Αρχείο για 25/10/2012

 

Αγωνιζόμαστε, υποτίθεται, να «κρατηθούμε» στο ευρώ γιατί αν επιστρέψουμε στη δραχμή θα ξαναγυρίσουμε στην Ελλάδα του…’50. Διερωτώμαι όμως ποια Ελλάδα ευαγγελίζονται κάποιοι από αυτούς που μας κυβερνούν και εξακολουθούν να αιφνιδιάζουν δυσάρεστα την απελπισμένη ελληνική κοινωνία με ανόητες ή και προκλητικές εμπνεύσεις.

Πρώτο και καλύτερο το υπουργείο ανάπτυξης που σε μία σπάνια επίδειξη…κοινωνικής ευαισθησίας αποφάσισε να επιτρέψει στα σούπερ μάρκετ, να βγάζουν τα ληγμένα στα ράφια για να τα προμηθεύονται, σε…τιμή ευκαιρίας, οι κάθε λογής πεινασμένοι και αναξιοπαθούντες! (περισσότερα…)

 

Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».

Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.

Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι. (περισσότερα…)