«Χρυσή Αυγή» και Νίκος Μιχαλολιάκος! Βίος και Πολιτεία ενός Παρανοικού Παλιάτσου! (Μέρος Α΄)

Posted: 03/12/2012 in πρότυπα, πολιτική, φασισμός, Αποκαλύψεις, Εκλογές, Ελλάδα, Ελληνα Ξύπνα, Μαλάκες, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Νεοναζισμός, Χρυσή Αυγή


Πρόλογος απο τον Πύρινο Λόγιο

Κάποιες στιγμές, ρίχνοντας μια ματιά πίσω στη μακραίωνη ιστορία μας, αισθανόμαστε την ανάγκη να απολογηθούμε ως Ελληνες για τα λάθη, τα μίση, τα πάθη μας, που μας κόστισαν Ελευθερία, γή, Αίμα και Δάκρυα. Τα επιτεύγματά μας πολλά. Τόσα, που δεν βάνει ανθρώπου νούς. Αλλά και τα λάθη μας άλλα τόσα. Τόσα, που ο κοινός νους των ανθρώπων θεωρεί απαράδεκτα και ζοφερά. Μέσα στη σύντομη ζωή μου, έλεγα πάρα πολλές φορές και τόνιζα με παρρησία τόσο στους γύρω μου, όσο και δημόσια, οτι «Τα πιο σημαντικά που μπορεί να κάνει ένας λαός, είναι τόσο να μαθαίνει  την Ιστορία του, όσο και να διδάσκεται απ αυτήν».

Εμείς ως νεο – Ελληνες, ελάχιστες φορές μάθαμε σωστά την Ιστορία μας κι ακόμη πιο ελάχιστες, έχουμε διδαχτεί απο αυτήν. Αν είχαμε, ως λαός, διδαχτεί το παρελθόν μας έτσι όπως αρμόζει σε έναν λαό που θεωρείται πλούσιος ως προς αυτό ειδικά, τότε σίγουρα, το τονίζω αυτό, η θέση μας η σημερινή θα ήταν πολύ διαφορετική. Εμείς εδώ, σε τούτο το ιστολόγιο, στον Λόγιο Ερμή, προσπαθήσαμε αρκετές φορές και θα προσπαθούμε για όσο βρισκόμαστε σε τούτες τις επάλξεις, να παρουσιάζουμε κατα καιρούς κομμάτια απο την Αρχαία, τη Βυζαντινή και τη Νεώτερη Ιστορία μας, θυμίζοντας στους νεο-Ελληνες τα λάθη των παππούδων τους αλλά και τα επιτεύγματά τους.

Για να νοιώθουμε περήφανοι απ τα επιτεύγματα και να διδασκόμαστε απ τα λάθη. 

Αλλά και να τοποθετούμε στη σωστή βάση τους τόσο τα γεγονότα, όσο και τα αποτελέσματά τους.

Προχτές, ένας απο τους πιο μαχητικούς, έντιμους και ειλικρινείς δημοσιογράφους, ο Κώστας Βαξεβάνηςστο περιοδικό που εκδίδει με τίτλο HOT DOC, παρουσίασε μια απίστευτη έρευνα με θέμα έναν σύγχρονο «παλιάτσο» της πολιτικής μας ζωής, που ακούει στο όνομα Νίκος Μιχαλολιάκος.  Ενός ανθρώπου τόσο αδιστακτου, όσο και οι…συνάδελφοί του στη Βουλή που κυβέρνησαν και – δυστυχώς – κυβερνούν ακόμη. (Η Ιστορία και η πλημμελής γνώση της, που λέγαμε προηγουμένως).

Ενός ανθρώπου τόσο επικίνδυνου, όσο επικίνδυνο είναι και το άναμμα ενός σπίρτου κοντά στη βενζίνη. Ενός ανθρώπου, που θέλοντας ο ίδιος να τιθασεύσει τα θλιβερά κατάλειπα που είχε ως παιδί και έφηβος μέσα απο τις οικογενειακές του καταβολές,δεν δίστασε να ενστερνιστεί τα πιο ακραία ιδεολογήματα που γέννησε ποτέ ανθρώπου νούς, προκειμένου να γίνει …κάποιος, μη διστάζοντας μπροστά σε αυτό ακόμη και να στείλει φυλακή – άδικα ή δίκαια – συναδέλφους και συντρόφους του.

Μέσα απο την έρευνα αυτή του Βαξεβάνη, η οποία αξίζει αβίαστα τον τίτλο του Ιστορικού Ντοκουμέντου, παρακολουθούμε μια πορεία μερικών αποβρασμάτων της κοινωνίας προς την εξουσία, αποβράσματα που είχαν την …»Τύχη» (;) να ανδρωθούν και να γιγαντωθούν, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος μέσα στην αντιφατική ελληνική κοινωνία (που είναι ικανή να επιβραβεύσει ακόμη και φονιάδες του κοινού ποινικού δικαίου) και το σάπιο πολιτικό σύστημα που τους έστρωσε το δρόμο.

Σε τούτο το άρθρο θα παρουσιάσουμε ορισμένα μόνο αποσπάσματα, λόγω του μεγάλου όγκου των κειμένων, ελπίζοντας πως αυτή τη φορά, οι συμπατριώτες μας, στους οποίους και απευθύνεται όλη η δουλειά του Βαξεβάνη, να σκεφτούν σοβάρα, να αναλύσουν και να στοιχειοθετήσουν σωστά όλες αυτές τις πληροφορίες και να δώσουν στους παλιάτσους την θέση που πραγματικά τους ανήκει. 
Στο τσίρκο.

______________________________________________________________________

Ο «ΑΓΩΝ» ΤΟΥ

Ερευνα – κείμενο: Κώστας Βαξεβάνης
για το περιοδικό HOT DOC

Πολλές απο τις αναλύσεις που γίνονται τον τελευταίο χρόνο για τη Χρυσή Αυγή, παραβλέπουν έναν καθοριστικό παράγοντα στην πορεία της και ίσως να τον αδικούν. Τον Ηγέτη της, Νίκο Μιχαλολιάκο.

Ναί, η άνοδος της Χρυσής αυγής, του Φασισμού στην Ελλάδα, έχει πολιτικές και κοινωνικές εξηγήσεις. Σχετίζεται με την απόγνωση του κόσμου, με την εικόνα του πολιτικού συστήματος, με την προετοιμασία της πολιτικής σκηνής να δεχτεί την Χρυσή Αυγή απο τον προπομπό της, το ΛΑΟΣ και την απόφαση της ΝΔ να βάλει πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα της, φοβικά, το μεταναστευτικό, νομιμοποιώντας ουσιαστικά το κόμμα του Μιχαλολιάκου.
Μερίδιο της νίκης όμως ανήκει στον Μιχαλολιάκο.
Μέσα απο μια εντυπωσιακή πορεία, που ξεκίνησε απο ξυλοδαρμούς και βομβιστικές επιθέσεις, κατάφερε, αναμειγνύοντας ποίηση, παγανισμό, Σατανισμό, Εθνικοσοσιαλισμό, μυστικές υπηρεσίες και βέβαια αρκετά ψέμματα, να εισβάλλει όχι μόνον στον Αγιο Παντελεήμονα, αλλά και στα κανάλια. Μπορεί η συχνή εμφάνιση στις τηλεποπτικές εκπομπές να έχει αφετηρίατα νούμερα της τηλεθέασης, αλλά να σε …εμφανίζει η μεγαλύτερη εφημερίδα της χώρας ως πρόσκοπο που βοηθάει γριούλες να πάνε στη τράπεζα, είναι σίγουρα μια επιτυχία. Πόσο μάλλον, όταν η γριούλα είναι στη πραγματικότητα η μητέρα ενός υποψηφίου σου που εμφανίζεται …εξυπηρετούμενη!

Ο Μιχαλολιάκος είναι ρυθμιστής του πιο καθοριστικού κομματιού της πολιτικής ζωής. Αυτού που δεν φαίνεται. Κι έχει μια μοναδική τύχη να βρίσκει χρηματοδότηση ακόμη κι απο…λαχείο! Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία του Μιχαλολιάκου είναι πως …αποτελεί τον…φύρερ της διπλανής πόρτας. Κι αφού αυτός είναι Φύρερ, γιατί να μην είναι και κάποιος άλλος Αριος;

Στον Μιχαλολιάκο αρέσουν δύο φράσεις, τις οποίες συχνά χρησιμοποιεί στους λόγους και στις ενδοκομματικές συγκεντρώσεις.
Η μία είναι «Θα επιστρέψουμε και η γή θα τρέμει». Πρόκειται για την τελευταία φράση του Γιόζεφ Γκαίμπελς, του αρχηγού της προπαγάνδας του Χίτλερ.
Η δεύτερη φράση είναι: «Αν μια μέρα γίνουνε όλοι άπιστοι, εμείς θα παραμείνουμε πιστοί γιατί θα υπάρχει μια σημαία». Πρόκειται για στίχους απο τον ύμνο της Μαύρης Φρουράς του Χίτλερ. Για ποιά σημεία όμως μιλάει ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής; Τι είναι στ΄αλήθεια ο Νίκος Μιχαλολιάκος; Ναζιστής, Εθνικιστής, χουντοβασιλικός, ακροδεξιός ή ένας λαικός πολιτικός; Στα κείμενά του που έχουν δημοσιευτεί απο το 1980 στο περιοδικό «Χρυσή Αυγή» δηλώνει κατα καιρούς τα πάντα.

Δυστυχώς για τον μιχαλολιάκο, δεν μπορεί να εξαφανίσει ούτε τα άρθρα στα οποία αποκαλεί τον Χριστιανισμό «μιακίνηση υποβαθμίσεως του κόσμου», ούτε το δακρύβρεχτο κείμενο για τα 42 χρόνια απο τον θάνατο του Χίτλερ, στο οποίο και καταλήγει με το «Χάιλ Χίτλερ»! Πολύ πριν σηκώσει τις σημαίες της ελληνορθοδοξίας και του Βυζαντίου, είχε σηκώσει αυτές του παγανισμού και της ευκαιρίας. Ο Μιχαλολιάκος στο άρθρο του γράφει με κεφαλαίο γράμμα ό,τι αφορά τον Χίτλερ και τη λέξη «Αρχηγός». Τον ίδιο χειρισμό έχουν και τα έντυπα της οργάνωσης για τον ίδιο. Είναι ο Αρχηγός, ο αδιαμφισβήτητος, ο πεφωτισμένος.

Οι αναφορές δεν γίνονται απ ευθείας στο πρόσωπό του, αλλά γενικά στον…Αρχηγό της Οργάνωσης, οπότε εκ μεταφοράς είναι όλα αυτά που διαθέτει ο Αρχηγός. Είναι χαρακτηριστικό πως στο φυλλάδιο «ΠΙΣΤΕΥΕ – ΥΠΑΚΟΥΕ – ΠΟΛΕΜΑ» της Χρυσής Αυγής, ως αιτία που στην Ελλάδα δεν υπήρξε στο παρελθόν φαινόμενο ανάλογο της Χρυσής αυγής, είναι οτι, «παρ΄όλο που δεν έλειψαν οι πνευματικές προσωπικότητες, παρ΄όλο που ο απόηχος των εξωελληνικών εξελίξεων ήταν έντονος, παρ΄όλο που υπήρχαν πρόθυμοι άνθρωποι για αγώνα, δεν προέκυψε η σημαντικότερη ιστορική συγκυρία: ο ένας, ο αποδεκτός οργανωτής και καθοδηγητής, Αρχηγός. «Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να φωτίσει, να ενώσει, να σφυριλατήσει, να διευθύνει.»

Η διαπίστωση αυτή κάνει πολλούς απο τους παλιούς «συναγωνιστές» του Μιχαλολιάκου να μειδιούν. Στον χώρο του – εκτος Χρυσής Αυγής – εθνικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα, ο Μιχαλολιάκος δεν είναι όσα γράφει ο ίδιος στα έντυπά του για τον εαυτό του. Ο Χάρης Κουσουμβρής, πρώην υπαρχηγός του Μιχαλολιάκου, στο βιβλίο του «Γκρεμίζοντας τον μύθο της Χρυσής Αυγής» παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα του εθνικοσοσιαλιστικά πεφωτισμένου Μιχαλολιάκου.

Γράφει συγκεκριμένα:

 «…απορώ με τον εαυτό μου, που χρειάστηκα να σπαταλήσω 13 ολόκληρα χρόνια μέσα στο πιο αφύσικο περιβάλλον και να καταλάβω ό,τι πιο απλό μέσα σε ένα λεπτό, «πηδώντας έξω απ το ναυάγιο». Γιατί η Χρυσ’ή αυγή, που…τόσο πολύ στα σοβαρά την παίρνουν μερικοί, δεν είναι παρα ένα κοινό «ιδεολογικοφανές» ναυάγιο, ριγμένο στη ξέρα απο έναν λαδωμένο καπετάνιο, ο οποίος αποζητά τα χρήματα της …ασφάλειας… Εκεί μέσα, εκτός απο ένα ανήσυχο ένστικτο, τίποτε δεν θα μπορούσε να απαντήσει στα τόσα ερωτήματα που θα μπορούσε να θέσει η ίδια η ζωή σε όσους πίστευαν οτι είναι «ιδεολόγοι». Το μόνο δεδομένο ήταν η συστηματικά καλλιεργούμενη «αναγκαιότητα Αρχηγού», μέχρις του σημείου να αυτοσαρκαζόμαστε, υψώνοντας το χέρι ενώπιον μιας …αστείας φιγούρας, νομίζοντας οτι βρισκόμαστε μπροστά σε τουλάχιστον πενήντα…Λεωνίδες!!! Σε ό,τι αφορούσε σε βασικές αρχές που είθισται να διέπουν μια «οικογένεια» συμπλεόντων συντρόφων, ούτε λόγος! Ο αρρωστημένος αρχηγίσκος μας ήθελε «όργανα» και τίποτε άλλο…! Οταν ανεπτύσσοντο (και ανεπτύσσοντο πάντα) θετικές σχέσις μεταξύ μας, έσπευδε να μας τεμαχίσει διαιρώντας μας ωστε να βασιλεύει. Και να βασιλεύει αιωρούμενο μεταξύ Βασιλείας, Παγανισμού, Ορδοδοξίας, Δαιμονολατρείας, Αρχαιολατρείας, Επταετίας και Γεωργίου Παπαδόπουλου. Παρ΄ολίγον βουδισμού, Παλαιοημερολογιτισμού, Αγαμίας, Αντιφεμινισμού, 4ης Αυγούστου, Αστυνομοκρατίας, Παρα-καπιταλισμού και ατελείωτων συγχισμένων καταστάσεων…»

Ο Φυρερίσκος, κατα τον πρώην υπαρχηγό του, βρίσκεται σε πολιτική και ψυχολογική σύγχιση. Τι απαντάει όμως ο ίδιος; Τίποτε συγκεκριμένο σε ό,τι του καταλογίζει ο Κουσουμβρής στο βιβλίο. Η απάντησή του περιορίζεται σε όσα προβλέπουν τα εγχειρίδια του Μιχαλολιάκου. Σύμφωνα με τα «ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΑΚΤΙΚΗΣ», (Φώτο άνω αριστερά) αν ο εχθρος κάνει επίθεση, πρέπει να υπάρχουν 10 δράσεις απέναντι στον έναν χαλαρώτερο στόχο-αποδέκτη ωστε να μειώνεται, εξευτελίζεται, αν αφανίζεται, να αδυνατίζει στο μέγιστο μέτρο του εφικτού. Ας θυμιθούμε για μια άλλη φορά τον Ταλευράνδο: «συκοφάντει, συκοφάντει, στο τέλος όλο και κάτι θα μείνει». Η εφαρμογή του εγχειριδίου είναι εμφανής στις τηλεοπτικές εμφανίσεις του Μιχαλολιάκου.

Είμαι Φασίστας γιατί…φοράω μαύρα!

Ο Μιχαλολιάκος έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Παγκράτι. Κοντά στον Αγιο Αρτέμιο. Στο 147 της οδού Φιλολάου, ο νεαρός Μιχαλολιάκος έζησε φτωχικά σε ένα σπίτι που είχε μόλις τα απαραίτητα. Ο πατέρας του ήταν υπαξιωματικός της φυλακής και αρκετά στριφνός (γνήσιος Μανιάτης), όπως διηγούνται όσοι τον έζησαν. Στο σπίτι υπήρχε ένα είδος στρατοκρατίας, το οποίο ισορροπούσε συναισθηματικά μια φιλήσυχη μάνα. Ο Νίκος έζησε στη σικά του αδερφού του Τάκη, του γνωστού πλέον δικηγόρου Τάκη Μιχαλολιάκου. Σε αυτόν οφείλει και τις ιδεολογικές του προτιμήσεις, όπως και στον Κώστα Πλεύρη. Το 1965, ο Πλεύρης, θιασώτης του Μεταξικού καθεστώτος, δημιουργεί το κόμμα της «4ης Αυγούστου» και ανοίγει γραφεία στην οδό Μπουμπουλίνας.

Στη διάρκεια της χούντας, ο Πλεύρης, ο οποίος ήταν και κουμπάρος του Ιωάννη Λαδά, ενός εκ των συνομοτών της απριλιανής χούντας των συνταγματαρχών, θα γίνει διευθυντής του πολιτικού του γραφείου, ενώ άλλα στελέχη του κόμματος της 4ης Αυγούστου, αναλαμβάνουν «καίριες θέσεις» στον χουντικό κρατικό μηχανισμό. Κατά τη διάρκεια της Χούντας, ο Πλεύρης, όπως και ο αδερφός του Νίκου Μιχαλολιάκου, Τάκης, αποκτούν επαφές με Ιταλούς Φασίστες της οργάνωσης Ordine Nouovo, οι οποίοι μάλιστα, (όπως αποκαλύπτει το βιβλίο των Νίκου Κλειτσίκα και Andrea Speranzoni «Φαινόμενα Τρομοκρατίας, ο ελληνικός νεο-φασισμός μέσα απο τα απόρρητα έγγραφα των Μυστικών Υπηρεσιών»)εκπαιδεύονται στο στρατόπεδο της ΚΥΠ στη Κέρκυρα για την ανατροπή της Ιταλικής κυβέρνησης κατά τα ελληνικά πρότυπα. Σε αυτά τα χρόνια της χούντας ο Νίκος μιχαλολιάκος αποκτά την πολιτικοποίησή του. Επισκέπτεται τα γραφεία της 4ης Αυγούστου και στα 16 (!) του δηλώνει Φασίστας. Οταν οι μεγαλύτεροί του τον ρωτάνε «Γιατί Νίκο είσαι φασίστας;» αυτό απαντάει «Γιατί φοράω…μαύρη μπλούζα!»
Εκείνη την περίοδο γνωρίζει και την – μετέπειτα – μεγάλη μορφή του Εθνικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα, τον Αριστοτέλη Καλέντζη.

Το 1976, ο Μιχαλολιάκος είναι μόλις 19 ετών. Στις 17 Δεκεμβρίου, θα δεί το όνομά του για πρώτη φορά τυπωμένο στις εφημερίδες. Την προηγούμενη μέρα συμμετείχε στην κηδεία του απότακτου αστυνόμου Ευάγγελου Μάλλιου, τον οποίο είχε εκτελέσει η 17 Νοέμβρη ως βασανιστή της χούντας. Η κηδεία του Μάλλιου μετατρέπεται σε κάλεσμα – προσκλητήριο της ακροδεξιάς. Κανένας απο τους χουντικούς, εκτός απο τους πρωταίτιους, δεν ήταν στη φυλακή. Ετσι, στην κηδεία ο προπαγανδιστής της χούντας Γεωργαλάς, δίνει το σύνθημα για επίθεση. Θύματα της επίθεσης, οι παρευρισκόμενοι δημοσιογράφοι. Εξη απο αυτούς, οδηγούνται στο νοσοκομείο αιμόφυρτοι. Ανάμεσα στους πρωτοστάτες των επιθέσεων, ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο οποίος αναγνωρίζεται σε φωτογραφίες. συνολικά 29 άτομα κατηγορούνται για την επίθεση. Τον Ιούλιο του 77, παραπέμπονται σε δίκη. Η υπόθεση του Μιχαλολιάκου όμως, θα διαχωριστεί, διότι έχει καταταγεί για να υπηρετήσει τη θητεία του. Ο Μιχαλολιάκος τελικά δεν θα δικαστεί ποτέ για όσα έκανε. Τα αδικήματα θα παραγραφούν. Ο Μιχαλολιάκος για πρώτη φορά είναι πιο τυχερός απο τους συντρόφους του. Και δεν είναι η μόνη.

(Τέλος Α’ Μέρους – Συνεχίζεται)

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s