική και εξαιρετικά σφοδρή, γιατί θα αφορά την παγκόσμια κοινωνία και όχι μόνον αυτούς που έχουν την τύχη να βρίσκονται κοντά στα κέντρα των εξελίξεων. Ο νικητής σε μια τέτοια σύγκρουση τα «παίρνει» όλα και οι ηττημένοι τίποτε απολύτως. Σύντομα θα δούμε ποιος έχει τη γνώση, αλλά και την ισχύ να επιβάλει νέες «τάξεις πραγμάτων» παγκοσμίως. Οι Έλληνες στο παρελθόν με τον Αλέξανδρο έχουν αποδείξει ότι μπορούν να φέρουν σε πέρας τέτοιες αποστολές. Οι Αμερικανοί μπορούν; Με ποιους; Με τους αστείους ενοίκους του Λευκού Οίκου ή με τους «φωτισμένους» δασκάλους του Harvard;»

Σχόλια ἰδικά μας:  Εἶναι πολύ ὡραῖα τά ὅσα ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ λέει γιά τήν ἑλληνική γλῶσσα καί τήν ἑλληνική κληρονομιά. Βέβαια, τότε πού ἔγραψε τό ἄρθρο αὐτό, δέν φανταζόταν τήν σημερινή κατάντια τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ὅτι ἄλλα »φιλέτα», καί ὄχι ἡ πολιτιστική κληρονομιά τῆς Ἑλλάδος, θά ἐνδιέφεραν τούς σημερινούς γραικύλους τῆς Ἑλλάδος καί τά ἀφεντικά τους, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειροῦν νά »θάψουν» τόν Ἑλληνισμό. Ἀσφαλῶς, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, ἀγνοεῖ, ἤ θέλει νά ἀγνοῆ, ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει καί μία ἄλλη ἀνεκτίμητη κληρονομιά, ἕναν ἀνεκτίμητο θησαυρό, πού εἶναι καί αὐτός ἐν πολλοῖς θαμμένος, καί εἶναι ἡ ἑλληνική Ὀρθόδοξη Πατερική Γραμματεία καί ἡ ἑλληνική Ὀρθόδοξη Λειτουργική Γραμματεία πού σαρκώνονται στήν λειτουργική ζωή  τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἀποτελοῦν μέρος τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.  Ἑλληνική κληρονομιά, δηλ., δέν εἶναι μόνο ἡ ἀρχαιοελληνική, ἀλλά καί ἡ Ἑλληνορθόδοξη, γιά ὅσους δέν θέλουν νά ἐθελοτυφλοῦν. Καί, ὅπως εἶπε ἕνας σημερινός δάσκαλος, «εὐστοχώτατα παρετήρησε ὁ καθηγητής Μπαμπινιώτης, σέ ἄρθρο του στό Βῆμα, πώς »ὅποιος μιλάει γιά Ὀρθοδοξία ἐρήμην τοῦ Ἑλληνισμοῦ, νομίζω ὄτι ματαιοπονεῖ. Ὅποιος, ὅμως, μιλάει γιά Ἑλληνισμό ἐρήμην τῆς Ὀρθοδοξίας, κάνει κάτι χειρότερο, ἀσχημονεῖ»». Καί ἀσχημονεῖ ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ, ὅταν λέη ὅτι « ο νόμιμος κληρονόμος της ελληνικής παιδείας —για λόγους εξουσίας— διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά του με την εβραϊκή παιδεία του αγράμματου Αβραάμ». Ἡ ᾽Ορθόδοξη χριστιανική παιδεία δέν εἶναι ἑβραϊκή παιδεία, ὅπως δέν εἶναι ἑβραϊκή παιδεία ἡ μελέτη π.χ. τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ θεωρεῖ ὅτι ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου καί τά Ὁμηρικά Ἔπη »στηρίζουν» τόν χριστιανικό πολιτισμό. Ὁ χριστιανικός πολιτισμός, ὅμως, δέν στηρίζεται οὔτε στό ἕνα κείμενο, οὔτε στό ἄλλο, ἀλλά θεμέλιά του εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἔνσαρκος Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ Λόγου, ἡ Ἁγία Γραφή Παλαιά καί Καινή Διαθήκη) καί ἡ γραπτή καί προφορική Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας, πού φανερώνονται, μέχρι σήμερα, στήν Λειτουργική Ζωή τῆς Ἐκκλησίας καί στήν Πατερική Γραμματεία. Ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου δέν εἶναι παρά ἕνα βιβλίο τοῦ Κανόνος τῆς Καινῆς Διαθήκης. Τά Ὁμηρικά Ἔπη δέν ἔχουν καμμία σχέση μέ τόν χριστιανικό πολιτισμό, ἀλλά εἶναι ἕνα βασικό ἐκπαιδευτικό ἐργαλεῖο, ὅπως καί τά ἔργα τοῦ Πλάτωνος ἤ τοῦ Πλουτάρχου, γιά τήν παιδεία κάποιου πού θέλει νά ἀσκηθῆ εἰς τήν φιλοσοφία, τήν ἀρετή καί τήν δικαιοσύνη, ὅπως τήν ἐννοοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι σοφοί. Αὐτή ἡ παιδεία, ὅμως, σαρώθηκε καί μεταμορφώθηκε ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς τήν μετά Χριστόν ἐποχή. Αὐτό, τό ἀποτυπώνει χαρακτηριστικά ὁ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, εἰς τόν πρῶτον λόγον του τῆς Α´ Τριάδος “ Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων”, ὅπου λέει ὅτι, ἄν καὶ φαινομενικῶς ἐνίοτε διατυποῦνται αἱ ἴδιαι λεκτικῶς φράσεις ὑπὸ τῶν ἀρχαίων σοφῶν μέ ἐκείνας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως εἰς τὰ νοήματα ποὺ ἀποδίδονται ὑπάρχει πολλή ἀπόστασις καί διαφορά.

Ὅταν ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ μιλάη γιά »ἀποκωδικοποίηση» τῶν ἀρχαίων κειμένων, ἐννοεῖ ὅτι εἶναι »κλειδωμένα» μέ ἕνα μυστικό »κλειδί», τό ὁποῖο, ἄν δέν ἔχη κάποιος, δέν μπορεῖ νά »ξεκλειδώση» τό κρυμμένο νόημα τῶν φράσεων. Σχετικά μέ τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ὅμως, δέν ὑπάρχει τέτοιο κλειδί, διότι τό κείμενο τῆς Ἀποκαλύψεως δέν εἶναι »κλειδωμένο». Ἁπλούστατα, τό κείμενο εἶναι ἕνα προφητικό κείμενο καί, ὡς τέτοιο, ἑρμηνεύεται μόνο μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί ἀποκαλύπτεται πλήρως ἅμα τῇ γενέσει τῶν γεγονότων, πού μέ σύμβολα καί εἰκόνες περιγράφονται. Τό κείμενο τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως δέν εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένο μέ τήν Ἑλληνική γλῶσσα, ὅπως ἐφαλμένα ἔχει κατανοήσει ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ. Ἁπλούστατα, διότι, ἄν μεταφρασθῆ ἀκριβῶς σέ μία ἄλλη γλῶσσα, π.χ. εἰς τήν Ἀγγλική, τά νοήματα πού θά περιέχη θά εἶναι ἀκριβῶς τά ἴδια, καί οἱ προϋποθέσεις ἑρμηνείας τοῦ κειμένου, ἤ »ξεκλειδώματος» κατά τόν Τραϊανοῦ, θά εἶναι πάλι οἱ ἴδιες. Ὁ Θεός εἶναι ἐκεῖνος πού φωτίζει κάθε ἄνθρωπο, σέ ὁποιαδήποτε γλῶσσα καί ἄν διαβάση τό κείμενο τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, ὥστε νά κατανοήση, ἤ »ξεκλειδώση», τά νοήματα τοῦ κειμένου. Ἄν ὁ Θεός δέν φωτίση τόν ἄνθρωπο, ἄς ἔχη ὁ ἄνθρωπος ὅσα »κλειδιά» καί »ἀντικλείδια» θέλει, δέν πρόκειται ποτέ ἀπό μόνος του νά καταλάβη τά νοήματα πού περικλείουν οἱ φράσεις. Δέν εἶναι δηλ. θέμα γλώσσης. Τό κατά Ματθαῖον Εὐαγγέλιο ἐγράφη πρωτοτύπως εἰς τήν Ἀραμαϊκή. Ἀργότερα, μετεφράσθη εἰς τήν Ἑλληνική γλῶσσα. Ἔχασε κάτι ἀπό τά νοήματά του; Ὄχι. Τό »μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι», σέ ὅσες γλῶσσες καί ἄν τό πῆς, δέν θά τό καταλάβης, ἄν δέν σέ φωτίση ὁ Θεός νά τό καταλάβης. Ἐκτός, ἄν διαβάσης τήν ἑρμηνεία του σέ κείμενο κάποιου πού τόν φώτισε ὁ Θεός νά τό καταλάβη καί τήν κατέγραψε καί εἶναι ἀξιόπιστη, ὡς γνήσια. Τά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι »κλειδωμένα», οὔτε ὑπάρχουν »κλειδιά» πού νά σχετίζονται μέ μιά συγκεκριμένη γλῶσσα γιά νά »ξεκλειδωθοῦν». Πῶς γράφονται τά προφητικά κείμενα; Στόν νοῦ τοῦ προφήτη κατεβαίνουν νοήματα, ὄχι συγκεκριμένες λέξεις κάποιας συγκεκριμένης γλώσσης, καί ὁ προφήτης τά καταγράφει ἤ τά ἀπαγγέλει στήν γλῶσσα του.

Ἄν, τώρα, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα κρύβη πράγματι κάποιο »κλειδί», μέ τό ὁποῖο εἶναι κλειδωμένα κάποια κείμενά της, καί ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ μᾶς ἀπεκάλυψε αὐτό τό κλειδί, αὐτό πρέπει νά διερευνηθῆ. Ὅσον ἀφορᾶ, πάντως, τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως καί τήν ἑρμηνεία πού ἔχει κάνει σέ αὐτό, βάσει τοῦ »κλειδιοῦ» πού ὁ ἴδιος »ἀνεκάλυψε», ἔχομε νά τοῦ ποῦμε ὅτι ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκαλύψεως πού ἔκανε, ἀπό τό ἕνα ἄκρο της μέχρι τό ἄλλο, εἶναι τελείως ἐσφαλμένη. Ἄρα, ἄν τό ἀποτέλεσμα εἶναι σαθρό, τότε καί ὁ τρόπος πού χρησιμοποιήθηκε γιά νά ἐξαχθῆ αὐτό τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἐσφαλμένος. Πού σημαίνει, ὅτι τό »κλειδί» ἐκεῖνο, ἤ δέν ἦταν ὄντως »κλειδί», ἤ ὅτι χρειάζεται ἄλλο »κλειδί» γιά νά φέρη ἀποτέλεσμα.

Ἐπιμένει, ὅμως, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ καί ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι κλειδωμένη καί ὅτι βρῆκε τόν κώδικα ξεκλειδώματος τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, τόν ὁποῖο καί ἔχει ἀποκαλύψει στήν ἀνθρωπότητα. Ἰσχυρίζεται ἐπίσης, ὅτι τό κλειδί αὐτό τό κατέχει ὁ Χριστός καί ὅτι θά τό βροῦμε κρυμμένο μέσα τόν λόγο Του. Καί αὐτόν τόν ἰσχυρισμό του τόν βασίζει στόν στίχο 7,7-7,8 τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου, τόν ὁποῖο καί ἑρμηνεύει μέ τό μυαλό του καί, φυσικά, τόν παρερμηνεύει, ἀφοῦ, τελείως αὐθαίρετα, ἰσχυρίζεται ὅτι τό κλειδί αὐτό εὑρίσκεται στήν φράση «οὐδείς ἀγαθός εἰ μή εἷς, ὁ Θεός» (Ματθ. 19, 17), εἰς τήν ὁποία, πάλι αὐθαιρέτως ἰσχυρίζεται, ὅτι οἱ λέξεις »ἀγαθός» καί »Θεός» πρέπει νά ταυτίζωνται ἀριθμητικά. Καί, ἄν ταυτισθοῦν πράγματι ἀριθμητικά, ἄρα, εὑρέθηκε τό κλειδί τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης; Ταυτίζοντας, λοιπόν, ἀριθμητικά τίς δύο αὐτές λέξεις, καταλήγει στόν κώδικα πού εἶναι ὁ παρατιθέμενος πίνακας ἀντιστοιχήσεως γραμμάτων καί ἀριθμῶν. Καί, νομίζει, ὅτι μ᾽ αὐτόν τόν κώδικα θά »ξεκλειδώση» τήν Ἀποκάλυψη…. Ὅπως ὅμως θά δοῦμε στό Β´ Μέρος αὐτῆς τῆς κριτικῆς, ὄχι μόνον δέν ξεκλειδώνει τήν Ἀποκάλυψη μέ αὐτόν τόν κώδικα, ἀλλά τήν διαστρέφει…..

Ὅποιος, λοιπόν, κατά τόν συγγραφέα, γνωρίζει τό »κλειδί» τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ »ξεκλειδώνει» ὅλες τίς προφητεῖες – καί ὄχι μόνον -, πού εἶναι ὅμως γραμμένες στά Ἑλληνικά, πρωτοτύπως. Θά εἶναι π.χ. σέ θέση νά γνωρίζη, ἀπό τώρα, τίς καταστάσεις πού θά προκύψουν στό ἄμεσο μέλλον καί τόν ρόλο τῶν προσώπων πού θά πρωταγωνιστήσουν σ᾽ αὐτές τίς καταστάσεις, ποιός ἄνθρωπος θά εἶναι τό »θηρίο» τῆς Ἀποκαλύψεως, κλπ. Κι ἄς λένε οἱ Πατέρες ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος «ἀποκαλυφθήσεται τοῖς νήφουσιν»….

Ὁ Ὑδροχόος, λοιπόν, δηλ. ὁ κ. Τραϊανοῦ, χάρισε αὐτό τό κλειδί ὡς δωρεά σέ ὅλην τήν ἀνθρωπότητα καί μέ αὐτό τό κλειδί ἰσχυρίζεται, ὅτι οἱ Ἕλληνες θά κερδίσουν τό παιχνίδι στήν σκακιέρα τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων…. Ὀψόμεθα…..

Ὁ συγγραφέας, ὅπως θά διαπιστώση κάποιος πού θά ἀσχοληθῆ μέ τά κείμενά του, κατά κανόνα, ὅταν ἐπιχειρῆ νά »ξεκλειδώση» ἀρχαῖα κείμενα, δηλ. νά τά ἑρμηνεύση, τά »ξεκλειδώνει» μέ ἀριθμούς, δηλ. καταφεύγει σέ Ἀριθμοσοφία, τήν ὁποία ἀποκαλεῖ »Θεωρία τῶν Ἀριθμῶν». Ἔτσι, ὅμως, εἰσέρχεται ἑκούσια στόν χῶρο ἑνός κεκαλυμμένου Ἀποκρυφισμοῦ, διότι ἡ Ἀριθμοσοφία ἀνήκει στόν χῶρο τοῦ Ἀποκρυφισμοῦ. Πῶς, λοιπόν, ἀπαιτεῖ νά τοῦ δώσουν σημασία, ὅταν χρησιμοποιῆ τέτοιες μεθόδους;

10.   Γιατί, ὅμως, ὁ δημιουργός τῆς θεωρίας τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ ἐπέλεξε νά κινηθῆ σέ αὐτό τό εὗρος τῶν γνώσεων μέ ὅλους τούς κινδύνους πού αὐτό συνεπάγεται; Στήν «Συνοπτική Περιγραφή» τοῦ βιβλίου μέ τίτλο Ὑδροχόος, ἀναφέρεται ὅτι τό βιβλίο κινεῖται σέ ὅλο τό φάσμα τῆς γνώσεως. Τονίζεται, ὅτι κυρίαρχο στοιχεῖο πού χαρακτηρίζει τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἄγνοια, ἡ ὁποία ὀφείλεται, κατά τόν κ. Τραϊανοῦ, στήν παρανόηση τῶν Γραφῶν. Ἴσως γι᾽ αὐτό ἐπιχειρεῖ ὁ συγγραφέας μία ἐπανερμηνεία τῶν Γραφῶν, γιά νά »φωτίση» τά ὅσα εἶναι κρυμμένα, »κλειδωμένα», μέσα στίς Γραφές καί τά ὁποῖα, κατ᾽ αὐτόν, δέν ἔχουν ἀκόμη ἀποκαλυφθῆ, ὥστε νά τά προσφέρη »ξεκλειδωμένα» σέ ὅσους ζοῦν μέσα στό σκότος τῆς ἀγνοίας. Ὅμως, ἄν ὑποθέσωμε ὅτι ἔτσι εἶναι, πού δέν εἶναι, ἔχει, ἆρα γε, ὁ ἴδιος τίς προϋποθέσεις νά φωτίση τούς ἄλλους; Γιά νά φωτίσης τούς ἄλλους, πρέπει νά εἶσαι ὁ ἴδιος φωτισμένος. Εἶναι, ὅμως, ὁ κ. Τραϊανοῦ φωτισμένος, καί μάλιστα περισσότερο φωτισμένος ἀπό ἐκείνους πού ἤδη ἔχουν ἑρμηνεύσει τίς Γραφές, ὥστε νά εἶναι σέ θέση νά προσφέρη μία ὀρθότερη ἑρμηνεία, ἤ μία συμπληρωματική ἑρμηνεία, ἤ μέ ὁποιονδήποτε ἄλλο τρόπο νά συνεισφέρη στήν ἀποκάλυψη τῆς ἀληθείας; Αὐτό, θά φανῆ ἀπό τά λεγόμενά του, κάποια ἀπό τά ὁποῖα θά ἐξετάσωμε στό Β´ Μέρος αὐτῆς τῆς κριτικῆς.

Πέραν τῶν ἀνωτέρω ἀναφερομένων, οἱ ἰδέες τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ πού ἀποτυπώνονται στήν θεωρία του τοῦ Ὑδροχόου ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τίς ἰδέες του περί τοῦ συστήματος ἤ τῶν συστημάτων ἐξουσίας, τίς ὁποῖες διατυπώνει σέ πολλά ἄρθρα του, ἕνα ἐκ των ὁποίων εἶναι ἐκεῖνο μέ τίτλο «Ἀνοικτή ἐπιστολή πρός ὅλους τούς Ἕλληνες, πρός τήν ἐκκλησία, καί ἰδιαίτερα πρός τόν Χριστόδουλο…». Θεωρεῖ τήν Ἐκκλησία σάν ἕνα καταπιεστικό σύστημα ἐξουσίας, πού ἐπιβάλλεται ἀπό ἕνα διεφθαρμένο ἱερατεῖο, πού ἀποκρύπτει τήν ἀλήθεια τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ, μέ σκοπό νά συντηρῆ τήν ἐξουσία του εἰς βάρος τῶν πιστῶν….. Ἐκεῖ, θά βρῆτε καί ἄλλα ἐνδιαφέροντα, πρωτότυπα καί ἀσαφῆ περί Ἐκκλησίας, δόγματος, γνώσεως, καί σχέσεως Κράτους-Ἐκκλησίας καί Ἐκκλησίας-Ἐξουσίας. Στό κείμενο αὐτό, ἀλλά καί σέ ἄλλα, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ φαίνεται ξεκάθαρα ὅτι ἀπορρίπτει τήν Ἐκκλησία, ὡς σκοταδιστική, τά δέ μέλη της ὡς θρησκόληπτους. Δέν παραδέχεται, Ἁγίους, Πατέρες, Διδασκάλους, Ἀποστόλους, κλπ. Τόν μόνο πού παραδέχεται εἶναι ὁ Χριστός, τοῦ ὁποίου τόν λόγο ἀποδέχεται, πλήν ὅμως καί αὐτόν τόν παρερμηνεύει καί διαστρέφει, ὅπως ἤδη εἴπαμε. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τελείως πλανεμένος περί τά τῆς πίστεως.

Τέλος, εἰς τήν κοσμοθεωρία του, ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ δέν ἀναφέρεται ποτέ σέ ἑρμηνεῖες ἄλλων ἑρμηνευτῶν, ὅταν ἀναφέρεται ἤ ἑρμηνεύη ἐδάφια ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τά ὁποῖα, ὅπως εἴπαμε, κατά κανόνα διαστρέφει, δίνοντας τήν ἐντύπωση τοῦ ἀλαθήτου ἑρμηνευτῆ πού περιφρονεῖ ὅλες τίς προηγούμενες ἑρμηνεῖες. Αὐτό εἶναι ἕνα κοινό χαρακτηριστικό ὅλων τῶν κειμένων του. Διαστρέφει ἐπίσης τήν ἔννοια καί τό περιεχόμενο θεμελιωδῶν θεολογικῶν ὅρων καί ἐννοιῶν, πού σημαίνει, ὅτι δέν ἔχει κατανοήσει ἤ δέν γνωρίζει τήν ἔννοια τῶν θεμελιωδῶν θεολογικῶν καί ἐκκλησιολογικῶν ὅρων. Ἐπίσης, διαστρέφει τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία καί τρέφει ἕνα μεγάλο μῖσος πρός τήν Ἐκκλησία, τήν ὁποία θεωρεῖ καί παρουσιάζει σάν σκοταδιστική, χωρίς δυστυχῶς νά κατανοῆ ἤ νά ἀποδέχεται, ὅτι μέ τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα ὁμιλοῦν καί ὁ Χριστός, καί οἱ Ἀπόστολοι, καί οἱ Ἅγιοι, καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τούς ὁποίους ἐπίσης ἀπορρίπτει. Τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τά θεωρεῖ συλλήβδην »θρησκόληπτους» ἀνθρώπους, τούς δέ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας συλλήβδην ὡς ἐκμεταλλευτές τοῦ ποιμνίου Της.

Συστηματικά, πάντα κάνει τό ἴδιο λάθος πού ἔκαναν ἀνέκαθεν ὅλοι οἱ αἱρετικοί: Ἔκαναν φιλοσοφία ἐπάνω στήν θεολογία καί κατέληγαν σέ πλάνη. Ὁ συγγραφέας δέν μιλάει ἔχοντας ὁ ἴδιος φώτιση Θεοῦ ἤ Χάρη Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλά μιλάει ἀπό τό μυαλό του κάνοντας στοχασμό καί φιλοσοφία ἐπάνω στήν θεολογία καί ἐπάνω σέ ὅσα ἔχει διαβάσει ἀλλοῦ. Ἄν εἶχε φώτιση Θεοῦ δέν θά ἔλεγε διαφορετικά πράγματα ἀπό ἐκεῖνα πού λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, διότι τό ἴδιο Ἅγιο Πνεῦμα πού μίλησε σέ ἐκείνους θά μιλοῦσε καί σ᾽ αὐτόν, οὔτε θά παρερμήνευε τούς λόγους τοῦ Χριστοῦ, τόν ὁποῖον ἀποδέχεται, ὑποτίθεται, σάν Υἰό τοῦ Θεοῦ, χωρίς ποτέ νά ἀναφέρεται ξεκάθαρα στό Πρόσωπο καί στήν Ἐνσάρκωση τοῦ Χριστοῦ, ἤ στίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ. Δέν μιλάει ποτέ σχεδόν γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὡς Πρόσωπο, οὔτε κάπου ἀναφέρει τό τί πιστεύει γιά τήν Ἁγία Τριάδα. Οἱ δογματικές του θέσεις εἶναι αἱρετικές, ἀφοῦ δέν ἀποδέχεται τό Ὀρθόδοξο Σύμβολο τῆς Πίστεως, οὔτε τήν ἐκπόρευσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκ μόνου τοῦ Πατρός. Τολμᾶ καί ἀναλύει τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιο καί τήν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, τά ὁποῖα δέν κατανοεῖ καί, φυσικά, παρερμηνεύει καί διαστρέφει, νομίζοντας ὅτι προσφέρει καινοφανῆ ὑπηρεσία στήν ἀνθρωπότητα…. Δέν μιλάει ποτέ γιά τήν Θεοτόκο, γιά τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, γιά τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν φύση τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτά, καί πολλά ἄλλα, ὧν οὔκ ἐστιν ἀριθμός…. Ξεφυλλίστε τό βιβλίο του καί βγάλτε μόνοι σας συμπεράσματα…. Λυπᾶμαι, γιατί, ἐνῶ ὁ Παναγιώτης Τραϊανοῦ ἔχει καί πολύ καλά στοιχεῖα, ἔχει κάνει πολλή δουλειά καί ἔχει γράψει καί πολύ σημαντικά ἄρθρα, τά ὁποῖα ἔχουν καί ἐμένα ὠφελήσει, ἡ καλή δουλειά του αὐτή ἀμαυρώνεται ἀπό τήν πεπλανημένη πίστη καί κοσμοθεωρία του. Πῶς νά γίνη, λοιπόν, ἀξιόπιστος καί νά καταξιωθῆ σάν τέτοιος, ὅταν ἀνακατεύη τήν ἀλήθεια μέ τήν πλάνη μέ ἀποτέλεσμα νά χαρακτηρίζεται, ἀπό ὅσους ἔχουν γνώση τῶν πραγμάτων, πλανεμένος ἤ »μπερδεμένος», ὅπως χαρακτηριστικά ἔλεγε γιά τέτοιους ἀνθρώπους ὁ Γέροντας Πορφύριος;

11.  Μετά ἀπό τά παραπάνω συμπεράσματα, στά ὁποῖα ἀβίαστα καταλήγει κάποιος πού ἐρευνᾶ τήν φύση τῶν λόγων τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ μέ βάση τά κριτήρια πού προανεφέραμε, γίνεται φανερό ὅτι ὁ »Ὑδροχοϊσμός» τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ δέν εἶναι μία ἁπλῆ ἰδεολογία ἤ κοσμοθεωρία, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ συγγραφέας, ἀλλά πρόκειται περί μιᾶς αἱρετικῆς φαινομενικά »χριστιανικῆς» διδασκαλίας καί, ταυτοχρόνως, περί μιᾶς καινοφανοῦς ἱστορικο-πολιτικο-κοινωνικο-θρησκευτικῆς διδασκαλίας μέ ἱστορικο-πολιτικο-κοινωνικο-θρησκευτικές προεκτάσεις. Καί, λέμε, «φαινομενικά »χριστιανικῆς» διδασκαλίας», διότι, στήν οὐσία, πρόκειται γιά τήν προβολή μιᾶς νέας νεοεποχήτικης θρησκείας, ἐκείνης τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ. Ἤ, νά τό ποῦμε διαφορετικά, πρόκειται στήν οὐσία πάλι γιά τήν προβολή τοῦ Νεοπαγανισμοῦ μέ ἄλλη μία μορφή, ἐκείνην τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ. Αὐτό, φαίνεται καθαρά, ἄν κάποιος φέρη στόν νοῦ του τά χαρακτηριστικά τῶν Νεοπαγανιστῶν. Αὐτά, γιά ὅποιον τά ἀγνοεῖ, ἀναφέρονται καθαρά στό χαρακτηριστικό γιά τήν περίπτωση ἄρθρο τοῦ κ. Δημητρίου Νατσιοῦ, διδασκάλου, μέ τίτλο » Ἡ Νεοπαγανιστική Ἀφροσύνη», πού δημοσιεύθηκε στήν ἱστοσελίδα τῶν Ἀναβάσεων (http://anavaseis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_7145.html). Ἐκεῖ, θά βεβαιωθῆ, ὅποιος ἀμφιβάλλει, γιά τήν ἀλήθεια τοῦ συμπεράσματός μας.

Ἐπειδή, λοιπόν, ὁ κ. Τραϊανοῦ, διά τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ του, μέσα ἀπό διεστραμμένες καί βλάσφημες θεολογικές ἑρμηνεῖες καί διδασκαλίες, ἐπιχειρεῖ νά προσφέρη μία τελείως ἐσφαλμένη σφαιρική εἰκόνα τοῦ κόσμου καί τῆς ἱστορίας, παντρεύοντας, παρερμηνεύοντας καί διαστρέφοντας τά πάντα, καί ἐπειδή προσβάλλει, μέ ὅσα λέει, ἀνεπιγνώστως ἀσφαλῶς (γι᾽ αὐτό ἔχει καί ἐλαφρυντικά, ἐπειδή »οὔκ οἶδε τί ποιεῖ»), τό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καί ἐπειδή τά ὅσα διακηρύσσει διά τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ του συνιστοῦν βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θεωρῶ ὅτι καλῶς συνετάξαμε τήν παροῦσα κριτική, ὄχι τόσο γιά νά συνετίσωμε τόν ἴδιο ἤ νά τοῦ ὑποδείξωμε τά λάθη του, διότι ὁ ἴδιος, νομίζω, εἶναι ἀνεπίδεκτος νουθεσίας καί λόγων, παρά τίς ὑποκριτικές δηλώσεις του, ὅτι εἶναι ἕτοιμος νά ἐγκαταλείψη τήν θεωρία του ἄν ὑπάρξη καί τοῦ ὑποδειχθῆ κάποια ἄλλη θεωρία ἤ πρόταση »ἀνάλογη» – αὐτό, ἄν τό ἤθελε, θά τό εἶχε ἤδη ἐπιδιώξει καί θά εἶχε τηρήσει μία διαφορετική στάση ἀπέναντι στούς ἀναγνῶστες του -, ἀλλά γιά νά ἐπισημάνωμε στούς μελλοντικούς ἀναγνῶστες τῆς διδασκαλίας καί κοσμοθεωρίας τοῦ Ὑδροχοϊσμοῦ περί τίνος πρόκειται, ὥστε νά γνωρίζουν σέ τί χώρους θά εἰσέλθουν, ἄν ἀποφασίσουν νά ἀσχοληθοῦν μέ τόν Ὑδροχοϊσμό τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ. Τό μῖσος τοῦ Παναγιώτη Τραϊανοῦ γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀπύθμενο, καί αὐτό, ἀπό μόνο του, τά λέει ὅλα…..

Δυστυχῶς, ἡ ἑωσφορική ὑπερηφάνεια κάνει τόν ἄνθρωπο νά ἀσχολῆται μέ ὅσα δέν εἶναι μέσα στίς δυνατότητές του, τήν στιγμή μάλιστα πού δέν τοῦ ἔχει δοθῆ τέτοια δυνατότητα καί ἐξουσία ἄνωθεν…. Πῶς, ὅμως, εἴμαστε σίγουροι γι᾽ αὐτό πού λέμε, ὅτι δηλ. δέν τοῦ ἔχει δοθῆ ἐξουσία ἄνωθεν; Ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος…… Τό δένδρον γινώσκεται ἀπό τούς καρπούς. Αὐτό, ἐξ ἄλλου, θά φανῆ πιό καθαρά μετά ἀπό τήν κριτική κάποιων χαρακτηριστικῶν ἀποσπασμάτων ἀπό τήν ἀλλοπρόσαλλη διδασκαλία του πού ἀκολουθεῖ στήν συνέχεια, ἀπό τήν ὁποία καί θά καταφανοῦν οἱ πλάνες τοῦ ἀνθρώπου.

για την συνέχεια του άρθρου δείτε εδώ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s